توهان کي ڀنگ، ڀنگ، آفيم ۽ شراب کائڻ کان پوءِ مان پاڻ ڏيندس.
اي دوستو! جيتوڻيڪ تون ڪروڙين تدبيرون نه ڪر، مان (توکي) بغير جنسي عمل ڪرڻ جي اجازت نه ڏيندس. 13.
تون ايتريون ڳالهيون ڇو نه ٿو ٺاهين ۽ چوين ٿو ته مان رتي ڪريڊا کيڏڻ کان سواءِ نه نڪرندس.
اڄ توسان ملڻ کان سواءِ، مان تنهنجي روپ تي غور ڪندي جلندو رهندس.
سڀ هار ۽ زيور هڪدم وساري ڇڏيا ويندا.
يا ته هڪ ڀيرو پيار سان ملجانءِ، نه ته دوست کان سواءِ منهنجو سينو ڦاڙي ڇڏيندس. 14.
(اي راجن!) مون سان راند ڪر، مان تنهنجو روپ ڏسي وڪامجي ويو آهيان.
اي مهرباني ندا! نه وڃڻ جي جاءِ (مان) اڄ تنهنجو حسن ڏسي چريو ٿي ويو آهيان.
مان تنهنجي حسن تي جادو ڪريان ٿو ۽ اي گمني! تون خاموش ڇو آهين؟
(اوھين) نه موقعو سمجھي رھيا آھيو ۽ نه ڳالھ مڃيندا آھيو، ٻنھي جي جوانيءَ ۾ گذري رھي آھي. 15.
شاهه جي ڌيءَ بادشاهه کي ٻڌايو ته عشق جي رسم جي باري ۾ گهڻي ڳالهه آهي.
(بادشاهه) حيرانيءَ سان چوڌاري ڏسي رهيو هو ۽ گماني جي چهري تي خاموشي هئي.
(هوءَ) ’هاءِ هاءِ‘ چئي پيرن کي جهلي رهي ۽ گونا ڳائيندي ٿڪجي وئي، (پر) هن هڪ به نه ٻڌي.
اهو بيوقوف خاموش رهيو. هن ڪيتريون ئي ڳالهيون ڪيون، پر هڪ به نه مڃيائين. 16.
چوويهه:
جڏهن بادشاهه ڪنهن ڳالهه تي راضي نه ٿيو.
تڏهن شاهه جي ڌيءَ ڏاڍي ناراض ٿي.
(هن) دوستن ڏانهن نهاريو
۽ (انهن) بادشاهه جي هٿن کي پڪڙي ورتو. 17.
بادشاھه کي پڪڙي پير لاھي ڇڏيو
۽ مٿي تي ست سؤ جوتا مارا.
ٻيو ڪو به ماڻهو نظر نه آيو،
جنهن اچي بادشاهه جي مدد ڪئي. 18.
لاج جو مقتول بادشاهه به سلام نه ڪري رهيو هو
ته جيئن مون کي ڪو نه سڃاڻي.
شاهه جي ڌيءَ اهڙي طرح بادشاهه کي ڇڏي نه رهي هئي
۽ هن جي مٿي تي جوتا ٽوڙي رهيو هو. 19.
بادشاهه سمجهي ويو ته اها عورت مون کي ماري ڇڏيندي
۽ منهنجو ڪو به نوڪر نه آيو آهي.
هاڻي اهو مون کي وڃڻ نه ڏيندو
۽ بوٽن کي مارڻ سان، هوء ان کي مئل ماڻهن تائين پهچائيندو. 20.
جڏهن ته سؤ سؤ جوتا گريا آهن
تڏهن بادشاهه جون اکيون کلي ويون.
(سوچيو ته) هي ابلا مون کي پڪڙي ماريندو.
ڪير هتي اچي مون کي بچائيندو. 21.
تڏهن بادشاهه چيو ته:
اي عورت! مون کي تنهنجي ڪردار جي خبر نه هئي.
ھاڻي مون کي پنھنجي بوٽن سان نه ماريو،
اچو ۽ مزو وٺو (مون سان) جيئن توهان چاهيو. 22.
شاهه جي ڌيءَ اها ڳالهه ٻڌي
سو اکين جي اشاري سان سخن کي هٽائي ڇڏيو.
هوءَ ڀڄي وڃي بادشاهه وٽ پهتي
۽ هن پنهنجي هٿن جي چوڌاري پنهنجي هٿن سان جنسي هئي. 23.
پوست، ڀنگ ۽ آفيم ملايو (استعمال ٿيل)
۽ ان جي هيٺان چڱي طرح ويھي رھيو.
بادشاهه کي چميون ۽ گلا مليا
۽ هن سان گڏ فاني عمل ڪيا. 24.
جڏھن بادشاھھ ماڻھوءَ جھڙو سلوڪ ڪيو،
پوءِ عورت جي ذهن ۾ تمام گهڻي دلچسپي پيدا ٿي.
هن پنهنجي هٿن سان آسن ڪيو
۽ بادشاهه کي چمي ڏيڻ لڳو. 25.
هن هن کي پڪڙي ورتو ۽ هن کي ڀاڪر پائي ورتو
۽ پوزي سان ڇڪيو.
ٻنهي چپن سان چمي
۽ انهن ٻنهي سان ملايو. 26.
هن راجا سان اهڙو سلوڪ ڪيو
عورت جي دماغ وانگر.
(انهن) پوءِ بادشاهه کي روانو ڪيو
۽ ٻئي ملڪ جي واٽ ورتي. 27.
رتي ڪُرڻ کان پوءِ بادشاهه موڪلائي ويو.
هن قسم جي playfulness characterized.
بادشاھھ ڪنھن ٻئي ماڻھوءَ کي نه ٻڌايو.
عورت ڇا ڪيو، اهو پنهنجي ذهن ۾ رکيو. 28.
ٻٽي
ڪجهه ڏينهن کان پوءِ بادشاهه وري ان عورت کي سڏ ڪيو
۽ کيس محل ۾ راڻي بڻائي رکيو. ڪو به (سندس) فريب سمجهي نه سگهيو. 29.
هتي ختم ٿئي ٿو منتري ڀوپ سمواد جو 402 هين باب سري چرتروپاخيان جي تريا چرتر جي، سڀ خير آهي. 402.7123. هلي ٿو
چوويهه:
اي راجن! ٻڌو، ٻيو ڪردار چوي ٿو
جھڙيءَ طرح انھيءَ عورت ڪئي، اھو ڄاڻو.
ان وقت انڊوتي نالي هڪ شهر هو.
اتي جو راجا راءِ سنگهه هو. 1.