پاڻ هڪ عورت کي به پاڻ سان گڏ وٺي ويو ۽ پنهنجي راند ۾ مشغول ٿي اعليٰ علائقن ڏانهن روانو ٿيو.
جڏهن سري ڪرشن گُروڙ تي سوار ٿي دشمن ڏانهن روانو ٿيو.
گرودا تي چڙهائي، جڏهن هو دشمن ڏانهن ويو، هن پهريون ڀيرو پٿر جو قلعو ڏٺو، پوء فولاد جا دروازا،
پوءِ پاڻي، باهه ۽ پنجون ڀيرو هن قلعي جي محافظ طور واءَ کي ڏٺو
اهو ڏسي ڪرشن وڏي ڪاوڙ ۾ چيلنج ڪيو.2121.
ڪرشن جو ڪلام:
DOHRA
قلعي جو مالڪ! قلعي ۾ ڪٿي لڪيل آهين؟
”اي قلعي جا مالڪ! تون پاڻ کي ڪٿي لڪائي رهيو آهين؟ تو اسان سان جنگ ڪري پنهنجي موت کي سڏيو آهي.“ 2122.
سويا
جڏهن ڪرشن اهو چيو ته هن ڏٺو ته هڪ هٿيار آيو آهي ۽ هڪ ڌڪ سان ڪيترن ئي کي ماري ڇڏيو آهي
انهيءَ قلعي جي چوڌاري پاڻيءَ ۾،
مور نالي هڪ ڀوت رهجي ويو، جيڪو دين جو آواز ٻڌي وڙهڻ لاءِ نڪتو
اچي هن ڪرشن جي گاڏي کي پنهنجي ترشول سان زخمي ڪري ڇڏيو.
گروڊ ان زخم کي ڪجهه به نه سمجهيو، هو ڊوڙي ويو ۽ گدڙ کي پڪڙي ڪرشن کي ماريو.
گرود کي ڪو خاص ڌڪ نه لڳو، پر هاڻي مور، پنهنجي گدڙ کي ڇڪي، ڪرشن کي مارايو، ڪرشن پنهنجي مٿي تي حملي طرف ڏٺو.
دل ئي دل ۾ ڪاوڙجي، رٿ تان ڪموداڪي (ماس) هٿ ۾ کنيو.
۽ هن جي هٿ ۾ سندس گدا جنهن جو نالو ڪموڊڪي هو ۽ هڪ ڌڪ سان دشمن جي حملي کي روڪيو.2124.
جڏهن ڌڪ نشانيءَ تي نه پهتو ته ڀوت غصي ۾ گوڙ ڪرڻ لڳو
هن پنهنجو جسم ۽ منهن وڌايو ۽ ڪرشن کي مارڻ لاءِ اڳتي وڌيو
ان کان پوءِ سري ڪرشن ڍنڍ مان نندگ (چاقو) ڪڍيو ۽ هڪدم نشان کي بند ڪري ڀڄي ويو.
ڪرشن، نندڪ نالي تلوار پنهنجي کمر مان ڪڍي، ڀوت تي ڌڪ هنيو، سندس مٿو ائين لاهي ڇڏيو، جيئن ڪنڀار ڍڳي کي چيلهه مان ڪٽي ڇڏي.
بچيتار ناٽڪ ۾ ڪرشناوتار ۾ ديو مر جي مارجڻ جي پڄاڻي.
ھاڻي شروع ٿئي ٿو ڀوماسورا سان جنگ جو بيان