تنهنجو حسن ڏسي مان چريو ٿي ويو آهيان. 37.
مان تنهنجي روشنيءَ کان متاثر آهيان.
(مان) سڄي بيت جي خالص عقل کي وساري ڇڏيو اٿم.
(تنهنڪري) تو وٽ لافاني انعام جو ميوو کڻي آيو آهي.
(تنهنڪري) اي بادشاهه! منهنجي خواهش پوري ڪر. 38.
پوءِ بادشاھه کيس برڪت وارو سڏيو
۽ هن کي هڪ ٻئي سان پيار ڪيو.
طوائف به هن سان چڱيءَ طرح ملي وئي
۽ هن جي منفرد حسن کي ڏسي ٿڪجي پيو. 39.
جنهن ڏينهن ڪنهن کي گهربل دوست ملندو،
تنهن ڪري اچو ته ان ڪلاڪ جي لمحن کان لمحن تائين وڃو.
اچو ته هن سان گڏ وڌيڪ مزو وٺون.
۽ اچو ته ان چن ڪم ديو جو سڀ غرور ختم ڪريون. 40.
پاڻ:
بادشاھه فاحشيءَ جو روپ ڏٺو ۽ کلڻ لڳو ۽ ڪجھ لفظ چوڻ لڳو.
خوبصورتي! ٻڌ، تون مون سان جڙيل آهين، پر مون وٽ اهڙا خوبصورت حصا ناهن.
سڄي دنيا جيئڻ چاهي ٿي، پر اها ڳالهه تنهنجي ذهن لاءِ سٺي ڇو نه آهي؟
پراڻي زماني جو هي دشمن يا لافاني (’جراري‘) ميوو مون وٽ آندو آهي. ان ڪري اڄ مان تنهنجو غلام ٿي ويو آهيان. 41.
ڪنواري چيو:
(اي راجن!) ٻڌ، جڏهن کان مون تو تي اکيون رکيون آهن، تڏهن کان تنهنجي حسن کي ڏسندي مون کي جوش اچي رهيو آهي.
محلات ۽ دڪان مون کي سٺا نه لڳندا آهن ۽ مان جڏهن سمهندو آهيان ته جاڳڻ لڳندو آهيان.
(منهنجو) منهنجي عمر ڪيتري به نه هجي، مان چاهيان ٿو ته پنهنجن سڀني دوستن کي مٿي کان هارائڻ چاهيان.
امر (’جراري‘) ميوي جي ڪهڙي ڳالهه ڪجي؟
جيڪو ميوو تو ان عورت (راڻي) کي ڏنو هو، اهو برهمڻ وڏي تدبير سان حاصل ڪيو هو.
هن (راڻي) اهو ورتو ۽ دوست کي ڏنو ۽ هو (دوست) خوش ٿي مون کي ڏنو.
اي راجن! تنھنجي بدن جي خوبصورتي ڏسي مان ٿڪجي پيو آھيان، (تنھنڪري مون کي ميوو ڏئي) ڪو ڏک نه ٿيو.
(توهان) هي ميوو کائو، مون کي بدن جي خوشي ڏي ۽ اي بادشاهه! (توهان) چئن عمرن تائين حڪومت ڪريو. 43.
ڀارت چيو:
ثابت قدم:
مون کي نفرت آهي ته مون اهو ميوو ان عورت (راڻي) کي ڏنو.
ان (راڻي) کي به (جنهن هي ميوو ڏنو) چنڊال کي مذهب جي پرواهه ڪرڻ کان سواءِ شرمسار ڪيو.
(چنڊال) به لعنتي آهي جنهن کي راڻي جهڙي عورت ملي
(اهو ميوو) هڪ طوائف سان گهڻي محبت پيدا ڪرڻ کان پوءِ ڏنو ويو. 44.
پاڻ:
بادشاهه ميوو ورتو ۽ اڌ پاڻ کائي ۽ اڌ روپمتي (طوائف) کي ڏنو.
(هن) دوست (چنڊال) کي قتل ڪيو ۽ راڻي ۽ ٻانهي کي قتل ڪيو (ڀٽيار راڻي جي شادي چندل سان ٿي).
محلات، خزانو ۽ ٻيو سڀ ڪجهه وساري، دل ۾ رام جو نالو رکيائين.
(ڀارتيءَ) راجا جا پوشاڪ ڇڏي، جوگي بڻجي، هڪ جھوپڙيءَ ۾ رهڻ لڳو. 45.
ٻٽي
گورکناٿ سان سندس ملاقات (بادشاهه جي) بون ۾ ٿي
۽ بادشاهي ڇڏڻ کان پوءِ، ڀارتري راج ڪمار امرت حاصل ڪيو. 46.
پاڻ:
ڪٿي ڪٿي شهر جا ماڻهو ٻوڙن وانگر روئن ٿا.
ڪنهن هنڌ ويڙهاڪن پنهنجا هٿيار ڦٽا ڪيا آهن ۽ ائين ڪري پيا آهن، ڄڻ ته جنگي ميدان ۾ وڙهندا رهيا هجن.
ڪٿي ڪٿي بيشمار عورتون روئي رهيون آهن ۽ اکيون ڦاڙي بيهوش ٿي پيون آهن.
(۽ چون ٿا) اي سخي! سموري بادشاهت ڇڏڻ کان پوءِ، مهاراج اج بان ڏانهن ويو آهي. 47.
ڀڳت ڪمار کي ڏسي، سندس زالن جا حواس گم ٿي ويا ۽ سندن ذهن (غم سان) ڀرجي ويو.
ڪٿي (سندن) ھار گريا آھن، ڪڏھن وار اُڏامي رھيا آھن ۽ (ڪنھن جي) بدن ۾ ذرو به حسن نه آھي.