شيو، برهما، وشنو، اندرا وغيره ڪال جي لٺ مان
ڪو به ڀڄي نه سگهيو. 102.
جون نالي هڪ ديوتا،
اهڙي طرح هڪ ديوتا جون به سڃاتل آهن.
جيئن ڪو هندو هجي يا مسلمان،
پر انهن سڀني جي سر تي هڪ آفت آهي. 103.
ڪڏهن ڪڏهن ديوتا شيطانن کي ماريندا هئا
۽ هڪ دفعو شيطانن ديوتا کي سينگاريو آهي.
جنهن ديوتا ۽ شيطان ٻنهي کي قتل ڪيو،
اهو (ڪال) ماڻهو منهنجو سرپرست آهي. 104.
ثابت قدم:
جنهن اندرا پيدا ڪيو، اپندر (وامن) سوريا،
چندرما، ڪبير، ورون ۽ شيشناگ کي قتل ڪيو.
جنهن جو دائرو چوڏهن ماڻهن ۾ ٻڌو وڃي،
هن کي سجدو ڪرڻ گهرجي ۽ هن کي گرو طور قبول ڪرڻ گهرجي. 105.
برهمڻ چيو:
چوويهه:
(راجا ڪماري) برهمڻ کي ڪيترن ئي طريقن سان سمجھايو.
پوءِ برهمڻ ائين چيو،
جيڪو پٿر کي پوڄي ٿو،
انهن جا سڀ گناهه شيو پاڻ ئي مٽائي ڇڏيا آهن. 106.
هڪ شخص جيڪو سليگرام ڳائيندو آهي،
هن جا سڀ گناهه ميٽجي ويندا.
ڪير ان کي ڇڏي ڪنهن ٻئي ڏانهن ڌيان ڏيندو
اھو ماڻھو وڏي دوزخ ۾ ويندو. 107.
اهو شخص جيڪو برهمڻ کي ڪجهه پئسا ڏئي ٿو.
هو ايندڙ جنم ۾ ڏهه گنيون گهرندو.
برهمڻ کان سواءِ ٻيو ڪير ڏيندو،
هن کي پنهنجو ڪو به ميوو نه ملندو. 108.
ثابت قدم:
تڏهن راج ڪماريءَ شيو جو بت هٿ ۾ کنيو
۽ کلڻ لڳو ۽ برهمڻ جي منهن تي چماٽ هڻي.
ساليگرام سان (برهمڻ جا) سڀ ڏند ٽوڙي ڇڏيا
۽ برهمڻ جا سڀ ڪپڙا (۽ هٿيار) کڻي ويا. 109.
(۽ چوڻ لڳو) اي برهمڻ! ڏهه، تنهنجو شيو هاڻي ڪيڏانهن ويو آهي؟
جنهن (توهان) هميشه عبادت ڪئي، تنهن (توهان) ڏند ٽوڙيا.
جنهن لنگهه کي تو پوڄڻ ۾ (تمام گهڻو) وقت گذاريو آهي،
هو آخر تنهنجي وات ۾ آيو آهي (يعني هو آيو آهي ۽ تنهنجي منهن تي کيڏيو آهي). 110.
چوويهه:
ان (برهمڻ) جي درٻار (دولت) کسي وئي هئي.
هن اهو سڀ ڪجهه برهمڻن کي ڏنو.
۽ چيو اي برهمڻ! (پيسي جي) ڪنهن به شيءِ جي پرواهه نه ڪريو.
(ڇاڪاڻ ته) ايندڙ جنم ۾ ڏهه ڀيرا وڌندو. 111.
ڪمپارٽمينٽ:
ٻين کي چون ٿا ته اوهين گهڻو پئسو لُٽيو ٿا، پر کائو ٿا (يعني ان کي خوشي سان استعمال ڪريو ٿا) (۽ ايترا ڪنجوس آهن جو) دال (پاهيتي) ۾ ترر (بسر) نه ٿا وجهن. اهو.
هتي تمام وڏا پراپنچ آهن ۽ اهي پراپنچ (منافق) ڪري رهيا آهن ۽ ڏينهن جي وقت بازار ۾ ماڻهن کي ڦري ويندا آهن.
اهي هٿ مان پئسا نه ڏيندا آهن، (پر پئسا گهرندا آهن). ان سان زنا ڪن ٿا (جنهن کي) ڌيءَ چئبو آهي.
(اهڙيءَ طرح اهي) خود غرض ٿي ويندا آهن، لالچ مان پيدا ٿيندا آهن. (اهي) ڪنجوس جا پٽ آهن يا ڪنجوس جو اوتار. 112.
چوويهه:
(تون) دال ۾ نه وجھو،
پر ٻيا فخر ڪن ٿا.
لڳي ٿو ڪنهن ملڪ جا بادشاهه،
پر ڪوڊي به ڪم نٿو ڪري. 113.
جيڪڏهن اهي منتر سڌو جنترن مان مليا هئا،
تنهن ڪري ڪير به وقت بوقت خيرات گهرڻ لاءِ نه ٿو وڃي.
وات مان ساڳيو منتر ڳائڻ سان
ھر ڪو گھر پئسي سان ڀريندو آھي. 114.
راما، ڪرشن، جيترا سڏجن ٿا
شيو، برهما وغيره.
ڪال انهن سڀني کي ماري ڇڏيو آهي
۽ وقت پاڻ انهن کي ٻيهر ٺاهيو آهي. 115.
ڪيترا رام چندر، ڪرشن،
برهما، شيو ۽ وشنو آهن.
چنڊ ۽ سج جا نظارا ڇا آهن؟
اهي سڀ وقت جي دروازي کي پاڻي سان ڀريندا آهن. 116.
هي سڀ تڏهن ئي وجود ۾ آيا جڏهن ڪال ملي
۽ جڏهن ڪال وصول ڪئي وئي، اهي آباد ٿيا.
ٻيهر ظاهر ٿئي ٿو جڏهن ڪال موصول ٿئي ٿي.
ڏڪار ملڻ تي، ڏڪار جي ڪري ماريا ويندا آهن. 117.
ٻٽي
(هڪ) جيڪو پٿر ۾ تبديل ٿي وڃي ٿو جڏهن هڪ راکشس جي لعنت آهي،
کيس خدا سڏڻ، (اهو) سمجهه ۾ نٿو اچي. 118.