ڪانٿ آڀوشن اسٽينزا
ڪيڏانهن وڃان، تنهنجا پير هٿ ڪري چوان ٿو، اي رام!
اي رام! تنهنجي پيرن کي ڇهڻ کان پوءِ هاڻي ڪيڏانهن وڃان؟ ڇا مان شرمسار نه ٿيندس؟
ڇو ته مان انتهائي ذليل، گندو ۽ بي ادب آهيان.
آءٌ انتهائي پست، گندو ۽ بي حرڪت آهيان. اي رام! پنھنجي بادشاھت کي سنڀاليو ۽ پنھنجي شاندار پيرن سان ان کي ساراھيو.���287.
جيئن اکين کان سواءِ پکي (گري ٿو).
جهڙيءَ طرح پکي بي نظر ٿي ڪري هيٺ ڪري ٿو، اهڙيءَ طرح ڀارت به رام جي اڳيان ڪري پيو.
رام هڪدم (هن کي) پڪڙي ورتو ۽ هن کي گلي ڏنو.
ساڳئي وقت رام هن کي پنهنجي ڀاڪر ۾ ڀاڪر وڌو ۽ اتي لڇمڻ ۽ سڀ ڀاءُ روئڻ لڳا.
پاڻي پيئڻ سان (سري رام) پنهنجي ڀاءُ کي خبردار ڪيو
بهادر کي پاڻي ڏئي هوش ۾ آندو ويو. رام وري مسڪرائيندي چيو:
تيرهن سالن کان پوءِ موٽي اينداسين.
تيرهن سالن جي گذرڻ کان پوءِ اسان موٽي اينداسين، هاڻي تون موٽي وڃ ڇو ته مون کي جنگل ۾ ڪجهه ڪم پورا ڪرڻا آهن.
سڀني هوشيار (ماڻهن) پنهنجي ذهن ۾ سمجهي ورتو ته رام چندر جي وجود ۾ اچڻ جو ٻيو مقصد هو.
جڏهن رام اهو چيو، تڏهن سڀ ماڻهو ان جو مادو سمجهي ويا (ته هن جنگل ۾ ڀوتن کي مارڻو هو).
سري رام جي عطا ڪيل اعليٰ علم کان شڪست (يعني قبول ڪري)، (ڀارت) رام جا قدم کنيا.
رام جي هدايتن جي تعظيم ڪندي ۽ خوشيءَ سان ڀرت رام جا چندو کنيو ۽ ايوڌيا جي سڃاڻپ وساري، ان جي حدن کان ٻاهر رهڻ لڳو.
(ڀارت پنهنجي مٿي تي جتن جو هڪ خوبصورت بنڊل پائيندو هو).
هن جي مٿي تي مٽيءَ جا وار پائڻ هن سمورو شاهي ڪم انهن چندن لاءِ وقف ڪري ڇڏيو.
جڏهن اهو ڏينهن هو، ڀارت رياست جو ڪم ڪيو
ڏينهن جو انهن چندن جي مدد سان پنهنجا شاهي فرض سرانجام ڏيندو هو ۽ رات جو انهن جي حفاظت ڪندو هو.
(ڀارت جو) جسم سڪل ٻوٽي وانگر کوکلو ٿي ويو،
ڀارت جو جسم سڪي ويو ۽ سڙي ويو، پر پوءِ به هن پنهنجي ذهن ۾ رام جي ياد کي هميشه رکيو.
(هو) جنگ ۾ دشمنن جي لشڪر کي ناس ڪري ٿو.
ان سان گڏ هن دشمنن جا ٽولا ناس ڪري ڇڏيا ۽ زيورن جي بدران گلن جا هار پائڻ لڳا.
جهولا اسٽينزا
(ٿيڻ) بادشاهه رام
اهي خدا جا ڪم ڪن ٿا.
هٿ ۾ تير ۽ تير آهي
ان طرف راجا رام، ڀوتن کي قتل ڪري ديوتائن جا فرض سرانجام ڏئي رهيو آهي، هو هٿ ۾ ڪنڌ کڻي هڪ زبردست هيرو نظر اچي ٿو. 293.
جتي سال جا وڏا وڻ هوندا هئا
۽ اُتي مختلف تال جا ونگ هئا،
جيڪي آسمان کي ڇهي رهيا هئا
جتي ٻيلي ۾ سال جا وڻ به هئا، جن سان گڏ ٻيا به وڻ ۽ ٽانڊا وغيره هئا، ان جو شان آسمان جهڙو ۽ هر غم کي ناس ڪندڙ هو.
رام ان گهر ۾ داخل ٿيو
جيڪو تمام گهڻو فخر ڪندڙ هيرو هو.
(اهي) سيتا کي پاڻ سان وٺي ويا آهن
رام ان جاءِ تي بيٺو هو ۽ هڪ زبردست جنگجو وانگر ڏسڻ ۾ آيو، سيتا ساڻس گڏ هئي، جيڪا خدائي گيت وانگر هئي. 295.
(هوء) ڪوئل وانگر آواز سان،
هرڻ جي اکين وارو،
پتلي ڍڪڻ
هوءَ مٺي ڳالهائڻ واري عورت هئي ۽ هن جون اکيون هرڻ جي راڻي جهڙيون هيون، هوءَ پتلي هئي ۽ هوءَ پرين پدمني (عورتن جي وچ ۾) لڳي رهي هئي.
جهولنا اسٽينزا
رام پنهنجي هٿن ۾ تيز تيرن سان شاندار نظر اچي ٿو ۽ سيتا، رام جي راڻي پنهنجي اکين جي خوبصورت تيرن سان خوبصورت نظر اچي ٿي.
هوءَ رام سان گڏ گهمي رهي آهي، اهڙين سوچن ۾ پئجي وڃي ٿي، ڄڻ اندرا پنهنجي راڄڌاني مان بيدخل ٿي، اُتي اُڏامندي رهي آهي.
هن جي چوٽيءَ جا ڳاڙها وار، ناگان جي شان ۾ شرمندگيءَ جو سبب بڻجي، رام لاءِ قربان ٿي رهيا آهن.
هن ڏانهن ڏسندڙ هرڻ هن ڏانهن متوجه ٿي ويا آهن، مڇيون هن جي حسن کي ڏسي حسد ڪري رهيون آهن، جنهن به هن کي ڏٺو هو، تنهن هن لاءِ پنهنجو پاڻ کي قربان ڪري ڇڏيو هو.
رات جو هن جي ڳالهه ٻڌي، حسد جي ڪري ناراض ٿي رهي آهي ۽ چنڊ هن جي چهري کي ڏسندي عورت وانگر شرمسار ٿي رهيو آهي.