تو مون کي چڱيءَ طرح پاليو آهي
۽ منهنجي ذهن تي قبضو ڪيو آهي.
توهان کي تڪليف نه ڏيو (يعني مار نه ڏيو).
۽ مان توهان کي (هتان) هڪ ڪردار ٺاهي ٻاهر ڪڍان ٿو. 5.
ثابت قدم:
جڏهن سج اڌ اڀرندو، ته مان ان کي پنهنجي اکين سان ڏسندس
پوءِ مان تنهنجو هٿ پڪڙي توکي درياهه ۾ اڇلائي ڇڏيندس.
پوءِ توهان پنهنجا هٿ ۽ پير گهڻو ماريندا
۽ وڏي آواز ۾ چئو، 'ڊبو، ٻوڙي'. 6.
پوءِ کيس پڪڙي درياهه ۾ اڇلائي ڇڏيائون.
(پوءِ) اهو ساٿي هٿ پير تاڙيون وڄائڻ ۽ زور سان رڙ ڪرڻ لڳو.
ڪيترائي ماڻهو کيس ٻڏندڙ ڏسڻ لاءِ آيا
۽ هن کي هٿ سان بچايو. 7.
هتي سري چرتروپاخيان جي تريا چرتر جي منتري ڀوپ سمواد جي 155 هين باب جو نتيجو آهي، سڀ ڪجهه سٺو آهي. 155.3086. هلي ٿو
چوويهه:
کيس مدر ديس جو (هڪ) چوڌري سڏيو ويندو هو.
سندس نالو (ماڻهو) روشن سنگهه سڏيندا هئا.
ڪندرپ ڪالا سندس زال هئي
(جنهن) پکين، هرڻ (يا جهنگلي جانورن)، يڪشا ۽ ڀُجنگن کي مائل ڪيو. 1.
سندس گهر ۾ اناج ۽ دولت جو تمام گهڻو هو.
مالڪ هر روز هن جو خيال رکندو هو.
جيڪو ڪنهن جوگي کي ڳولڻ لاءِ ايندو هو.
هو گهران نڪرندو هو ته خيرات (عطيا) کڻي گهر ويندو هو. 2.
ثابت قدم:
اتي هڪ جوگي آيو.
ڪم ديو (’جھڪ ڪيتو‘) به سندس تصوير ڏسي ڦاسجي ويندا هئا.
خدا (هن کي) هڪ خوبصورت روپ ڏنو هو
جنهن جهڙو ماضي، مستقبل ۽ حال ۾ ڪو نه هوندو. 3.
سندس تصوير ڏسي ڪندرپ ڪالا حيران ٿي وئي.
هوءَ برهون نديءَ ۾ ٻڏي وئي.
هن هڪ نوڪر موڪليو ۽ کيس گهر سڏيو.
هن سان خوشيءَ سان کيڏيو. 4.
(جڏهن) پنچن جا چبوترا ڇڏي چوڌري (گهر) ۾ آيا.
(پوءِ) چوهاڻن کيس (جوگي) هڪ حجري ۾ لڪايو.
پوءِ ڪاوڙ ۾ اچي ان بيوقوف (چوڌري) کي چيائين.
ته تنهنجي مٿي ۾ سؤ جوتا مارڻ گهرجن. 5.
تنهنجي بادشاهي ۾، مون پنهنجي جسم تي خوبصورت ڪپڙا نه رکيا آهن.
نه ته ڪو چڱو گهر ٺاهيو ويو آهي ۽ نه (توهان) پئسا ڏنا آهن.
نه ته دنيا ۾ آيو آهي ۽ نه مزو ڪيو آهي.
۽ نه ئي برهمڻن کي سڏيو آهي ۽ ڪجهه خيرات وغيره ڏني آهي.
چوويهه:
پوءِ ان فقير ائين چيو
ته مون اوهان کان ڪو مال (لڪايو) نه آهي.
جنهن کي وڻيس تنهن کي ڏيو.
منهنجي ڪا به پرواهه نه ڪريو.7.
ثابت قدم:
(عورت چيو) چاندي (عطيي جي فضيلت) ٻه ڀيرا ٽامي جو عطيو پڻ مشهور آهي.
سون (عطيه) چانديء جي عطيا کان چار ڀيرا (فضيلت وارو) سمجهيو ويندو آهي.