ٻنھي کان سواءِ تنھنجا سڀ ھٿ ڪٽيندو ۽ توکي جيئرو آزاد ڪندو.“ 2212.
بادشاهه پنهنجي وزير جي صلاح کي قبول نه ڪندي، پنهنجي طاقت کي غير تباهي سمجهي
هن پنهنجا هٿيار کڻي ويڙهاڪن جي وچ ۾ هلڻ شروع ڪيو
جيترو لشڪر هو، تنهن بادشاهه کيس پنهنجي گهر دعوت ڏني.
هن پنهنجي طاقتور لشڪر کي پنهنجي ويجهو آندو ۽ شيو جي پوڄا ڪري پوري طاقت سان ڪرشن سان وڙهڻ لاءِ هلڻ لڳو.
انهيءَ پاسي ڪرشنا پنهنجا تير ڪڍي رهيا آهن ۽ ان پاسي کان سهسرباهو به ائين ئي ڪري رهيو آهي
انهيءَ پاسي کان يهود اچي رهيا هئا ۽ انهيءَ پاسي کان بادشاهه جا ويڙهاڪ مٿن اچي پيا
اهي گڏجي وڙهندا آهن (باهمي طور تي)؛ شاعر شيام ان جو مثال هن طرح بيان ڪيو آهي.
اهي هڪ ٻئي سان اهڙيءَ طرح لڙائي رهيا هئا جيئن ويڙهاڪن گهمي رهيا هئا ۽ بهار جي موسم ۾ هولي کيڏندا هئا. 2214.
هڪ ويڙهاڪ تلوارن سان وڙهندو آهي ۽ هٿ ۾ نيري.
ڪو تلوار سان وڙهندو آهي، ڪو لمس سان، ڪو خنجر سان وڏي ڪاوڙ ۾
ويڙهاڪ غضب جي حالت ۾ ڪمان ۽ تير هلائي رهيو آهي.
ڪو پنهنجي تير ۽ تير کڻي ڪاوڙ ۾ اچي ٿو، ان طرف کان راجا ۽ هن پاسي کان ڪرشن، هي تماشو ڏسي رهيا آهن. 2215.
شاعر شيام چوي ٿو، جنهن جنگ جي ميدان ۾ شري ڪرشن سان جنگ ڪئي،
جيڪي ويڙهاڪا ڪرشن سان وڙهيا، انهن کي ڪرشن هڪ ئي تير سان زمين تي اڇلائي ڇڏيو.
جنهن، مضبوط تير ۽ تير سان هٿياربند، ڪاوڙ ۾ ان تي حملو ڪيو،
ڪو به طاقتور ويڙهاڪ، پنهنجي ڪمان ۽ تير هٿن ۾ کڻي ۽ غضب ۾ اچي مٿس اچي پيو، شاعر شيام چوي ٿو ته هو جيئرو موٽي نه سگهيو. 2216.
شاعر شيام چوي ٿو، جڏهن ڪرشن جي دشمنن سان جنگ شروع ٿي.
جڏهن ڪرشن، گوڪل جو رب پنهنجي دشمنن سان وڙهندو هو، تڏهن اهي سڀئي دشمن جيڪي هن جي سامهون هئا، هن ڪاوڙ ۾ انهن کي ماري ڇڏيو، انهن کي گدھن ۽ گيدڙن ۾ ورهائي ڇڏيو.
ڪيترائي پيادل، سوار، هاٿي، گھوڙا وغيره مري ويا ۽ ڪو به نه بچيو.
هن ڪيترن ئي ويڙهاڪن کي پيادل ۽ رٿن تي بيهاريو ۽ ڪيترن ئي هاٿين ۽ گهوڙن کي به ماري ڇڏيو ۽ ڪنهن کي به جيئرو وڃڻ نه ڏنو، سڀني ديوتائن به هن جي ساراهه ڪئي ته ڪرشن اڻ کٽ ويڙهاڪن کي به ناس ڪري ڇڏيو.
فتح ٿيل ۽ خوفزده جنگجو جنگ ڇڏي ڀڄي ويا
۽ جتي بناسورا بيٺا هئا، اتي اچي سندس پيرن تي ڪري پيا
خوف جي ڪري سڀني جي برداشت ختم ٿي وئي ۽ چوڻ لڳا ته: