هن ڇتين کي ڊاهي پٽ ڪري ڇڏيو، پالڪيون هاٿين کان جدا ڪيون.
ائين لڳي رهيو هو ته هنومان لنڪا کي باهه ڏيڻ کان پوءِ، قلعي جي محل جي مٿاڇري کي هيٺ اڇلائي ڇڏيو آهي.
چانڊئي، پنهنجي شاندار تلوار کڻي، ڀوتن جا منهن پنهنجن ڌڪن سان مروڙي ڇڏيا.
هن انهن ڀوتن کي ناس ڪري ڇڏيو، جن پنهنجي طاقت سان هن جي اڳڀرائي ۾ رڪاوٽ بڻيل هئي، قطار ۾ بيٺا هئا.
خوف پيدا ڪري شيطانن کي ختم ڪري، آخرڪار انهن جا هڏا چيڀاٽي ڇڏيا.
هوءَ رت پيئندي هئي جيئن ڪرشن کي باهه ٻاري وئي هئي ۽ بابا اگستيا سمنڊ جو پاڻي پيتو هو. 133.
چانڊئي ڏاڍي تيزيءَ سان جنگ جي شروعات ڪئي ۽ ڪمان کي هٿ ۾ کنيو، هن بي حساب ڀوتن کي ماري ڇڏيو.
هن راڪٽويجا راکشس جي سڀني لشڪر کي ماري ڇڏيو ۽ انهن جي رت سان گدڙ ۽ گدڙ انهن جي بک کي پورو ڪيو.
ديوتائن جو خوفناڪ چهرو ڏسي، ڀوتن ائين ڀڄڻ لڳا.
جيئن تيز هوا جي وهڪري سان انجير جي وڻ (پيپل) جا پن اُڏامي وڃن.134.
وڏي طاقت سان چانڊڪا هٿ ۾ تلوار جهلي، گهوڙن ۽ دشمنن کي تباهه ڪري ڇڏيو.
ڪيترن کي تيرن، ڊس ۽ گدا سان ماريو ويو ۽ ڪيترن جا لاش شينهن ڦاڙي ڇڏيا.
هن لشڪر کي گهوڙن، هاٿين ۽ پيادلن تي ماريو ۽ رٿن تي سوارن کي زخمي ڪري کين رٿن کان سواءِ ئي ڪري ڇڏيو.
ان جاءِ تي زمين تي پيل عناصر زلزلي دوران جبل وانگر ڪريا پيا آهن. 135.
DOHRA,
ديوتا جي خوف کان رُڪتاويجا جو سڄو لشڪر ڀڄي ويو.
ڀوت کين وٺي آيو ۽ چيائين ته ”مان چنڊي کي ناس ڪري ڇڏيندس.
سويا،
اهي ڳالهيون ڪنن سان ٻڌي، ويڙهاڪن واپس موٽيا ۽ پنهنجن هٿن ۾ تلوارون کنيون.
۽ پنهنجي دماغ ۾ وڏي غضب، وڏي طاقت ۽ تيزيءَ سان، ديوي سان جنگ شروع ڪيائون.
انهن جي زخمن مان رت وهي پيو ۽ زمين تي ائين ڪري ٿو، جيئن موتين ۾ پاڻي.
تيرن جو آواز ظاھر ٿئي ٿو، 137.
رتواجيءَ جو حڪم ٻڌي ڀوتن جو لشڪر آيو ۽ ديوي جي اڳيان مزاحمت ڪرڻ لڳو.
ويڙهاڪن هٿن ۾ ڍالون، تلوارون ۽ خنجر کڻي جنگ شروع ڪئي.
انهن اچڻ ۾ ڪو به شڪ نه ڪيو ۽ پنهنجي دل کي مضبوطيءَ سان پڪڙي ڇڏيو.
هنن چانڊوڪيءَ کي چئني پاسن کان ائين روڪيو، جيئن سج کي هر طرف کان ڪڪرن ۾ گهيريل هجي. 138.
طاقتور چانڊئي، ڏاڍي ڪاوڙ ۾، وڏي طاقت سان پنهنجي زبردست ڪمان کي پڪڙيو.
ڪڪر جھڙي دشمن جي وچ ۾ بجليءَ وانگر گھڙي، ھن ڀوتن جي لشڪر کي ٽوڙي ڇڏيو آھي.
هن پنهنجي تيرن سان دشمن کي تباهه ڪري ڇڏيو آهي، شاعر ان جو تصور هن طرح ڪيو آهي:
لڳي ٿو ته تير سج جي چمڪندڙ شعاعن وانگر هلي رهيا آهن ۽ ڀوتن جي گوشت جا ٽڪرا مٽيءَ وانگر اُتي اُڏامي رهيا آهن.139.
ڀوتن جي وڏي لشڪر کي مارڻ کان پوءِ، چانڊئي تيزيءَ سان پنهنجو ڪمان سنڀالي ورتو.
هن پنهنجي تيرن سان لشڪر کي چيڀاٽي ڇڏيو آهي ۽ زبردست شينهن به زور سان گوڙ ڪيو آهي.
هن عظيم جنگ ۾ ڪيترائي سردار مارجي ويا ۽ رت زمين تي وهي رهيو آهي.
هڪڙي ڀوت جو مٿو ٿلهو ڪري اڇلايو ويو آهي، جيئن بجليءَ جي روشني محلات کي بيڪار ڪري ٿي. 140.
DOHRA,
چانڊئي ڀوتن جي لشڪر کي اهڙيءَ طرح ناس ڪري ڇڏيو.
جيئن واءَ جي ديوتا جي پٽ هنومان لنڪا جي باغ کي اُڇلائي ڇڏيو.
سويا،
ڏاڍي طاقتور چانڊئي، ڪڪرن وانگر گجگوڙ ڪندي، مينهن جي ڦٽن وانگر دشمن تي پنهنجا تير ورايا.
ھٿ ۾ بجليءَ جھڙي تلوار کڻي، ويڙھين جي ٽنگن جا اڌ ٽڪرا ڪري، زمين تي اڇلائي ڇڏيائين.
شاعر جي تخيل مطابق زخمي به گھمندا ڦرندا آهن.
رت جي وهندڙ وهڪري ۾ (واهه جي) ڪنارن جا لاش ٻوڙي پوندا آهن. 142.
اهڙيءَ طرح، چانڊيءَ جي هٿان ويڙهاند جا اڌ ٽڪرا ڪري، زمين تي پيا آهن.
لاشن تي لاش پيا آهن ۽ رت ائين وهي رهيو آهي، ڄڻ لکين سپون ان وهڪري کي کارائي رهيا آهن.
هاٿي هاٿي جي مقابلي ۾ ٽڙي پيا آهن ۽ شاعر ان کي هن طرح تصور ڪري ٿو،
جيڪو هڪ ٻئي سان واءُ جي ڦوڪڻ سان.143.
چانڊئي پنهنجي هٿ ۾ خوفناڪ تلوار جهلي، جنگ جي ميدان ۾ طاقتور حرڪت سان پنهنجو ڪم شروع ڪيو.
هن وڏي طاقت سان ڪيترن ئي ويڙهاڪن کي ماري ڇڏيو آهي ۽ انهن جو وهندڙ رت ويترني نديءَ وانگر لڳي ٿو.