جنهن تي ديگ ۽ تيگ کي (گهڻو) اعتماد هو.
کيس هڪ ڌيءَ هئي، جنهن جو نالو سگھنا وتي هو.
چنڊ پنهنجي روشنيءَ سان ئي چمڪندو هو. 2.
هڪ ڏينهن بادشاهه شڪار لاءِ ٻاهر نڪتو.
(هو پاڻ سان گڏ کڻي ويو) هزارين ڪتا، هاڪڙا،
تصويرون، جيري (مشالچي)،
۽ سياه گوش جو شمار نه ٿو ڪري سگهجي. 3.
لغار، جهر، جهر، باز،
بهاري، ڪوهي وغيره جو شڪار ڪندڙ پکي (ساڻ کڻي ويا).
(انهن کان سواءِ) گھڻا ڌاڙا، ٻوٽا،
انهن اسٽيڪر، ميڻ بتيون وغيره به کنيا جن کي ڳڻائي نٿو سگهجي. 4.
هن مختلف شين جو شڪار ادا ڪيو
۽ ڪيترن ئي هرن کي شڪست ڏني.
پوءِ هڪ سور سندس نظر ۾ آيو.
هن گهوڙي کي سندس پٺيان ڊوڙايو. 5.
هن گهوڙي کي هوا جي رفتار سان ڊوڙايو
هو ان ئي (سگهن وتي) جي ملڪ ۾ پهتو.
جڏهن سگھنا وتي کيس ڏٺو
پوءِ اتان (هن) ان بادشاهه کي سڏيو. 6.
محلات جي هيٺان لٽڪيل ڪمان
۽ انهيءَ رستي کان کيس مٿي کنيو.
هن سان بيحد پيار ڪيو،
(جنهن جو) راز ڪنهن ٻئي انسان کي معلوم نه هو.
پوءِ سندس پيءُ دل ۾ ائين سوچيو
۽ پنهنجي راڻي کي چيو
ته تون ۽ مان (ٻئي) ڌيءَ جي گهر هلون.
ڌيءَ به (اسان کي ايندي ڏسي) دل ۾ ڏاڍي خوش ٿيندي. 8.
پوءِ هو ٻئي ڌيءَ جي گهر ويا.
۽ سندس در وٽ پهچي ويو.
سگھنا وتي کين ڏسي ڏاڍو ڏک ٿيو.
(پوءِ) ڪيترن ئي اميرن کي سڏيائين. 9.
هن ڪيترن ئي بزرگن کي سڏيو
۽ هڪ هڪ مهر ڏني.
انھن ۾ بادشاھه کي به فقير بڻائي ڇڏيو
(هن) ست (هڪ سؤ) مهرون ڏنيون ۽ ان کي صحن مان هٽائي ڇڏيو. 10.
(سندس پيءُ) بادشاهه سمجهيو ته اهو منهنجي خاندان جو آهي.
بغير ڪنهن ڪم جي (هن) ايتري رقم ڏني آهي (مطلب - منهنجي سر مان اچڻ جي خوشي ۾ ڏني آهي).
سو کيس ٻيڻو (پئسا) ڏنائين.
۽ هو فرق سمجهي نه سگهيو. 11.
ٻٽي
راج ڪماري (پنهنجي) پياري دوست کي ٺڳيءَ سان سنت بڻائي ڇڏيو
۽ کيس اشرفيءَ ڏئي هٽائي ڇڏيو. بادشاهه اهو راز سمجهي نه سگهيو. 12.
هن پنهنجي دل جي مواد کي دعوت ڏيڻ کان پوء، هن پنهنجي والدين کي ڏيکاريو.
(پر ڪو به کيس پڪڙي نه سگهيو) کيس ٺڳي ڪري. 13.
307.5885.5885. 307.5885. 307.5885. 307.5885. هلي ٿو
چوويهه:
جتي ڪوچ بهار جو شهر رهندو هو.
جيڪو امراوتي (اندرا) پوريءَ کي ڏسي کلندو هو.
اتي جو راجا برڌا ڪيتو چيو ويندو هو.
ڪهڙي بادشاهه سان ڀيٽ ڪريون (يعني هن جهڙو ٻيو ڪو بادشاهه نه هو) ۱.
سندس زال جو نالو سري فوٽ بيسري دي (ڊي) هو.
جيئن ته ڪا ديوي ٽري يا ديو ڪماري (ڪو به) نه هئي.
سندس روپ بيان نٿو ڪري سگهجي.
ڏينهن به هن کان روشني حاصل ڪندو هو. 2.
حاجي راءِ نالي هڪ ماڻهو هو.
(هو) پوريءَ طرح عشق ۾ مگن هو.
هن جي عظمت کي ساراهيو نٿو وڃي.
(اهڙيءَ طرح ائين پئي لڳو) ڄڻ ڪو گل ٽڙي پيو هجي. 3.
سري فوٽ بيسري ديئي کيس ڏٺو
۽ ائين دل ۾ چيائين،
يا ته ھاڻي مون کي ڇري ماريو ويندو،
يا اڄ مان ان سان پيار ڪندس. 4.
ٻٽي
هن جي مُنهن هن جي چهري تي ڳاڙهي (بدن) هئي ۽ هن جو سڄو بدن سهڻو هو.
(اهو ائين ٿو لڳي ڄڻ) سون کي ڳري سِڪي ۾ ٺاهيو ويو آهي ۽ ڪم ديويءَ جو حسن لُٽي ويو آهي.
چوويهه:
(راڻي) اتي هڪ عقلمند عورت موڪلي.
(هوءَ) کيس ٺڳيءَ سان اتي وٺي آئي.
جڏهن راڻي هن ڏانهن هٿ وڌايو،
تنهن ڪري حاجي راءِ (سندس ڳالهه) نه ٻڌي. 6.
ابلا ڏاڍي ڪوشش ڪرڻ کان پوءِ گم ٿي ويو.
پر ڪنهن به طرح هن راڻيءَ سان پيار نه ڪيو.