मग राक्षसांपैकी एक घोड्यावर वेगाने सुंभाकडे गेला.203.
युद्धात घडलेली सर्व घटना त्यांनी सुंभला सांगितली.
त्याला सांगून ����जेव्हा देवीने तुझ्या भावाचा वध केला, तेव्हा सर्व राक्षस पळून गेले.���204.,
स्वय्या,
जेव्हा सुंभला निसुंभच्या मृत्यूची बातमी कळली तेव्हा त्या पराक्रमी योद्ध्याच्या रागाला पारावार उरला नाही.
प्रचंड क्रोधाने भरलेल्या, त्याने हत्ती आणि घोड्यांची सर्व सामग्री सजवली आणि आपल्या सैन्याच्या तुकड्या घेऊन तो रणांगणात उतरला.
त्या भयावह शेतात प्रेत व रक्त साचलेले पाहून तो अचंबित झाला.
उगवणारी सरस्वती सागराला भेटायला धावत आहे असे वाटले.205.
भयंकर चंडी, सिंह कालिका इतर शक्तींनी मिळून हिंसक युद्ध पुकारले आहे.
"त्यांनी सर्व राक्षसांच्या सैन्याचा वध केला आहे," असे म्हणत सुंभचे मन क्रोधाने भरले.
एका बाजूला भावाच्या मृतदेहाची धड बघून आणि दु:खात एक पाऊलही पुढे जाऊ शकले नाही.
तो इतका घाबरला होता की तो वेगाने पुढे जाऊ शकत नव्हता, बिबट्या लंगडा झाला आहे असे वाटत होते.206.
जेव्हा सुंभने आपल्या सैन्याला आज्ञा दिली तेव्हा अनेक राक्षसांनी आज्ञा पाळत पुढे कूच केली.
मोठमोठे हत्ती आणि घोडे, रथ, रथावरील योद्धे आणि पायी चालणारे योद्धे कोण मोजू शकेल?
त्यांनी चंडीला चारही बाजूंनी वेढा घातला.
असे वाटत होते की वाहणाऱ्या गर्विष्ठ आणि गर्जना करणाऱ्या गडद ढगांनी सूर्य व्यापला आहे.207.,
डोहरा,
चाडीला चारही बाजूंनी वेढा पडला तेव्हा तिने असे केले:,
ती हसली आणि कालीला म्हणाली आणि डोळ्यांनी इशारा करत म्हणाली.208.,
कबित,
जेव्हा चंडीने कालीला इशारा केला तेव्हा तिने अनेकांना मारले, अनेकांना चावले आणि अनेकांना दूर फेकून दिले.
तिने नखे फाडून टाकले, बरेच मोठे हत्ती आणि घोडे, असे युद्ध केले गेले जे यापूर्वी केले गेले नव्हते.
पुष्कळ योद्धे पळून गेले, त्यांपैकी कोणालाच त्याच्या शरीराचे भान राहिले नाही, इतका कोलाहल झाला आणि त्यांपैकी बरेच जण एकमेकांच्या दाबाने मरण पावले.
राक्षसाचा वध होताना पाहून देवांचा राजा इंद्र त्याच्या मनात खूप प्रसन्न झाला आणि त्याने सर्व देवतांना बोलावून विजयाचा जयजयकार केला.209.
राजा सुंभ अतिशय क्रोधित झाला आणि त्याने सर्व राक्षसांना सांगितले: "त्या कालीने युद्ध केले आहे तिने माझ्या योद्ध्यांना मारले आहे आणि पाडले आहे."
आपले सामर्थ्य परत मिळवून, सुंभने आपली तलवार आणि ढाल हातात धरली आणि ‘मार, मार’ असे ओरडत तो रणांगणात उतरला.
महान धैर्याचे महान वीर आणि योद्धे, त्यांची मुद्रा घेऊन, सुंभ सोबत.,
भुते सूर्याला आच्छादित करण्यासाठी उडणाऱ्या टोळांच्या झुंडीप्रमाणे कूच करतात. 210.,
स्वय्या,
राक्षसांची शक्तीमान शक्ती पाहून चंडीने सिंहाच्या तोंडावर चटकन फिरवले.
डिस्क, वारा, छत आणि ग्राइंडस्टोन देखील इतक्या वेगाने फिरू शकत नाहीत.
सिंह त्या रणांगणात अशा प्रकारे फिरला आहे की वावटळ देखील त्याच्याशी स्पर्धा करू शकत नाही.
सिंहाचा चेहरा त्याच्या शरीराच्या दोन्ही बाजूंचा विचार केला जाऊ शकतो याशिवाय दुसरी कोणतीही तुलना होऊ शकत नाही. 211.,
त्या वेळी शक्तिशाली चंडीने राक्षसांच्या प्रचंड जमावाने मोठे युद्ध केले होते.
बेहिशेबी सैन्याला आव्हान देत, शिस्तबद्ध आणि जागृत करून, कालीने रणांगणात त्याचा नाश केला होता.
तेथे चारशे कोसपर्यंत युद्ध झाले आणि त्याची कल्पना कवीने अशी केली आहे:
शरद ऋतूतील पानांप्रमाणे (झाडांच्या) पृथ्वीवर राक्षस पडले होते तेव्हा फक्त एक घारी (लहान कालावधी) पूर्ण झाली नव्हती. 212.,
जेव्हा सैन्याच्या चारही तुकड्या मारल्या गेल्या तेव्हा सुंभने चंडीच्या प्रगतीस अडथळा आणण्यासाठी पुढे कूच केले.
त्यावेळी संपूर्ण पृथ्वी हादरली आणि शिव उठला आणि आपल्या चिंतनाच्या आसनावरून पळून गेला.
शिवाच्या गळ्यातील साप भितीने कोमेजला होता, त्याच्या अंतःकरणात मोठ्या भीतीने तो थरथरत होता.
शिवाच्या गळ्याला चिकटलेला तो साप कवटीच्या माळाच्या तारासारखा दिसतो.213.,
चंडीच्या समोर येताच दैत्य सुंभ तोंडातून उच्चारला: मला हे सर्व कळले आहे.
कली आणि इतर शक्तींसह तू माझ्या सैन्याच्या सर्व भागांचा नाश केला आहेस.
त्यावेळी चंडीने तिच्या महिन्यापासून काली आणि इतर शक्तींना हे शब्द उच्चारले: माझ्यामध्ये विलीन व्हा आणि त्याच क्षणी ते सर्व चंडीमध्ये विलीन झाले.
वाफेच्या प्रवाहातील पावसाच्या पाण्याप्रमाणे.214.,
युद्धात चनादीने खंजीर घेऊन राक्षसावर जोरदार प्रहार केला.
ते शत्रूच्या छातीत घुसले, व्हॅम्प्स त्याच्या रक्ताने पूर्णपणे तृप्त झाले.
ते भयंकर युद्ध पाहून कवीने त्याची अशी कल्पना केली आहे: