श्री दसाम ग्रंथ

पान - 818


ਰੋਗ ਹੇਤ ਅਨੁਸਰੌ ਬੁਰੈ ਮਤਿ ਮਾਨਿਯੋ ॥
रोग हेत अनुसरौ बुरै मति मानियो ॥

'एखाद्याने रोगाशी जुळणारे उपचार टाळू नये आणि एखाद्याने थांबू नये.

ਬੈਦ ਧਾਇ ਗੁਰ ਮਿਤ ਤੇ ਭੇਦ ਦੁਰਾਇਯੈ ॥
बैद धाइ गुर मित ते भेद दुराइयै ॥

'वैद, दाई, गुरु आणि मित्र यांच्यापासून व्याधी गुप्त ठेवू नये.

ਹੋ ਕਹੌ ਕਵਨ ਕੇ ਆਗੇ ਬ੍ਰਿਥਾ ਜਨਾਇਯੈ ॥੭॥
हो कहौ कवन के आगे ब्रिथा जनाइयै ॥७॥

'आम्ही आमचे मन मोकळे करू शकू असे दुसरे कोणीही नाही.'(7)

ਕਬਿਤੁ ॥
कबितु ॥

कबिट

ਦਾਦੁਰੀ ਚਬਾਈ ਤਾ ਕੇ ਮੂਰਿਯੋ ਧਸਾਈ ਘਨੀ ਧੇਰਿਨ ਚੁਗਾਈ ਵਾਹਿ ਜੂਤਿਨ ਕੀ ਮਾਰਿ ਕੈ ॥
दादुरी चबाई ता के मूरियो धसाई घनी धेरिन चुगाई वाहि जूतिन की मारि कै ॥

तिने त्याला बेडकांची संतती खायला लावली. त्याला मुळा पेरण्यासाठी शेतात काम करायला लावले. त्याचे डोके चप्पलने मारले आणि त्याला मेंढ्या चरायला पाठवले.

ਰਾਖ ਸਿਰ ਪਾਈ ਤਾ ਕੀ ਮੂੰਛੈ ਭੀ ਮੁੰਡਾਈ ਦੋਊ ਐਸੀ ਲੀਕੈ ਲਾਈ ਕੋਊ ਸਕੈ ਨ ਉਚਾਰਿ ਕੈ ॥
राख सिर पाई ता की मूंछै भी मुंडाई दोऊ ऐसी लीकै लाई कोऊ सकै न उचारि कै ॥

त्याचे डोके धुळीने माखले होते आणि मिशा कापल्या गेल्या होत्या त्याची अवस्था अवर्णनीय झाली होती.

ਗੋਦਰੀ ਡਰਾਈ ਤਾ ਤੇ ਭੀਖ ਭੀ ਮੰਗਾਈ ਤਿਹ ਐਸੋ ਕੈ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤਾਹਿ ਗ੍ਰਿਹ ਤੇ ਨਿਕਾਰਿ ਕੈ ॥
गोदरी डराई ता ते भीख भी मंगाई तिह ऐसो कै चरित्र ताहि ग्रिह ते निकारि कै ॥

पॅच केलेला कोट घालून भीक मागण्यासाठी त्याला घराबाहेर हाकलून दिले.

ਤ੍ਰਿਯ ਕੋ ਐਸੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਵਾਹਿ ਕੋ ਦਿਖਾਇ ਜਾਰ ਆਪੁ ਟਰਿ ਗਯੋ ਮਹਾ ਮੂਰਖ ਕੋ ਟਾਰਿ ਕੈ ॥੮॥
त्रिय को ऐसो चरित्र वाहि को दिखाइ जार आपु टरि गयो महा मूरख को टारि कै ॥८॥

महिलेने युक्ती दाखवली आणि प्रियकराने त्याला फू 1 बनवून बाहेर काढले.(8)

ਚੌਪਈ ॥
चौपई ॥

चौपायी

ਭੀਖ ਮਾਗ ਬਹੁਰੋ ਘਰ ਆਯੋ ॥
भीख माग बहुरो घर आयो ॥

भीक मागून तो परत आला तेव्हा त्याला तो (युसुफ खान) तिथे दिसला नाही.

ਤਹਾ ਤਵਨ ਕੋ ਦਰਸ ਨ ਪਾਯੋ ॥
तहा तवन को दरस न पायो ॥

त्याने विचारले, 'ज्याने माझ्यावर उपचार केले,

ਕਹ ਗਯੋ ਜਿਨ ਮੁਰ ਰੋਗ ਘਟਾਇਸ ॥
कह गयो जिन मुर रोग घटाइस ॥

ज्याने माझा रोग कमी केला तो कुठे गेला?'

ਯਹ ਜੜ ਭੇਵ ਨੈਕ ਨ ਪਾਇਸ ॥੯॥
यह जड़ भेव नैक न पाइस ॥९॥

दया, मूर्खाला खरा हेतू समजू शकला नाही.(9)

ਤਬ ਅਬਲਾ ਯੌ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ ॥
तब अबला यौ बचन उचारे ॥

तेव्हा (त्या) स्त्रीने असे शब्द उच्चारले.

ਕਹੋ ਬਾਤ ਸੁਨੁ ਮੀਤ ਹਮਾਰੇ ॥
कहो बात सुनु मीत हमारे ॥

अरे मित्रा! (मी) बोलणे, ऐकणे.

ਸਿਧਿ ਔਖਧ ਜਾ ਕੇ ਕਰ ਆਯੋ ॥
सिधि औखध जा के कर आयो ॥

सिद्ध औषध कोणाच्या हातात येते,

ਦੈ ਤਿਨ ਬਹੁਰਿ ਨ ਦਰਸ ਦਿਖਾਯੋ ॥੧੦॥
दै तिन बहुरि न दरस दिखायो ॥१०॥

त्याला दिल्यावर तो आकार दाखवत नाही. 10.

ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा ॥

दोहिरा

ਮੰਤ੍ਰੀ ਔਰ ਰਸਾਇਨੀ ਜੌ ਭਾਗਨਿ ਮਿਲਿ ਜਾਤ ॥
मंत्री और रसाइनी जौ भागनि मिलि जात ॥

(ती म्हणाली,) 'केवळ नशीबामुळे, सरपटणारे मोहक आणि औषधी पुरुष सापडतात आणि

ਦੈ ਔਖਧ ਤਬ ਹੀ ਭਜੈ ਬਹੁਰਿ ਨ ਦਰਸ ਦਿਖਾਤ ॥੧੧॥
दै औखध तब ही भजै बहुरि न दरस दिखात ॥११॥

उपचार सुचवून ते पळून जातात. 'नंतर त्यांचा शोध लागला नाही.' (११)

ਚੌਪਈ ॥
चौपई ॥

चौपायी

ਤਾ ਕੋ ਕਹਿਯੋ ਸਤਿ ਕਰਿ ਮਾਨ੍ਯੋ ॥
ता को कहियो सति करि मान्यो ॥

त्या मूर्खाने तिला विश्वासार्ह मानले

ਭੇਦ ਅਭੇਦ ਜੜ ਕਛੂ ਨ ਜਾਨ੍ਯੋ ॥
भेद अभेद जड़ कछू न जान्यो ॥

आणि खरा उद्देश समजून घेण्याचा प्रयत्न केला नाही.

ਤਾ ਸੋ ਅਧਿਕ ਸੁ ਨੇਹ ਸੁ ਧਾਰਿਯੋ ॥
ता सो अधिक सु नेह सु धारियो ॥

त्याची मोठी दुर्बलता दूर करण्यासाठी तिने त्याला मदत केली आहे, असा विचार करून,

ਮੇਰੋ ਬਡੋ ਰੋਗ ਤ੍ਰਿਯ ਟਾਰਿਯੋ ॥੧੨॥
मेरो बडो रोग त्रिय टारियो ॥१२॥

तो तिच्यावर आणखीनच प्रेम करू लागला. (१२)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਸਪਤਮੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੭॥੧੪੫॥ਅਫਜੂੰ॥
इति स्री चरित्र पख्याने त्रिया चरित्रे मंत्री भूप संबादे सपतमो चरित्र समापतम सतु सुभम सतु ॥७॥१४५॥अफजूं॥

राजा आणि मंत्री यांच्या शुभ चरित्र संभाषणाची सातवी बोधकथा, आशीर्वादाने पूर्ण. (७)(१४५).

ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा ॥

दोहिरा

ਸਹਰ ਅਕਬਰਾਬਾਦ ਮੈ ਤ੍ਰਿਯਾ ਕ੍ਰਿਯਾ ਕੀ ਹੀਨ ॥
सहर अकबराबाद मै त्रिया क्रिया की हीन ॥

अकबराबाद शहरात एक सत्कर्मे नसलेली स्त्री राहायची.

ਮੰਤ੍ਰ ਜੰਤ੍ਰ ਅਰੁ ਤੰਤ੍ਰ ਸਭ ਤਿਨ ਮੈ ਅਧਿਕ ਪ੍ਰਬੀਨ ॥੧॥
मंत्र जंत्र अरु तंत्र सभ तिन मै अधिक प्रबीन ॥१॥

ती जादुई मोहिनी आणि मंत्रात पारंगत होती.(I)

ਸ੍ਰੀ ਅਨੁਰਾਗ ਮਤੀ ਕੁਅਰਿ ਲੋਗ ਬਖਾਨਹਿ ਤਾਹਿ ॥
स्री अनुराग मती कुअरि लोग बखानहि ताहि ॥

तिला कुंवर अनुराग मती आणि त्यांच्या पत्नी म्हणूनही ओळखले जात असे

ਸੁਰੀ ਆਸੁਰੀ ਕਿੰਨ੍ਰਨੀ ਰੀਝਿ ਰਹਤ ਲਖਿ ਵਾਹਿ ॥੨॥
सुरी आसुरी किंन्रनी रीझि रहत लखि वाहि ॥२॥

देव आणि दानवांनी तिचा हेवा केला.

ਅੜਿਲ ॥
अड़िल ॥

अरिल

ਬਹੁ ਪੁਰਖਨ ਸੋ ਬਾਲ ਸਦਾ ਰਤਿ ਮਾਨਈ ॥
बहु पुरखन सो बाल सदा रति मानई ॥

ती सतत स्वत:ला त्यात गुंतवून घेत होती

ਕਾਹੂ ਕੀ ਨਹਿ ਲਾਜ ਹ੍ਰਿਦੈ ਮੈ ਆਨਈ ॥
काहू की नहि लाज ह्रिदै मै आनई ॥

पश्चात्ताप न करता उत्कट प्रेम.

ਸੈਯਦ ਸੇਖ ਪਠਾਨ ਮੁਗਲ ਬਹੁ ਆਵਈ ॥
सैयद सेख पठान मुगल बहु आवई ॥

सईद, शेख, पठाण आणि मुघल वारंवार

ਹੋ ਤਾ ਸੋ ਭੋਗ ਕਮਾਇ ਬਹੁਰਿ ਘਰ ਜਾਵਈ ॥੩॥
हो ता सो भोग कमाइ बहुरि घर जावई ॥३॥

तिच्याकडे आले आणि संभोग करून त्यांच्या घरी गेले.

ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा ॥

दोहिरा

ਐਸੇ ਹੀ ਤਾ ਸੌ ਸਭੈ ਨਿਤਿਪ੍ਰਤਿ ਭੋਗ ਕਮਾਹਿ ॥
ऐसे ही ता सौ सभै नितिप्रति भोग कमाहि ॥

अशा प्रकारे ते त्याचे रोज लाड करायचे.

ਬਰਿਯਾ ਅਪਨੀ ਆਪਨੀ ਇਕ ਆਵੈ ਇਕ ਜਾਹਿ ॥੪॥
बरिया अपनी आपनी इक आवै इक जाहि ॥४॥

अशा प्रकारे ते रोज यायचे आणि मैथुन करून आपापल्या घरी जायचे.(४)

ਪ੍ਰਥਮ ਪਹਰ ਸੈਯਦ ਰਮੈ ਸੇਖ ਦੂਸਰੇ ਆਨਿ ॥
प्रथम पहर सैयद रमै सेख दूसरे आनि ॥

दिवसाच्या पहिल्या चतुर्थांश मध्ये, सय्यद आले, दुसऱ्या भागात शेख,

ਤ੍ਰਿਤਿਯ ਪਹਰ ਮੁਗਲਾਵਈ ਚੌਥੇ ਪਹਰ ਪਠਾਨ ॥੫॥
त्रितिय पहर मुगलावई चौथे पहर पठान ॥५॥

तिसऱ्या आणि चौथ्या तिमाहीत मुघल पठाण आले, तिच्याशी सेक्सचा आनंद लुटण्यासाठी.(5)

ਚੌਪਈ ॥
चौपई ॥

चौपायी

ਭੂਲ ਪਠਾਨ ਪ੍ਰਥਮ ਹੀ ਆਯੋ ॥
भूल पठान प्रथम ही आयो ॥

वळण विसरून एके दिवशी पठाण कोणासमोर आला.

ਪੁਨਿ ਸੈਯਦ ਮੁਖਿ ਆਨਿ ਦਿਖਾਯੋ ॥
पुनि सैयद मुखि आनि दिखायो ॥

त्याच्या पाठोपाठ सईदही आत आला.

ਲੈ ਸੁ ਪਠਾਨ ਖਾਟ ਤਰ ਦੀਨੋ ॥
लै सु पठान खाट तर दीनो ॥

तिने पलंगाखाली लपण्यासाठी रस्ता बनवला

ਸੈਯਦਹਿ ਲਾਇ ਗਰੇ ਸੌ ਲੀਨੋ ॥੬॥
सैयदहि लाइ गरे सौ लीनो ॥६॥

आणि सईदला मिठीत घेतले.(६)

ਸੇਖ ਸੈਯਦ ਕੇ ਪਾਛੇ ਆਯੋ ॥
सेख सैयद के पाछे आयो ॥

योगायोगाने, सईद नंतर लगेच शेख आत गेला.

ਘਾਸ ਬਿਖੈ ਸੈਯਦਹਿ ਛਪਾਯੋ ॥
घास बिखै सैयदहि छपायो ॥

आणि तिने सईदला गवतामध्ये लपवले.