ఇది విన్న శ్రీకృష్ణుని కుమారుడు (ప్రదుమనుడు) చాలా కోపంగా ఉన్నాడు.
ఈ మాటలు విన్న కృష్ణుడి కుమారుడు విపరీతమైన కోపంతో విల్లు, బాణాలు మరియు గద్దలు పట్టుకుని శత్రువులను చంపడానికి కదిలాడు.
ఆ శత్రువు ఇల్లు ఎక్కడ ఉందో, అతని తలుపు దగ్గరికి వెళ్లి (ఈ) పదాలను పఠించండి,
అతను తన స్థానానికి చేరుకున్న శత్రువును సవాలు చేయడం ప్రారంభించాడు, “నువ్వు సముద్రంలో పడేసిన వాడు ఇప్పుడు నీతో యుద్ధం చేయడానికి వచ్చాడు.2026.
కృష్ణుని కుమారుడు ఈ మాటలు పలికినప్పుడు, శంబెరు గద్దతో సహా తన ఆయుధాలను పట్టుకుని ముందుకు వచ్చాడు
అతను పోరాట నిబంధనలను తన ముందు ఉంచుకుని పోరాటం ప్రారంభించాడు
అతను యుద్ధం నుండి పారిపోలేదు మరియు ప్రద్యుమ్నుని యుద్ధం చేయకుండా నిరోధించడానికి భయపెట్టడం ప్రారంభించాడు.
కవి శ్యామ్ ప్రకారం, ఈ విధంగా, ఈ యుద్ధం అక్కడ కొనసాగింది.2027.
ఆ ప్రదేశంలో చాలా యుద్ధాలు జరిగినప్పుడు, (అప్పుడు) శత్రువు తప్పించుకుని ఆకాశంలోకి వెళ్ళాడు.
భయంకరమైన యుద్ధం అక్కడ కొనసాగినప్పుడు, శత్రువు మోసపూరితంగా ఆకాశాన్ని చేరుకున్నాడు మరియు అక్కడ నుండి కృష్ణుడి కుమారుడిపై రాళ్ల వర్షం కురిపించాడు.
అతను (ప్రధుమాన్) ఆ రాళ్లను ఒక్కొక్కటిగా బాణంతో కాల్చాడు.
ప్రద్యుమ్నుడు ఆ రాళ్లను అడ్డగించి తన బాణాలతో నిరపాయకరమైనదిగా చేసి అతని శరీరాన్ని ఆయుధాలతో గుచ్చుకుని నేలపై పడ్డాడు.2028.
ప్రద్యుమ్నుడు తన కత్తిని కుదుపుతో కొట్టి, శంబరుడి తలను నరికి కింద పడేశాడు.
అంతటి ధైర్యసాహసాలను చూసిన దేవతలు అతన్ని అభినందించారు
రాక్షసుడిని స్పృహ కోల్పోయేలా చేసి, అతన్ని భూమిపై పడగొట్టాడు
ఒక్క కత్తితో శంబరుని చంపిన కృష్ణ కుమారునికి బ్రేవో.2029.
శ్రీ బచిత్ర నాటక గ్రంథంలోని కృష్ణావతారం యొక్క ప్రద్యుమన్ యొక్క అధ్యాయం డెంత చేత సాంబార్ను ఓడించి, ఆపై ప్రద్యుమన్చే సాంబార్ను నాశనం చేయడంతో ఇక్కడ ముగుస్తుంది.
బచిత్తర్ నాటకంలో కృష్ణావతారంలో 'శంబర్ అనే రాక్షసుడు ప్రద్యుమ్నుడిని అపహరించడం మరియు ప్రద్యుమ్నుడు శంబరుని చంపడం' అనే అధ్యాయం ముగింపు.
దోహ్రా
అతన్ని చంపిన తర్వాత ప్రద్యుమన్ ఇంటికి వచ్చాడు.
అతనిని చంపిన తరువాత, ప్రద్యుమ్నుడు అతని ఇంటికి వచ్చాడు, అప్పుడు రతి తన భర్తను కలుసుకున్నందుకు చాలా సంతోషించింది.2030.
(ఆమె) తనను తాను అనారోగ్యంగా మార్చుకుంది (అప్పుడు) తన భర్తను (ప్రదుమాన్) తనపై ఎక్కించుకుంది.
తనను తాను సంస్కృతిగా మార్చుకుని, తన భర్తను తనపైకి ఎక్కించుకుని, అతనిని మోసుకుని రుక్మణి రాజభవనానికి చేరుకుంది.2031.
స్వయ్య