अयं समयः पुनः हस्तात् बहिः गमिष्यति
यतः पुनः तादृशं देवरूपं याचकं प्राप्तुं न शक्ष्यामि।१३।
(राजा) एतां प्रतिपत्तिं मनसि अकरोत्
एतां सामान्यसंज्ञां राजा मनसि एव निश्चयं कृतवान्, परन्तु प्रतीयमानतया सः तत् कस्मैचित् न प्रकटितवान् ।
भृत्येन जलकटोरा याचनेन
सः वैद्यं स्वघटं दातुं पृष्टवान्, तादृशं आधारकर्म प्रवर्तयितुं।14।
शुक्राचार्यः (एतत्) मनसि अवगच्छत्
शुक्राचार्यः राज्ञः मनःसंज्ञां विज्ञातवान्, परन्तु अज्ञानी राजा तत् अवगन्तुं न शक्तवान् ।
(शुक्राचार्यः) मकरजालरूपं धारयन्
शुक्राचार्यः लघुमत्स्यं परिणमय भिक्षुकघटे उपविष्टवान्।15।
राजा कमण्डलं हस्ते धारयति स्म ।
राजा भिक्षुकस्य घटं हस्ते गृहीत्वा ब्राह्मणस्य क्षमाकालः आगतः।
यदा राजा भिक्षां दातुं हस्तं प्रसारितवान् ।
यदा राजा दक्षिणादाय किञ्चित् जलं हस्ते गृहीतवान् तदा न जलं घटात् निर्गतम् ।१६।
TOMAR STANZA इति
अथ उत्थाय महाब्रह्म (उवाच) ।।
तदा ब्राह्मणः क्रुद्धः भूत्वा नृपं पोरपरीक्षणार्थम् अवदत्।
"(ब्राह्मणः मनसि चिन्तितवान् यत् यदि) तिला नलिकायां व्यावर्तयेत्।"
घटस्य नलिकां तृणेन अन्वेषितं अनेन अन्वेषणेन शुक्राचार्यस्य एकं नेत्रं नष्टम्।17।
राजा तिलां हस्ते धारयति स्म
तृणं हस्ते गृहीत्वा कुम्भस्य अन्तः परिभ्रमति स्म राजा ।
सः शुक्राचार्यस्य नेत्रे प्रविष्टवान्।
शुक्राचर्यस्य नेत्रं भित्त्वा एवं गुरुचर्यस्य एकं नेत्रं नष्टम्।18।
(शुक्रस्य) नेत्रात् यत् जलं निर्गतम्,