यः मुर राक्षसं हत्वा कुम्भकरणस्य शत्रुं गजं च (नष्टं) कृतवान्; अथ सीताहृदयदुःखं यः अपहृतवान् ।
सुरनाम राक्षसं हत्वा शत्रुवधं सीतायाः दुःखं हत्वा स एव भगवान् ब्रजे जन्म प्राप्य गोभिः क्रीडति।३९७।
यो जले क्रीडति शेषनागे सहस्रशिरसास्थितः |
स महात्मना रावणं पीडयित्वा विभीषणाय राज्यं दत्तवान्
यः करुणापूर्वकं स्थावरजङ्गमेषु सर्वलोकेषु गजकृमिभ्यः प्राणान् ददाति स्म
स एव भगवान् ब्रजे क्रीडन् देवदानवयुद्धं दृष्टवान् ॥३९८॥
यस्मात् दुर्योधनादयः महायोद्धाः रणक्षेत्रे भयन्ति
यः महाक्रोधः शिशुपालं हत्वा स एव महावीरः अयं कृष्णः |
स एव कृष्णः गोभिः क्रीडति स एव कृष्णः शत्रुहन्ता सर्वलोकस्य कर्ता च
स एव च कृष्णः धूममध्ये वह्निस्फुलिङ्ग इव प्रकाशते क्षत्रियः भूत्वा गोप इति कथयति।।399।
तेन सह युद्धे प्रवृत्तौ मधुकैतभौ राक्षसौ हतौ स एव राज्याङ्गुली इन्द्रं दत्तवान्
कुम्भकर्णोऽपि मृतः स युध्यमानो रावणं हत्वा क्षणात् |
स एव विभीषणाय राज्यं दत्त्वा सीतां गृहीत्वा ।
अवधं प्रति गतः अधुना पापिनां वधार्थं ब्रजावतारं कृतवान्।४००।
यथा गोपाः कृष्णं स्तुवन्ति स्म, तथैव नन्दः गोपेश्वरः अवदत्।
कृष्णस्य पराक्रमविषये भवता यत् वर्णनं तत् सर्वथा सम्यक्
पुरोहितः (पुरोहितः) तं वासुदेवस्य पुत्रः इति उक्तवान् अस्ति, एतत् तस्य सौभाग्यम् अस्ति
यः तं मारयितुं आगतः सः स्वयं शारीरिकरूपेण नष्टः अभवत्।401.
अधुना कृष्णं द्रष्टुं प्रार्थयितुं च इन्द्रस्य आगमनस्य वर्णनं आरभ्यते
स्वय्या
एकस्मिन् दिने यदा कृष्णः वनं गतः, ततः स्वस्य अभिमानं त्यक्त्वा ।
इन्द्रः तस्य समीपम् आगत्य तस्य पापक्षमायाः कृते कृष्णपादयोः शिरः नत्वा
श्रीकृष्णं प्रार्थयित्वा प्रीणयामास भगवन्! अहं भ्रष्टः अस्मि
तव अन्तं ज्ञातुं न शक्तोऽस्मि ॥४०२॥
हे दया निधि ! त्वं जगतः प्रजापतिः
त्वं मुरसुरहन्ता रावणस्य त्राता पतिव्रता अहल्याः
त्वं सर्वदेवानां प्रभुः सन्तदुःखहरः
हे भगवन् ! यः त्वां अवहेलयति, तस्य त्वं तस्य नाशकः।403.
कृष्णा इन्द्रौ यदा वार्तालापं कृतवन्तौ तदा कामधेनुः गोः आगतः |
कविः श्यामः कथयति यत् सा कृष्णस्य नानाप्रशंसाम् अकरोत्
सा कृष्णस्य स्तुत्वा भगवन्तं साक्षात्कृतवती
तस्याः अनुमोदनेन मनः अनेकधा लोभितम् इति कविः वदति।४०४।
स्वर्गं त्यक्त्वा सर्वे देवाः कृष्णपादप्रणामार्थम् आगताः
कश्चित् तस्य पादौ स्पृशति कश्चित् गीतं गायति नृत्यति च
कश्चित् कुङ्कुमधूप-विट-दाह-सेवां कर्तुं आगच्छति
इदं प्रतीयते यत् भगवता (कृष्णः) लोकात् राक्षसानां नाशार्थं पृथिवीं देवानां निवासस्थानं कृतवान् आसीत्।405।
दोहरा
इन्द्रादयः सर्वे देवाः सर्वे दर्पं मनसि त्यक्तवन्तः
इन्द्रसहिताः देवाः कृष्णस्य स्तुतिं विस्मृत्य अभिमानं विस्मृत्य समागताः।४०६।
कबिट्
कृष्णस्य नेत्राणि प्रेमनौका इव सर्वाभरणानां लालित्यं धारयन्ति
सौम्यसागरः गुणसमुद्रः जनदुःखहरः
कृष्णचक्षुः शत्रुहन्ता सन्तदुःखनाशकम्
कृष्णः मित्राणां पालकः जगतः परोपकारी च त्राता, यं दृष्ट्वा अत्याचारिणः हृदये पीडिताः भवन्ति।407।
स्वय्या
सर्वे देवाः कृष्णानुज्ञां कृत्वा शिरसा प्रणिपत्य स्वस्थानम् अययुः
तेषां आनन्देन कृष्णस्य नाम गोविन्दः इति कृतम् अस्ति
रात्रिः जाते कृष्णोऽपि स्वगृहं प्रत्यागतवान् |