श्री दसम् ग्रन्थः

पुटः - 507


ਅਰਜੁਨ ਸੋ ਜਮਨਾ ਤਬੈ ਐਸੇ ਕਹਿਓ ਸੁਨਾਇ ॥
अरजुन सो जमना तबै ऐसे कहिओ सुनाइ ॥

तदा जमाना अर्जन् इत्यस्मै एवम् अवदत्

ਜਦੁਪਤਿ ਬਰ ਹੀ ਚਾਹਿ ਚਿਤਿ ਤਪੁ ਕੀਨੋ ਮੈ ਆਇ ॥੨੦੯੪॥
जदुपति बर ही चाहि चिति तपु कीनो मै आइ ॥२०९४॥

अथ यमुना अर्जुनमब्रवीत्-हृदयेन मम कृष्णेन विवाहाय कामितम्, अतः मया अत्र तपः कृतः” इति २०९४।

ਪਾਰਥ ਬਾਚ ਕਾਨ੍ਰਹ ਜੂ ਸੋ ॥
पारथ बाच कान्रह जू सो ॥

अर्जनः कृष्णं प्राह-

ਸਵੈਯਾ ॥
सवैया ॥

स्वय्या

ਤਬ ਪਾਰਥ ਆਇ ਕੈ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇ ਸੁ ਸ੍ਯਾਮ ਜੂ ਸਿਉ ਇਹ ਬੈਨ ਉਚਾਰੇ ॥
तब पारथ आइ कै सीस निवाइ सु स्याम जू सिउ इह बैन उचारे ॥

अथ अर्जुनः आगत्य शिरसा प्रणम्य कृष्णं इत्यब्रवीत्।

ਸੂਰਜ ਕੀ ਦੁਹਿਤਾ ਜਮਨਾ ਇਹ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭੂ ਜਗ ਜਾਹਿਰ ਸਾਰੇ ॥
सूरज की दुहिता जमना इह नाम प्रभू जग जाहिर सारे ॥

अथ अर्जुनः शिरः प्रणम्य कृष्णं प्रार्थितवान्, “हे भगवन्! सा यमुना सूर्यकन्या सर्वलोकं तां विजानाति |

ਭੇਸ ਤਪੋਧਨ ਕਾਹੇ ਕੀਯੋ ਇਨ ਅਉ ਗ੍ਰਿਹ ਕੇ ਸਭ ਕਾਜ ਬਿਸਾਰੇ ॥
भेस तपोधन काहे कीयो इन अउ ग्रिह के सभ काज बिसारे ॥

(श्रीकृष्णः पृष्टवान्) किं सः पश्चात्तापीवेषं कृतवान् (किमर्थं) सर्वाणि गृहकार्याणि विस्मृतानि?

ਅਰਜੁਨ ਉਤਰ ਐਸੇ ਦੀਯੋ ਘਨਿ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਨੋ ਬਰ ਹੇਤੁ ਤੁਮਾਰੇ ॥੨੦੯੫॥
अरजुन उतर ऐसे दीयो घनि स्याम सुनो बर हेतु तुमारे ॥२०९५॥

ततः कृष्णः “तपस्विनीवेषं धारयित्वा गृहकार्यं त्यक्तवती इति किमर्थम्” इति । अर्जुनः प्रत्युवाच तया त्वां साक्षात्कृत्यैवं कृतम्” इति २०९५ ।

ਪਾਰਥ ਕੀ ਬਤੀਯਾ ਸੁਨਿ ਯੌ ਬਹੀਯਾ ਗਹਿ ਡਾਰਿ ਲਈ ਰਥ ਊਪਰ ॥
पारथ की बतीया सुनि यौ बहीया गहि डारि लई रथ ऊपर ॥

अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा कृष्णः यमुनस्य बाहुं गृहीत्वा रथमारुह्य कृतवान्

ਚੰਦ ਸੋ ਆਨਨ ਜਾਹਿ ਲਸੈ ਅਤਿ ਜੋਤਿ ਜਗੈ ਸੁ ਕਪੋਲਨ ਦੂ ਪਰ ॥
चंद सो आनन जाहि लसै अति जोति जगै सु कपोलन दू पर ॥

चन्द्रवत् मुखं गण्डकान्तिं च तेजस्वी

ਕੈ ਕੈ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤਿ ਹੀ ਤਿਹ ਪੈ ਨ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਿ ਸ੍ਯਾਮ ਜੂ ਐਸੀ ਕਿਸੀ ਪਰ ॥
कै कै क्रिपा अति ही तिह पै न क्रिपा करि स्याम जू ऐसी किसी पर ॥

(श्रीकृष्णः) तस्मै बहु अनुग्रहं दर्शितवान्, एतादृशी कृपा श्रीकृष्णेन अन्येभ्यः (पूर्वं) न दर्शिता आसीत्।

ਆਪਨੇ ਧਾਮਿ ਲਿਆਵਤ ਭਯੋ ਸਭ ਐਸ ਕਥਾ ਇਹ ਮਾਲੁਮ ਭੂ ਪਰ ॥੨੦੯੬॥
आपने धामि लिआवत भयो सभ ऐस कथा इह मालुम भू पर ॥२०९६॥

कृष्णः तस्याः कृते एतावत् ललितः आसीत् यथा अन्यस्याः स्त्रियाः अपि न आसीत् तथा च तां स्वगृहे आनयितुं कथा विश्वप्रसिद्धा अस्ति।२०९६।

ਡਾਰਿ ਤਬੈ ਰਥ ਪੈ ਜਮਨਾ ਕਹੁ ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਡੇਰਨ ਆਯੋ ॥
डारि तबै रथ पै जमना कहु स्री ब्रिज नाइक डेरन आयो ॥

यमुनं रथमारुह्य कृष्णः तां गृहम् आनयत् |

ਬ੍ਯਾਹ ਕੇ ਬੀਚ ਸਭਾ ਹੂ ਜੁਧਿਸਟਰ ਗਯੋ ਨ੍ਰਿਪ ਪਾਇਨ ਸੋ ਲਪਟਾਯੋ ॥
ब्याह के बीच सभा हू जुधिसटर गयो न्रिप पाइन सो लपटायो ॥

तस्याः विवाहानन्तरं सः युधिष्ठरस्य दरबारं गत्वा तस्य साक्षात्कारं कृतवान्, राजा युधिष्ठरः तस्य चरणयोः पतितः

ਦੁਆਰਕਾ ਜੈਸਿ ਰਚੀ ਪ੍ਰਭ ਜੂ ਤੁਮ ਮੋ ਪੁਰ ਤੈਸਿ ਰਚੋ ਸੁ ਸੁਨਾਯੋ ॥
दुआरका जैसि रची प्रभ जू तुम मो पुर तैसि रचो सु सुनायो ॥

युधिष्ठर उवाच हे भगवन् ! द्वारकानगरं कथं निर्मितवान् ? कृपया तस्य विषये कथयतु

ਆਇਸ ਦੇਤ ਭਯੋ ਪ੍ਰਭ ਜੂ ਕਰਮਾਬਿਸ੍ਵ ਸੋ ਤਿਨ ਤੈਸੋ ਬਨਾਯੋ ॥੨੦੯੭॥
आइस देत भयो प्रभ जू करमाबिस्व सो तिन तैसो बनायो ॥२०९७॥

” अथ कृष्णः विश्वकर्मादेशः, यः तत्र अन्यत् समं नगरं सृजति स्म।२०९७।

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਸਿਕਾਰ ਖੇਲਬੋ ਜਮੁਨਾ ਕੋ ਬਿਵਾਹਤ ਭਏ ॥
इति स्री बचित्र नाटक ग्रंथे सिकार खेलबो जमुना को बिवाहत भए ॥

बचित्तर नाटके मृगयाविवाहविषये वर्णनान्तः।

ਉਜੈਨ ਰਾਜਾ ਕੀ ਦੁਹਿਤਾ ਕੋ ਬ੍ਯਾਹ ਕਥਨੰ ॥
उजैन राजा की दुहिता को ब्याह कथनं ॥

अधुना उज्जैनराजस्य कन्यायाः विवाहविषये वर्णनम् आरभ्यते

ਸਵੈਯਾ ॥
सवैया ॥

स्वय्या

ਪੰਡੁ ਕੇ ਪੁਤ੍ਰਨ ਤੇ ਅਰੁ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਬਿਦਾ ਘਨਿ ਸ੍ਯਾਮ ਸਿਧਾਯੋ ॥
पंडु के पुत्रन ते अरु कुंती ते लै के बिदा घनि स्याम सिधायो ॥

पाण्डवानां कुन्तीनां च विदां कृत्वा कृष्णः उज्जैननगरं नगरं प्राप्तवान्

ਭੂਪ ਉਜੈਨ ਪੁਰੀ ਕੋ ਜਹਾ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਤਿਹ ਪੈ ਚਲਿ ਆਯੋ ॥
भूप उजैन पुरी को जहा कबि स्याम कहै तिह पै चलि आयो ॥

दुर्योधनः मनसि उज्जैनराजपुत्रीं विवाहयितुम् इच्छति स्म

ਤਾ ਦੁਹਿਤਾ ਹੂ ਕੋ ਬ੍ਯਾਹਨ ਕਾਜ ਦੁਰਜੋਧਨ ਹੂ ਕੋ ਭੀ ਚਿਤੁ ਲੁਭਾਯੋ ॥
ता दुहिता हू को ब्याहन काज दुरजोधन हू को भी चितु लुभायो ॥

दुर्योधनस्य चितेन अपि स्वपुत्रीं विवाहे प्रलोभितम्।

ਸੈਨ ਬਨਾਇ ਭਲੀ ਅਪਨੀ ਤਿਹ ਬ੍ਯਾਹਨ ਕਉ ਇਤ ਤੇ ਇਹ ਧਾਯੋ ॥੨੦੯੮॥
सैन बनाइ भली अपनी तिह ब्याहन कउ इत ते इह धायो ॥२०९८॥

स च एतदर्थम् अस्य पार्श्वे आगतः स्वस्य अलङ्कृतं सैन्यं स्वेन सह आनयन्।२०९८।

ਸਜਿ ਸੈਨ ਦੁਰਜੋਧਨ ਆਯੋ ਉਤੇ ਪੁਰ ਤਾਹੀ ਇਤੈ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਆਏ ॥
सजि सैन दुरजोधन आयो उते पुर ताही इतै ब्रिज नाइक आए ॥

ततो दुर्योधनः स्वसैन्येन सह आगत्य अस्मात् पार्श्वे कृष्णः तत्र गतः