साधु तत् मूर्खः एवम् उक्तवान्।
मूर्खः अवदत्, “ईश्वरस्य आशीर्वादः” इति, यदा जनाः एतत् हृदयं कुर्वन्ति तदा ते तं ताडयन्ति स्म।(12)
दोहिरा
दशसहस्राधिकानां जूतानां ताडनं प्राप्य ।
श्वशुरगृहं प्राप्य वस्त्रकारः ॥(१३)
चौपाई
कुटुम्बं खादितुम् उक्तवान्, परन्तु (सः) न खादितवान्।
'गृहजनाः तस्मै भोजनं दत्तवन्तः परन्तु सः न खादित्वा शून्योदरः निद्रां गतः।'
यदा अर्धरात्रे व्यतीता
अर्धरात्रौ व्यतीते क्षुधा तं पीडयति स्म।(l4)
तैलघटं यष्ट्या भग्नम् (अर्थात् छिद्रं कृतवान्)।
यष्टिं साहसं कृत्वा सः कलशं भग्नवान्, सर्वं जलं च पिबति स्म।
सूर्योदयौ नक्षत्राणि च अस्तम् |
सूर्योदयौ नक्षत्राणि गतानि स च बुनकरवस्त्राणि हस्ते गृहीतवान्।(15)
दोहिरा
वासः विनिमयितः खड्गं प्राप्य पुनः गतः।
यत्र सिंहः जनान् लुण्ठयति स्म भक्षयति स्म तत्स्थानं प्राप्नुत।(16)
भीता भूत्वा खड्गं हस्ते धारयन् वृक्षम् आरुह्य ।
तत्र च अधः सिंहः सम्यक् क्रुद्धः तस्य स्थानं गृहीतवान्।(l7)
चौपाई
(यदा) सिंहनेत्रं बुनकरस्य उपरि पतितम्
सिंहः वस्त्रकम् उपरि दृष्ट्वा कम्पितवान्, तस्य हस्तात् खड्गः पतितः ।
(सिंहस्य) मुखं प्रविश्य पृष्ठाधः निर्गतवती।
सिंहस्य मुखं सम्यक् गत्वा उदरात् बहिः आगतः।(18)
(यदा सः) ज्ञातवान् यत् सिंहः वास्तवमेव मृतः अस्ति।
मृतं सिंहं दृष्ट्वा यदा सः ।
गत्वा राजानं दर्शयतु
सः अवतीर्य कर्णं पुच्छं च छित्त्वा अधिकं वेतनं दातुं राजां दर्शितवान्।(l9)
दोहिरा
राजस्य शत्रुः आसीत्, यः तं आक्रमितवान् आसीत् ।
तस्य शौर्यं चिन्तयन् राजः तं परमसेनापतिं नियुक्तवान्।(20)
चौपाई
यदा पचमारः एतां वार्ताम् अशृणोत्
एतां वार्तां श्रुत्वा बुनकरः स्वभार्यां आहूतवान् ।
उभौ चित् इत्यत्र बहु भयं स्वीकृतवन्तौ
उभौ आतङ्कग्रस्तौ रात्रौ चन्द्रे वने मार्गं गतवन्तौ ।(२१)
यदा बुनकरः स्वपत्न्या सह पलायितवान्
यदा बुनकरः पत्न्या सह पलायमानः आसीत् तदा वज्रतूफानः समीपं गतः ।
कदाचित् विद्युत् प्रहरति, .
तीव्रविद्युत्मध्ये च मार्गं नष्टाः।(22)
(सः) मार्गं विस्मृतवान्, तस्मिन् मार्गे पतितः
मार्गं नष्टं कृत्वा ते तत्स्थानं प्राप्तवन्तः यत्र राजशत्रुः शिबिरं कृतवान् आसीत्।
तत्र कूपः आसीत्, (यत् सः) न दृष्टवान्
तत्र क, कूपः अदृश्यः आसीत्, तस्मिन् पतितः बुनकरः।(23)
दोहिरा
यदा सः कूपे पतितः, अचेतनः अभवत्,
अथ सा स्त्रिया 'तत्र पतितः मम प्रियसिंहहन्ता' इति।(24)
अरिल्