चौपाई
इति श्रुत्वा शिवः क्रुद्धः अभवत् ।
एवमुक्त्वा तस्मै वचनं पठतु।
यदा भवतः धुजः (ध्वजः) पतति, २.
इति श्रुत्वा शिवः क्रुद्धः सन् उक्तवान् यदा तव ध्वजः पतति तदा कश्चित् भवता सह युद्धाय आगमिष्यति” इति २१९० ।
स्वय्या
इदम् उक्तवान् शिवः यदा क्रोधः स रहस्यमिदं न अवगच्छति स्म
इष्टं वरं दत्तं मन्यते स्म
वनेऽन्तर्गतं राजा बाहुबलं मत्वा प्रफुल्लितः
एवं च सहसारबाहुः स्वगृहमागतः।२१९१।
राज्ञः कन्या आसीत्
एकदा सा स्वप्नं दृष्टवती यत् प्रेमदेवसदृशः अतीव सुन्दरः राजकुमारः तस्याः गृहम् आगतः
सा तेन सह शयनं कृत्वा महतीं प्रसन्ना अभवत्
सा स्तब्धा प्रबुद्धा च व्याकुला अभवत्।2192।
जागरता शोचन्ती सा मनसि बहु पीडिता
सा अङ्गवेदनाम् अनुभवितुं आरब्धा, भर्तुः विषये मनसि दुविधां च सहते स्म
सा अपहृता इव चलति स्म
सा केनचित् भूतेन आकृष्टा इव आसीत्, सा स्वसखीं अवदत्, “हे सखे! अद्य मया दृष्टः मम प्रियः” इति २१९३ ।
इत्युक्त्वा सा भूमौ पतित्वा चैतन्यं नष्टा
सा पतिता अचेतनं पृथिव्यां केनचित् नागेन दंष्टा इव
अन्तिमे घण्टे सा स्वप्रियं दृष्टवती इति भासते स्म
तस्मिन् समये तस्याः सखी चित्ररेखा नाम तस्याः समीपं प्राप्तवती।2194।
चौपाई
यदा सखीं स्थितिं न्यवेदयत् ।
सख्ये स्वदशां कथयन्त्याः सखी अपि सुहृदं चिन्ताम्
(चित्ररेखा मनसि वक्तुं आरब्धा) यदि जीवति (तर्हि) जीविष्यामि अन्यथा म्रियिष्यामि।
सा तदा न जीविष्यामि इति चिन्तितवती, तदा एकः एव प्रयासः कर्तव्यः आसीत्।२१९५।
यत् मया नारदात् श्रुतम् आसीत्,
नारदात् श्रुतं मया तदेव परिमाणं मनसि समागतम्
अद्य अहम् अपि तथैव करोमि
तद्वत्प्रयत्नं करिष्यामि न च बाणसुरात् किञ्चित् अपि भयं करिष्यामि।2196।
चित्ररेखामुद्दिश्य मित्रस्य भाषणम्- १.
दोहरा
तस्य मित्रं उत्सुकतापूर्वकम् अवदत्
व्याकुलतां प्राप्य तस्याः सखी अन्यां सखीं अवदत्, “यत् कर्तुं शक्नोषि तत् सद्यः कुरु” इति ।२१९७ ।
स्वय्या
तस्य वचनं श्रुत्वा सद्यः चतुर्दश जनान् सृष्टवान् ।
तस्याः वचनं श्रुत्वा सखी सर्वान् चतुर्दशलोकान् सृष्ट्वा सर्वान् भूतान् देवादीन् सृजत्
जगतः सृष्टिः सर्वा तया कृता
इदानीं सा उषस्य बाहुं गृहीत्वा सर्वं दर्शितवती।2198।
बाहुं धारयन् सः सर्वाणि चित्राणि तस्मै दर्शितवान् ।
बाहुग्रहणे सा सर्वाणि चित्राणि दर्शयति स्म, ततः सर्वं दृष्ट्वा सा द्वारकं कृष्णपुरीं प्राप्तवती
यस्मिन् स्थाने साम्बरस्य शत्रुः (अनरुद्धः) चित्रितः आसीत्, तत्र सः तत् दृष्ट्वा नेत्राणि अवनमयितवान् ।
यत्र शम्बरकुमारः लिखितः आसीत्, तत्र गत्वा सा नेत्राणि पतित्वा अवदत्, “हे मित्र! सः मम प्रियः अस्ति” इति २१९९ ।
चौपाई
(सः) उक्तवान् हे विद्वान् ! इदानीं मा विलम्बं कुरु, .
मम प्रेम ददातु
हे सखी ! यदा त्वं (मम) एतत् कार्यं करोषि, .