राजन ! शृणु, इह लोके हरेः साधवः सदा दुःखिताः भवन्ति।
“हे राजन् ! शृणुत, ईश्वरस्य सन्ताः अस्मिन् जगति पीडां प्राप्नुवन्ति, परन्तु अन्ते ते मोक्षं प्राप्नुवन्ति, भगवन्तं च साक्षात्कारं कुर्वन्ति।२४५५।
सोर्था
रुद्रभक्ताः सदा लोके सुखदिनानि रमन्ते। (किन्तु ते) म्रियन्ते, .
“रुद्रभक्ताः सदा लोके सुखेन जीवनं यापयन्ति, परन्तु मोक्षं प्राप्तुं न शक्नुवन्ति, स्थानान्तरे च सर्वदा तिष्ठन्ति”२४५६ ।
स्वय्या
(हे राजन्!) शृणु, भस्मङ्गदः नाम विशालः आसीत्, यदा सः नारदात् एतत् श्रुतवान्।
भस्माङ्गदः नाम राक्षसः नारदात् रुद्रस्य दयालुतां श्रुत्वा एकचित्ततया रुद्रस्य सेवां कृत्वा प्रीतिम् अकरोत्
(सः) मांसं छित्त्वा अग्नौ यजित्वा रतिवत् न भीतः।
अभयेन मांसं छित्त्वा अग्नौ होमं कृत्वा यस्य शिरसि हस्तं स्थापयति तस्य भस्मनिपातः स्यात् इति वरोऽयं दत्तः।।२४५७।
यस्य शिरसि हस्तौ निक्षिपामि, भस्म उड्डीयेत्' इति (एतत्) वरं प्राप्ते।
यदा सः हस्तं स्थापयित्वा व्यक्तिं भस्मकरणं वरं प्राप्नोत्, तदा सः मूर्खः प्रथमतया रुद्रं भस्मकरणं कृत्वा पार्वतीं ग्रहणं कर्तुम् इच्छति स्म
ततः रुद्रः धावित्वा वञ्चना भूमासुरस्य न्यूनीकरणं कृतवान्
अतः हे राजन् ! त्वं मां ब्रूहि त्वं महान् वा ईश्वरः महान् यः त्वां रक्षितवान्।२४५८।
बचित्तरनाटके कृष्णावतारे भस्मङ्गदसुरवधवर्णनसमाप्ति।
अधुना भृगुना पादप्रहारस्य वर्णनम् आरभ्यते
स्वय्या
एकदा सप्तर्षयः एकत्र उपविष्टाः, रुद्रः सद् इति मनसि चिन्तयन्।
ब्रह्मा भद्रं विष्णुश्च सर्वश्रेष्ठः |
त्रयाणां क्रीडा अनन्तम् अस्ति, तेषां रहस्यं कोऽपि अवगन्तुं न शक्तवान् आसीत्
तेषां स्वरं ज्ञातुं भृगुः तत्र उपविष्टानां मुनिषु एकः,२४५९ ।
स रुद्रस्य गृहं गतवान्, मुनिः रुद्रं रुद्रं प्राह त्वं भूतानि नाशयसि इति श्रुत्वा रुद्रः शूलं गृहीतवान्
अथ स मुनिः ब्रह्माम् समीपं गत्वा उक्तवान् – “त्वं वेदपाठं निष्प्रयोजनं पुनः पुनः करोषि” इति ब्रह्मणापि एतानि वचनानि न रोचन्ते स्म
विष्णुसमीपं प्राप्य सुप्तं दृष्ट्वा मुनिः पादेन प्रहृतवान्