कवचाः कठिनशिखराणि च भग्नाः इति।(१३८)
खड्गाः सूर्यवत् उष्णाः भवन्ति स्म,
वृक्षाः च तृष्णां गच्छन्ति स्म, नदीजलं च शोषयति स्म।(139)
बाणवृष्टिः तावत् महती आसीत्,
गजानां कण्ठाः एव दृश्यन्ते इति।(140)
तत्क्षणमेव कश्चन मन्त्री क्षेत्रं प्रविष्टवान्,
स च मयिन्द्रस्य खड्गम् आकृष्य।(141)
परतः कन्या आगता।
सा हिन्दुस्तानस्य नग्नं खड्गं धारयति स्म।(१४२)
लघुतराः खड्गाः अपि द्रुततराः अभवन्,
शत्रुहृदयानि च विदारयन्ति स्म खण्डितानि च।(143)।
सा तादृशेन प्राणेन शत्रुशिरसि प्रहारं कृतवती ।
स क्षुण्णः पर्वत इव भूमौ उत्थापितः इति।(१४४)
द्वितीयः खड्गेन द्विधा छिन्नः, २.
स च भग्नभवन इव समतलं पतितः।(145)
अन्यः निर्भीकः श्येन इव उड्डीयत ।
स तु अपि निर्मूलितः अभवत् ।(१४६)
एतत् कार्यं समाप्तमात्रेण ।
उपशमः च अनुभूतः, तृतीयः असङ्गतः उपरि आगतः,(१४७)
अन्यः पिशाचसदृशः रक्तसिक्तः प्रादुर्भूतः ।
यथा नरकात् ऋजुमागतम्।(१४८)
किन्तु सः द्विधा अपि छित्त्वा हतः।
यथा सिंहः वृद्धं मृगं हन्ति।(१४९)
चतुर्थः वीरः प्रविवेश युद्धं, ।
यथा सिंहः मृगस्य उपरि आक्रमयति।(150)
तादृशेन बलेन आहतम्, .
अश्वात् सवार इव समतलं पतितम् इति।(151)
यदा पञ्चमः पिशाचः आगतः तदा .
सा ईश्वरस्य आशीर्वादं याचते स्म,(१५२)
एतावता महता तीव्रता च तं प्रहृत्य,
अश्वस्य खुरस्य अधः तस्य शिरः पदाति इति।(153)
स्तब्धदानव इव आनन्दयन् षष्ठः पिशाचः आगतः।
यथा शीघ्रं बाणः धनुर्निर्गतः,(१५४) ।
परन्तु एतावत् शीघ्रं आहतः यत् सः द्विधा छिन्नः अभवत्,
तेन च परेषां भयं जातम् ॥(१५५)
एवं प्रायः सप्ततिः तादृशाः शूराः प्रलयः अभवन् ।
खड्गानां च अग्राणि लम्बितवान्,(१५६)
न कश्चित् अन्यः युद्धं चिन्तयितुं साहसं कर्तुं शक्नोति स्म,
बहिर्निर्गन्तुं न साहसं कृतवन्तः प्रमुखाः योद्धा अपि ॥(१५७)
यदा राजा मयिन्द्रः स्वयं युद्धे आगतः ।
सर्वे योद्धवः कोपेन आवर्तन्ते स्म।(158)
यदा च योद्धवः परितः प्लवन्ति स्म, तदा।
उभौ पृथिवी दिवौ च डुलौ ॥(१५९)
प्रकाशेन विश्वं जग्राह, .
यमनस्य खड्गानां तेजः इव।(१६०)
धनुषः शूलानि च कर्मणि आनीतानि,
गदाभिः ताडिताः च वर्ण उत्थापिताः रोदनं च।(161)।
बाणाः बन्दुकाः च प्रबलाः, २.