(असफलं दृष्ट्वा राज्ञी चरित्रं कृतवती)। भूमौ पतित्वा हि हि इति जपं प्रारभत ।
(अथ च वक्तुं आरब्धवान् यत्) मम यकृत् (अस्याः) डाकिन्याः (अया) दृष्टः (आकृष्टः) अस्ति।7.
सा (राज्ञी) स्त्रीवस्त्रधारिणी आसीत्।
डायनस्य (नाम) श्रुत्वा सर्वे उत्थिताः।
यदा सः गृहीतः भृशं ताडितः च ।
अतः सः राज्ञ्याः उक्तं स्वीकृतवान्।8.
तावत् राजा तत्र आगतः।
यकृत् अपहृत्य सा क्रुद्धा एतच्छ्रुत्वा उवाच।
एतां डाकिनीं मारयतु
अथवा अधुना एव राज्ञीं पुनः सजीवं कुर्मः (अर्थात् यकृत् प्रत्यागच्छामः) ॥९॥
ततः सः (हाजी रायः) राजानं दूरं स्थितवान्
सः च राज्ञ्याः चुम्बनानि प्राप्तवान्।
(एतत् कर्म) राजा चिन्तयन् आसीत् यत् (राज्ञ्याः अन्तः) यकृत् स्थापयति इति।
सः मूर्खः भेदं न अवगच्छति स्म । १०.
अथ (सः) सर्वान् जनान् अपसारयति स्म
राज्ञ्या सह च बहु लीनः अभवत्।
(ततः वक्तुं आरब्धवान्) हे प्रिये! त्वं मम आत्मानं रक्षसि, २.
(तस्य कृते) अहं भवद्भिः सह सर्वदा भिन्नभिन्नरूपेण प्रेम करिष्यामि। ११.
तं बहु रमयित्वा
राज्ञी तां धात्रीवेषं कृत्वा विमुक्तवती ।
(राज्ञी) भर्तुः समीपं गत्वा एवं वक्तुं आरब्धा
यत् मम कृते डायन क्लेजा दत्ता अस्ति। १२.
सः प्रथमं यकृत् दत्तवान्।
अथ सः भेदः ध्यानम् अभवत् ।
महान् राजा ! (ततः) सा मां न दृष्टवती।
सा कस्मिन् देशे गता इति भवन्तः जानन्ति वा ? १३.
राजा तदा ‘सत् सत्’ इति उक्तवान् ।
किन्तु मूर्खः भेदं न ज्ञातवान्।
(सर्व) पश्यन् सः पुरुषः तया सह व्यभिचारं कृतवान्
एतत् च चरित्रं कृत्वा सः नेत्रं तारयन् बहिः गतः। १४.
प्रथमं मित्रम् आहूतवती ।
(यदा) सः न उवाच, (तदा) सा स्त्री भीता (तम्)।
एतत् चरित्रं दर्शयित्वा कृतम् ।
स्थितः शिरः मुण्डितवान् (स्थितः वञ्चितः इत्यर्थः) । १५.
अत्र श्रीचरितोपख्यानस्य त्रियाचरितस्य मन्त्री भूप साम्बदस्य ३०८तमस्य चरितस्य समाप्तिः, सर्वं शुभम्।३०८।५९००। गच्छति
चतुर्विंशतिः : १.
यत्र पूर्वं कर्णाटकदेशः वसति स्म,
तत्र कर्णाटकसेना (शासकः) नाम राजा आसीत् ।
(तस्य) गृहे कर्णाटकदेई नाम नारी आसीत्
यस्मात् सूर्यचन्द्रौ प्रकाशं गृह्णन्ति स्म। १.
तत्र एकः सुन्दरः राजा निवसति स्म,
यत् नेत्रे प्रियम् आसीत्।
तस्य गृहे एकः कन्या आसीत्,
यं स्त्रियः श्रान्ताः भवन्ति स्म इति दृष्ट्वा। २.
तस्य पुत्र्याः नाम अपूरब दे (देई) आसीत् ।
तस्याः सदृशी स्त्री नासीत् ।
(सा) एकस्य शाहस्य पुत्रेण सह विवाहिता आसीत्
यस्य नाम बिराज केतुः आसीत् । ३.