मातापितृलज्जां त्यक्त्वा गोपीः कृष्णनाम पुनः पुनः वदन्ति
पतन्ति पृथिव्यां मत्तानां इव उत्तिष्ठन्ति च
ते त्वां ब्रजस्य कोष्ठेषु अन्वेषयन्ति यथा धनलोभमग्नः
तस्माद् त्वां याचयामि तानि दृष्ट्वा मम दुःखमपि वर्धितम्।980।
यदि त्वं स्वयमेव गच्छसि तर्हि एतस्मात् अधिकं किमपि न युक्तं भविष्यति
यदि भवन्तः एतत् कर्तुं न शक्नुवन्ति तर्हि भवतः दूतं प्रेषयन्तु, अहं प्रार्थयामि यत् एतेषु एकं कार्यं अवश्यं कर्तव्यम्
जलहीनमत्स्यानां या यापि स्थितिः भवति, तथैव गोपीनां भवति
इदानीं जलवत् मिलित्वा वा चित्तनिर्णयवरं ददातु वा।९८१।
कविस्य भाषणम् : १.
स्वय्या
श्रीकृष्णः उधवतः श्रुत्वा ब्रजवासिनां स्थितिम् |
तां कथां श्रुत्वा सुखं न्यूनं भवति, पीडा वर्धते च
श्रीकृष्णः मनसा एवमुवाच यत् कविः तथैव अवगच्छत्।
तदा कृष्णेन एतानि वचनानि मुखात् उक्ताः, एतेषां वचनानां मूलं अनुभवन् कविः पुनः पुनः उक्तवान्, हे उधव! तेभ्यः गोपीभ्यः चित्तनिश्चयस्य वरं प्रयच्छामि ९८२ ।
दोहरा
सप्तदशशतचतुश्चत्वारिंशत् (बिक्रमे) (मासस्य) सावनस्य उज्ज्वले (आंशिक) बुधवासरे।
इदं ग्रन्थं (पुस्तकं) सावनसुदीसंवत् १७४४ तमे वर्षे बुधवासरे पाओन्तानगरे संशोधनानन्तरं निर्मितम् अस्ति ।९८३।
खड्गधारकस्य भगवतः ईश्वरस्य प्रसादेन अयं ग्रन्थः विचारपूर्वकं सज्जीकृतः अस्ति
तदापि यदि कुत्रापि दोषः अस्ति तर्हि कवयः पुनरीक्षणानन्तरं कृपया पठितुं शक्नुवन्ति।९८४।
बचित्तरनाटके कृष्णावतारे (दशमस्कन्धपुराणमाश्रिते) विरहदुःखानां वर्णनं युक्तं गोपीनां उधवेन सह संवादः इति अध्यायस्य समाप्तिः।
अधुना कुब्जस्य गृहगमनस्य वर्णनम् आरभ्यते
दोहरा
श्रीकृष्णः कृपापूर्वकम् अनाथानाम् पोषणं कृतवान्।
गोपान् ललिततया धारयति स्म, कृष्णः स्वप्रीते अन्येषु क्रीडासु लीनः अभवत्।985।