सा राजा अपि प्रेम्णा पश्यति स्म, येन राजस्य तस्याः प्रेम वर्धते स्म ।
उभयोः एतादृशः महान् प्रेम आसीत् ।
तयोः प्रेम्णः (आख्यायिका) सीतारामप्रेमस्य प्रतिरूपः आसीत् ।(४)
स्त्रियं दृष्ट्वा राज्ञः हृदयं प्रलोभितम् |
एकदा राजा अन्यां स्त्रियं प्राप्य प्रलोभितः सन् रानी प्रति तस्य स्नेहं न्यूनीकृतवान् ।
यदा कृष्णकुरिः एतत् श्रुतवान्
एतत् ज्ञात्वा कृष्णकुंवरः क्रुद्धा अभवत्।(5)
कृष्णः कुमारी मनसि अतीव क्रुद्धः आसीत्
कृष्णकुंवरः क्रुद्धः सन् मनसा निश्चयं कृतवती,
अद्य अहम् एतादृशं कठिनं कार्यं करिष्यामि
'अहं राजहत्यां कष्टं कार्यं कृत्वा आत्मनः संहारं करिष्यामि।'(6)
दोहिरा
राणी एतावता उन्मत्ता मनसि, .
सा काच इव स्फुटितवती इति।(7)
राजः दूतं प्रेषयित्वा तां स्त्रियं आमन्त्रितवान् ।
कामदेवस्य च अहङ्कारं भग्नं कृत्वा आनन्दमनुभूतवान्।(8)
चौपाई
यदा राज्ञी एतत् श्रुत्वा
इति श्रुत्वा राणी खड्गं व्याप्तवती ।
प्रथमं (तस्याः) पतिं बिशनसिंहं मारितवान्
सा प्रथमं पतिं बिशनसिंहं हत्वा ततः महिलां हत्वा ।(९)
दोहिरा
हत्वा तां मांसं क्षणात् पचति स्म ।
तत् च प्रेषयामास अन्यस्य राजस्य गृहं प्रति।(10)
तत् प्रामाणिकं पक्वमांसं मत्वा सर्वे तत् भक्षयन्ति स्म ।
न च तेषु कश्चित् रहस्यं विवेचयितुं शक्नोति स्म।(11)
ततः आ ब्लडजनेन सा पुनः पुनः (मृतशरीरस्य) राजं प्रहारं कृतवती,
तं च धृत्वा भूमौ अधः आवर्त्तयितुं।(12)
सः अत्यन्तं मद्यप्रभावे आसीत्, यदा सः खड्गेन आहतः आसीत् ।
इदानीं सः धक्कायमानः सोपानतः अधः क्षिप्तः।(13)
तस्य परितः सर्वा भूमौ रक्तेन सिक्ता आसीत्,
यथा खड्गेन हतः।(14)
चौपाई
यदा सा स्त्रिया राजानं मृतं दृष्टवती
(अभिनय) राजस्य मृतशरीरं दृष्ट्वा सा स्वपीडां प्रकटयितुं प्रवृत्ता ।
आह्वानेन मम किं कृतम् ?
आक्रोशत् च कालेन मृत्युदेवेन किं मम कृतम्? 'राजः खड्गप्रहारेन मृतः।'(15)
यदा राज्ञी दुःखेन क्रन्दति स्म
यदा राणी शोकं दर्शयन् अतीव उच्चैः उद्घोषयति स्म तदा सर्वे जनाः श्रुतवन्तः।
सर्वे मिलित्वा तं पृच्छितुं आगतवन्तः
पृष्टश्च कः शत्रुः रजं हतः इति।(16)
तदा राज्ञी अतीव दुःखिता अवदत्
राणी महादुःखिता इव व्यजयामास-'न कश्चित् रहस्यं जानाति।
प्रथमं राजा मांसं याचितवान् ।
'प्रधानतया राजेन किञ्चित् मांसम् आज्ञापितम् आसीत्, यस्मात् सः किञ्चित् खादितवान्, किञ्चित् च भृत्येषु वितरितवान्।'(17)
अथ राजा मद्यम् ('अमल') आहूतवान्।
'ततः रजः मद्यं प्रेषितवान्, सः कञ्चित् पिबति, कञ्चित् च, मम दत्तवान्।'
ते पिबन् अतीव मत्ताः अभवन् ।