श्री दसम् ग्रन्थः

पुटः - 267


ਲਖੇ ਰਾਵਣਾਰੰ ॥
लखे रावणारं ॥

श्रीरामं दृष्टवन्तः, ९.

ਰਹੀ ਮੋਹਤ ਹ੍ਵੈ ਕੈ ॥
रही मोहत ह्वै कै ॥

तदेव मुग्धं द्रष्टुं

ਲੁਭੀ ਦੇਖ ਕੈ ਕੈ ॥੬੩੯॥
लुभी देख कै कै ॥६३९॥

सकृदपि रामं दृष्ट्वा सा सर्वथा मोहिता ॥६३९॥

ਛਕੀ ਰੂਪ ਰਾਮੰ ॥
छकी रूप रामं ॥

ते रामरूपेण रमन्ते।

ਗਏ ਭੂਲ ਧਾਮੰ ॥
गए भूल धामं ॥

(ते) गृहं विस्मृतवन्तः।

ਕਰਯੋ ਰਾਮ ਬੋਧੰ ॥
करयो राम बोधं ॥

रामचन्द्रः तान् ज्ञानं शिक्षयति स्म

ਮਹਾ ਜੁਧ ਜੋਧੰ ॥੬੪੦॥
महा जुध जोधं ॥६४०॥

रामस्य सौन्दर्यं दृष्ट्वा अन्यस्य सर्वस्य चैतन्यं विस्मृत्य रामस्य परमं महाबलेन सह वार्तालापं प्रारभत।।640।

ਰਾਮ ਬਾਚ ਮਦੋਦਰੀ ਪ੍ਰਤਿ ॥
राम बाच मदोदरी प्रति ॥

मन्दोदरीं सम्बोधितं रामस्य भाषणम् : १.

ਰਸਾਵਲ ਛੰਦ ॥
रसावल छंद ॥

रसावल स्तन्जा

ਸੁਨੋ ਰਾਜ ਨਾਰੀ ॥
सुनो राज नारी ॥

अहो राज्ञी ! शृणोतु

ਕਹਾ ਭੂਲ ਹਮਾਰੀ ॥
कहा भूल हमारी ॥

(एतत्सर्वे) किं विस्मरामि?

ਚਿਤੰ ਚਿਤ ਕੀਜੈ ॥
चितं चित कीजै ॥

प्रथमे मनसि (सर्वं) विचार्यताम्, २.

ਪੁਨਰ ਦੋਸ ਦੀਜੈ ॥੬੪੧॥
पुनर दोस दीजै ॥६४१॥

हे राज्ञी ! न मया भर्तुः वधे दोषः कृतः, सम्यक् चिन्तयतु मनसि तत् दोषं च मां।६४१।

ਮਿਲੈ ਮੋਹਿ ਸੀਤਾ ॥
मिलै मोहि सीता ॥

(अधुना) सीतया सह मिलतु

ਚਲੈ ਧਰਮ ਗੀਤਾ ॥
चलै धरम गीता ॥

मम सीतां पुनः प्राप्नुयाम्, यथा धर्मकार्यं अग्रे गच्छति

ਪਠਯੋ ਪਉਨ ਪੂਤੰ ॥
पठयो पउन पूतं ॥

(एतस्य रामस्य) हनुमन्तं (सीतां आनेतुं) प्रेषितवान्।

ਹੁਤੋ ਅਗ੍ਰ ਦੂਤੰ ॥੬੪੨॥
हुतो अग्र दूतं ॥६४२॥

(एवं वदन्) रामः पवनदेवपुत्रं हनुमन्तं दूतवत् प्रेषितवान् (पूर्वम्)।६४२।

ਚਲਯੋ ਧਾਇ ਕੈ ਕੈ ॥
चलयो धाइ कै कै ॥

(हनुमान्) शीघ्रं गतः।

ਸੀਆ ਸੋਧ ਲੈ ਕੈ ॥
सीआ सोध लै कै ॥

सीतायाः सुधं गृहीत्वा (यत्र प्राप्य) ।।

ਹੁਤੀ ਬਾਗ ਮਾਹੀ ॥
हुती बाग माही ॥

उद्याने सीता

ਤਰੇ ਬ੍ਰਿਛ ਛਾਹੀ ॥੬੪੩॥
तरे ब्रिछ छाही ॥६४३॥

अन्विषन् सीतां तत्र प्राप्ता यत्र सा वृक्षाधः उद्याने उपविष्टा आसीत्।६४३।

ਪਰਯੋ ਜਾਇ ਪਾਯੰ ॥
परयो जाइ पायं ॥

(हनुमान्) गत्वा पादयोः पतितः

ਸੁਨੋ ਸੀਅ ਮਾਯੰ ॥
सुनो सीअ मायं ॥

तथा (वक्तुं आरब्धवान्) हे सीता माता! शृणोतु,

ਰਿਪੰ ਰਾਮ ਮਾਰੇ ॥
रिपं राम मारे ॥

राम जी शत्रु हता