सा च परस्परं धनं हरति स्म।
(सा) एवम् उक्त्वा सर्वेषां पुरतः प्रणम्य
इदं कारणं शोभते इति। ५.
(सः) एकदा उपपतिं (पुरुषं) आहूतवान्
कर्णसमीपे च सर्वं व्याख्यातवान्।
गृहे निगूढं (तम्) स्थापयति स्म
न च रहस्यं अन्यस्मै स्त्रियं कथयति स्म। ६.
सः सर्वान् मुसलमानान् ('मालेच') प्रदोषसमये ('फजर') आह्वयत् ।
तथा विभिन्नविधं भोजनं सेवितवान्।
(तथा वक्तुं प्रवृत्ताः) दुआ सर्वे मिलित्वा ददातु
ईश्वरः मम पतिं सुन्दरं करोतु। ७.
सर्वे हस्तेषु तस्बी (मालानि) धारयन्ति स्म
तं च प्रचुरं प्रार्थितवान्।
तस्मै बहुधा कथितवान्
ईश्वरः भवतः पतिं सुन्दरं करोतु। ८.
सा महिला दुआ सह गृहम् आगता
काजीं च हत्वा दमितवान्।
सा तं (पुरुषं) काजीं कृत्वा तत्र नीतवती।
यत्र मौलाना पुस्तकं ('कुरान') पठति स्म। ९.
(सर्व) जनाः तं दृष्ट्वा प्रसन्नाः अभवन्
तस्य पुस्तकं च सत्यं मन्यते स्म ।
(उक्त्वा) वयं ये तस्मै दुआ दत्तवन्तः, .
तेन कृत्वा ईश्वरः (तत्) सुन्दरं कृतवान्। १०.
एवं सः प्रथमं काजीं मारितवान्
मित्रं च विवाहितवान्।
न कश्चित् भेदं अवगच्छत् ।
अनेन युक्त्या स्वमित्रं विवाहितवान्। ११.
द्वयम् : १.
(सा महिला वक्तुं आरब्धा) भवद्भिः सर्वैः बहु दयालुतया आशीर्वादः दत्तः।
येन ईश्वरः कृपां कृत्वा मम पतिं सुन्दरं कृतवान्। १२.
अत्र श्रीचरितोपख्यानस्य त्रिचरितस्य मन्त्री भूपसंवादस्य ३९१ अध्यायः समाप्तः, सर्वं शुभम्।३९१।६९६६। गच्छति
चतुर्विंशतिः : १.
धरम सेन् नाम राजा शृणोति स्म,
यस्य इव लोके अन्यः कश्चित् न मन्यते स्म।
तस्य पत्न्याः नाम चन्दन दे (देई) आसीत् ।
यस्य मुखं चन्द्रेण उपमा आसीत्। १.
तस्य चन्दल (देई) नाम कन्या आसीत् ।
(सः) पक्षिणः, मिर्गाः, यक्षाः, सर्पाः इत्यादयः (सर्वेभ्यः) आराधयन् आसीत्।
तस्य शरीरे बहु कान्तिः आसीत् । (एवं प्रतीयते स्म)
कामदेवः (आत्मस्य) (अर्थः) पूरितवान् इव। ॥२॥
सः एकं सुन्दरं राजकुमारं दृष्टवान्
काम देवः च आगत्य तस्य शरीरं परितः कृतवान्।
तस्मै सखीं प्रेषितवान्।
(सा) तं आनेतुं बहुप्रयत्नाः अकरोत् । ३.
(सखी) मित्रम् आनय राजकुमार्या सह सम्मिलितवान्
राज कुमारी च तं आलिंग्य प्रेम्णा कृतवान्।
(तस्य) मनः (राजकुमारस्य) प्रति आसक्तः अभवत्, (अधुना सः) मुक्तः न भवितुम् अर्हति स्म ।
(तस्य शाश्वतं प्राप्तुं) सः एतादृशं युक्तिं कृतवान् । ४.
सः महतीं तोपं आह्वयत्,
यस्मिन् मनुष्यस्य उपविष्टस्थानं आसीत्।
सा तं मन्त्रशक्त्या प्रविशत्
एवं मित्रं प्राह ॥५॥
मित्रं विदां कृत्वा सखीं आहूय सः |
तथा च तस्मै व्याख्यातम्
मां तोपमध्ये स्थापयित्वा धावतु
तथा राजकुमारस्य गृहे वितरति। ६.
यदा सखी एतत् श्रुतवान्
अतः सः बारूदं ('दरु') (तोपे) स्थापयित्वा अग्निम् अयच्छत् ।
राज कुमारी कन्दुकवत् चालिता आसीत्
मन्त्रस्य च सामर्थ्यात् जमः समीपं न आगतः।7।
(सा) प्रियगृहं गमिष्यति,
यथा घुबनीतः पाषाणः क्षिप्यते।
मित्रं तं दृष्ट्वा तं उद्धृतवान्।
स (स्वस्य) शरीरं मार्जयित्वा वक्षःस्थले स्थापयति स्म। ८.
द्वयम् : १.
मित्रा महतीं स्तुतिं कृत्वा राजकुमार्याः प्रेम्णः आशीर्वादं दत्तवान्।
सः कन्दुकः भूत्वा तोपद्वारा उड्डीय शरीरस्य चिन्ता अपि न कृतवान् । ९.
चतुर्विंशतिः : १.
अत्र राज कुमारी मित्रं गतः
तत्र च सखी गत्वा राजानं न्यवेदयत्
बारूदं योजयित्वा अहं तत् अग्निम् अयच्छम्
राज कुमारी च तोपात् बहिः उड्डीयत। १०.