कविः श्यामः कथयति, (राधा उवाच) कृष्णं गत्वा मम वचनं एवं वदतु।
मम सर्वं वचनं यादवराजं ब्रूहि चैतदपि ब्रूहि कृष्ण! चन्दर्भगमेव त्वं प्रेम करोषि मयि प्रेम न विद्यते ।७०४।
इति राधातः श्रुत्वा गोपी उत्थाय तस्याः पादयोः ।
इति राधावचः श्रुत्वा सा गोपी तस्याः पादयोः पतित्वा अवदत् हे राधा! कृष्णः केवलं त्वां प्रेम करोति चण्डभागप्रेमं त्यक्तवान्
कविः श्यामः कथयति यत् सः दूतः राधां पश्यन् अधीरः अस्ति इति वदति स्म।
हे सुन्दरी कन्या ! अहं ते यज्ञोऽस्मि इदानीं त्वं गच्छ शीघ्रं गच्छ कृष्ण ॥७०५॥
हे मित्र ! अज्ञानी त्वं कामसुखगुह्यं न विज्ञास्यसि
कृष्णः त्वां आह्वयति गच्छ, कृष्णः त्वां तत्र तत्र अन्वेषयति, त्वां विना जलमपि न पिबति
कृष्णं न गमिष्यामि इति त्वया इदानीं एव उक्तम्
यौवनप्राप्तेः उन्मत्तः इति मम मनसि ७०६ ।
कृष्णप्रेमं त्यक्त्वा सा गोपी (राधा) अहङ्कारेण उपविष्टा
सा बगुला इव एकाग्रतां कुर्वती अस्ति, सा जानाति यत् प्रेम्णः निवासः इदानीं समीपे अस्ति
अतः हे सज्जनाः ! अहं वदामि यत् मम मनसि जायमानं वक्तुं।
अथ मेनप्रभा पुनरुवाच हे सखे ! मया उक्तं यत् मम मनसि आगतं, किन्तु तव यौवनं चतुर्दिनानि अतिथिमात्रमिव दृश्यते।७०७।
यः सर्वभोक्ता तं न गच्छसि
हे गोपि ! त्वं केवलं स्थास्यसि कृष्णः तेन किमपि न हास्यति, केवलं त्वमेव हारिणी भविष्यसि
एषा कार्यस्य स्थितिः यस्याः (भवता) शङ्का भवति।
यौवने अहङ्कारिणी, स (वा) तादृशी स्थितिः भविष्यति यत् कृष्णः तं (तथा वा) गृहात् निर्गत्य योगी इव सिंहचर्मं स्कन्धे स्थापयित्वा त्यक्ष्यति .७०८ इति ।
हरिका इव तव नेत्राणि कटिसिंह्या इव कृशम्
चन्द्रपद्म इव ते मुखं मनोहरम् |
त्वं धीरतायां लीनः असि, सः एतेन किमपि न हास्यति
अखादनपानेन स्वशरीरविरोधी भवसि यतः कृष्णविषये तव दृढतायाः किमपि लाभः न भविष्यति ।७०९ ।
इति गोपिवचः श्रुत्वा राधा अतीव क्रुद्धा अभवत् ।
इति गोपिवचः श्रुत्वा राधा क्रोधपूर्णा नर्तनेत्रे भ्रुवो मनः क्रोधपूर्णा ।