कुमारं दृष्ट्वा सा निश्चिन्ततां प्राप्तवती।
(तस्य) मिलनस्य इच्छा हृदये वर्धिता।
एकः सखी तस्मै प्रेषितः (कुमारेन)।5.
सखी कुमाराय सर्वं कथितवती
त्वां दृष्ट्वा शाहस्य कन्या मोहिता अभवत् इति।
हे सज्जन ! तस्य गृहं गच्छामः
तेन सह अनेकविधक्रीडां च कुरुत। ६.
(कुमारः सखीं प्रति सन्देशं प्रेषितवान् यत्) अस्मिन् नगरे द्वौ मौलानौ ('खुदै') स्तः।
उभौ मया सह कलहं कृतवन्तौ।
यदि त्वं ताभ्यां हन्ति चेत् ।
ततः मया सह प्रेम कुरु। ७.
(एतत्) वस्तु श्रुत्वा कुमारी तुर्कवेषं कृतवती
स एव च शरं स्वकीयम् अकरोत्।
(सः) किर्पान् आदाय ततः प्रस्थितः
यत्र नमाजीः नामजं पठन्ति स्म।8.
यदा ते सर्वे प्रार्थनां पठन्ति स्म
यदा च (सः) तुर्काः प्रणामं कर्तुं आरब्धवन्तः।
अथ एतस्य सुअवसरस्य भर्त्सयित्वा
सा तयोः शिरः छित्त्वा आगता । ९.
एवं प्रकारेण मौलनाभ्यां वधौ
आगत्य च प्रियेन सह आनन्दं कृतवान्।
न कश्चित् भेदं विचारितवान्
तथा च कथयति स्म यत् केनचित् दुष्टेन तान् हताः। १०.
द्वयम् : १.
उभौ मौलानौ हत्वा आगत्य मित्रवृष्टिम् अकरोत् ।
नारीणां चरित्रं न अवगन्तुं न शक्नुवन्ति देवा राक्षसाः। ११.
अत्र श्रीचरितोपख्यानस्य त्रिचरित्रस्य मन्त्री भूप साम्बदस्य ३२३तमस्य पात्रस्य समापनम्, सर्वं शुभम्। ३२३.६०९५ इति । गच्छति
चतुर्विंशतिः : १.
मन्त्री (तदा एकः) कथां पठितुं आरब्धवान्
यस्य रसेन राजा निमग्नः आसीत्।
सूरतनगरे सुरतिसेन् नाम राजा आसीत् ।
यथा कामदेवस्य अन्यत् बिम्बम् अस्ति। १.
तस्य गृहे आचरा देई नाम नाम्ना आसीत् ।
सुवर्णं परिष्कृतं मुद्रारूपेण ढालितं इव ।
अप्सर मतिः पूर्वं तस्य पुत्री आसीत्
(कस्य दर्शनेन) देवपुरुषसर्पदिग्गजादिमनसमुग्धम्। २.
तत्र सूरिद् सेन् नाम शाहस्य पुत्रः आसीत्
तस्य सदृशः अन्यः कोऽपि पृथिव्यां नास्ति।
राज कुमारी तस्य प्रेम्णा पतितः।
(सः) शरीरस्य शुद्धा प्रज्ञा सर्वा विस्मृता। ३.
(राज कुमारी प्रेषित क) ज्ञानी सखी तत्र।
(सा) तं स्त्रीवेषं कृत्वा तत्र आनयत्।
यदा सः युवकः राजकुमार्याः स्वागतं कृतवान्
अतः नाना प्रकारेण क्रीडित्वा सः (तम्) आलिंगितवान्। ४.
भिन्न-भिन्न-आसनानि स्वीकृत्य
सर्वैः चुम्बनैः च, .
तं बहुधा प्रलोभितवान्
सः गृहं गन्तुं विस्मृतवान् इति। ५.