(ततः) श्रीकृष्णः जलशस्त्रं प्रक्षेपितवान्
ततः कृष्णः स्वस्य वरुनास्त्रं (वरुणदेवस्य सम्बन्धे बाहुं) विसर्जितवान्, यत् राजा खड़गसिंहं प्रहारं कृतवान्
वरुणः सुर्मा (सिंह) देवस्य रूपेण आगतः।
वरुणस्तत्र प्राप्य सिंहरूपं कृत्वा धारासैन्यम् आनयत् ॥१४८२॥
आगत्य एव शूर्वीर् वचनं पठितवान् ।
आगत्य वरुणः शृङ्गं (सिंहगर्जनं) कृत्वा क्रुद्धः राज्ञः उपरि पतितः
(तस्य) वचनं श्रुत्वा त्रयः जनाः कम्पिताः
घोरं गर्जनं श्रुत्वा सर्वे लोकत्रयं कम्पितवन्तः, परन्तु राजा खड़गसिंहः भयभीतः न अभवत्।1483।
स्वय्या
शूलसदृशैः बाणैः राजा वरुणस्य शरीरं छित्त्वा
सप्तसमुद्राणां हृदयं विदारयन् राजा महाक्रोधः |
सर्वान् प्रवाहान् क्षतं कृत्वा तेषां अङ्गानि रक्तेन संतृप्तवान्
जलराजः (वरुणः) युद्धक्षेत्रे स्थातुं न शक्नोत्, तस्य हिमे प्रति पलायितवान्।1484।
चौपाई
यदा वरुणः देवः गृहं गतः तदा ।
यदा वरुणः स्वगृहं गतः तदा राजा कृष्णस्य उपरि बाणान् विसर्जयत्
अथ श्रीकृष्णः यमं (नाशकं) अस्त्रं प्रज्वलितवान्।
तस्मिन् समये कृष्णः यमस्य बाहुं निपातितवान् तेन यमः प्रकटितः भूपतेः उपरि पतितः।1485।
स्वय्या
तत्र (क) बिकराट् नाम विशालः विशालः सुरवीरः आसीत्, सः क्रुद्धः भूत्वा खरागसिंहमहोदयस्य उपरि आरुह्य।
विक्रत नाम राक्षसः अतीव क्रुद्धः खड़गसिंहस्य राजानं पतित्वा तस्य धनुषः, बाणः, खड्गः, गदा, शूलादिकं च गृहीत्वा घोरं युद्धं कृतवान्
बाणानां निर्वहनं निरन्तरं कुर्वन् बहुषु आकृतेषु प्रकटितः
कविः कथयति यत् अस्मिन् युद्धे राज्ञः बाणः गरुड इव प्रहारं कृत्वा शत्रुबाणस्य कोबरस्य पातनं कुर्वन् आसीत्।1486।
स राज्ञा हतो दुष्टो यमं ततः क्रुद्धः प्रत्युवाच ।
विक्रतं हत्वा राजा यममब्रवीत्-किं तर्हि यदि त्वया अद्यावधि बहूनि जनान् हता, त्वं च हस्ते अतीव विशालं दण्डं वहसि
“अद्य मया व्रतं कृतं यत् अहं त्वां हनिष्यामि, अहं त्वां हनिष्यामि
मनसि मनसि यत्किञ्चित् कुरु, यतः मम बलं त्रयाणां लोकानां ज्ञाता” १४८७ ।
इत्युक्त्वा कविरामस्य मते राजा यमया सह युद्धे प्रवृत्तः आसीत्
अस्मिन् युद्धे भूताः, शृगालाः, काकाः, पिशाचाः च हृदयं यावत् रक्तं पिबन्ति स्म
राजा यमस्य प्रहारैः अपि न म्रियते, अम्ब्रोसिया क्वाफ् कृतवान् इति भासते
यदा राजा धनुर्बाणहस्ते गृहीतवान् तदा यमस्य अन्ते पलायितव्यम् आसीत्।१४८८।
सोर्था
यमया सह पलायनं कृतम्, तदा राजा कृष्णं प्रति दृष्ट्वा।
“हे युद्धक्षेत्रस्य महान् योद्धा ! किमर्थं मया सह युद्धं कर्तुं न आगच्छसि?” १४८९ ।
स्वय्या
मन्त्रपुनरुक्त्या तपसा च यो मनसि स्थातुं न आगच्छति
यज्ञानुष्ठानेन दानदानेन च कः न साक्षात्कृतः
इन्द्रब्रह्मनारदशार्दव्यासप्रशर्शुक्देवैरपि यः प्रशंसितः |
तस्मै कृष्णाय ब्रजेश्वराय अद्य राजा खरागसिंहः तं आव्हानं दत्त्वा समग्रसमाजात् युद्धाय आमन्त्रितवान्।१४९०।
चौपाई
ततः श्रीकृष्णः 'जच अस्त्र' इति हस्ते गृहीतवान्
ततः कृष्णः यक्षस्त्रं (यक्षसम्बद्धं बाहुं) हस्ते गृहीत्वा धनुषः आकृष्य विसृजति स्म
(तस्मिन् समये) नलः कुबरः मन-ग्रिवः च प्रहारे शयितः।
इदानीं कुबेरस्य नलकूबरस्य मणिग्रीवस्य च पुत्रौ युद्धक्षेत्रे आगतौ।१४९१।
कुबेरः ('धनदः') यक्षकिन्नरैः सह
ते बहवः यक्षान् उदारान् धनदान्, किन्नरान् च सह गृहीत्वा क्रुद्धाः सङ्ग्रामं प्राप्तवन्तः
तस्य सर्वा सैन्यं तेन सह आगता
तैः सह सर्वसेना आगत्य राज्ञा सह घोरं युद्धं कृतवन्तः।१४९२।