अथ भट् चितात् विस्मृतः। १.
बन्धुः अवदत्-
द्वयम् : १.
(यदि) शय्यायाः अधः पतिं बद्ध्वा मां कीलकं कृत्वा ।
तदा अहं ज्ञास्यामि यत् त्वं सत्यमेव मम प्रेम्णः असि। २.
चतुर्विंशतिः : १.
(यदा) एकस्मिन् दिने एण्डे रायः आगतः
(तथा तस्य) भार्या दुःखिता भूत्वा वचनं उक्तवती।
हे नाथ ! भवतः प्रमुखः रोगः अस्ति।
एवं कृत्वा मम मनः अतीव क्रुद्धं भवति। ३.
द्वयम् : १.
भवतः कृते वैद्यं आहूय गृहे एव स्थापितवान्।
अतः तत्क्षणमेव तस्मात् स्वस्य चिकित्सां प्राप्नुवन्तु। ४.
चतुर्विंशतिः : १.
एण्डी रॉयः तदा एव एवम् अकरोत्
बीराम देव इति च आह्वयत्।
(हे वैद्य!) अस्य रोगस्य ('गद्') चिकित्सायाः किं कर्तव्यम्, २.
यस्मात् महत्तमं रोगं नश्यति। ५.
अथ वैद्यः एवं उक्तवान् ।
भवतः अतीव गम्भीरः रोगः अस्ति।
अतः जंत्रमन्त्रस्य (उप) नास्ति।
एकः तन्त्रः अस्ति, किमपि (प्रभावं) कर्तुं शक्नोति। ६.
(त्वं) बहु मद्यं पिबसि
भार्याम् अपि पोषयतु।
त्वं शय्यायाः अधः बद्धः तिष्ठसि
मुखात् च काव्यानि पाठयन् एव तिष्ठतु। ७.
ततः अत्र 'बीर' इति आह्वयन्तु
अस्मिन् शयने च उपविशतु।
सः तव भार्यायाः सह युद्धं करिष्यति,
तदा तव रोगोऽयं निष्कासितः भविष्यति।8.
(सः) मूर्खः एतत् न अवगच्छत्।
(सः स्वस्य) स्वस्थं शरीरं रोगग्रस्तं मन्यते स्म।
सः स्वयमेव मद्यम् आज्ञापयित्वा तत् पिबति स्म
मित्रेण च सह पत्नी अपि पिबति स्म। ९.
सा स्त्री हस्तेन पुरुषं पिबितवती।
(पतिस्य) शरीरं शय्यायाः अधः उल्टावस्थायां बद्धम् आसीत्।
(तस्य) नेत्रद्वयं निमीलितम्
(शयने च) स्त्रीपुरुषाः उपविष्टाः। १०.
(सः) शय्यायाः अधः शयानं काव्यं जपत्
न च किमपि रहस्यं विचारयितुं शक्नोति स्म।
(तत्) तन्त्रं वेदेन कृतं, २.
अत एव ईश्वरः (बीर) अस्माकं (गृहम्) आगतः। ११.
सः पुरुषः तया सह यौनसम्बन्धं कृतवान्
तस्मै च सर्वथा सुखं दत्तवान्।
प्लवनेन कूर्दनेन च बहु क्रीडितः, २.
परन्तु मूर्खः भाट् विषयं अवगन्तुं न शक्तवान्। १२.
द्वयम् : १.
शय्यायाम् अवतरित्वा सः नेत्राणि (भट् अपि मनसि) उद्घाट्य किमपि दुःखं न अनुभवति स्म ।
भट् सत्यं (तस्य) मनसि अवगच्छत् यत् इदानीं अहं रोगी अभवम्। १३.
भटस्य शय्यायाः अधः बद्ध्वा तस्य हस्तात् पानेन च ।
स्त्री पुरुषेण सह क्रीडति स्म, (सः तु) कान्तं (भाट्) न लब्धवान्। १४.
अत्र श्रीचरितोपख्यानस्य त्रिचरितस्य मन्त्री भूपसंवादस्य १७२तमोऽध्यायः समाप्तः, सर्वं शुभम्। १७२.३३८१ इति । गच्छति
द्वयम् : १.
निरञ्जन राय चोपड़ा के पत्नी अतीव सुन्दरी आसीत्।
सर्वे जनाः तं रतिरूपं दृष्टवन्तः। १.
यस्य अविश्वसनीयरूपम् आसीत्, (सः) बहलोलपुरे निवसति स्म।
सः सर्वैः योद्धैः प्रशंसितः आसीत् तस्य नाम बहलोलखानः आसीत् । २.
यदा बहलोलः तां संगीतमहिलाम् अपश्यत् ।
ततः सर्वान् पठनीन् स्वस्य चित्तः अपसारयत्। ३.
तत्र बनिज कला नाम महिला आसीत्, तां आह्वयति स्म।
सः तस्मै असंख्यधनं दत्त्वा तस्मै प्रेषितवान्। ४.
चतुर्विंशतिः : १.
बनिज कला तत्र गतः
यत्र सङ्गीतकला अलङ्कृता आसीत्।
यदा सः खानस्य प्रशंसाम् अकरोत्
सा अपि तत् श्रुत्वा दुःखिता अभवत् । ५.
एतेन वचनेन (सः) तां स्त्रियं फसितवान्।
तदेव (तस्याः) प्रियाय (पतिं) सुन्दरं कथितम्
यत् मया सुन्दरं उद्यानं कृतम्।
(भार्या पतिम् अवदत्) त्वं मां तत्र नीत्वा गच्छसि। ६.
अहम् अद्यावधि कुत्रापि न गतः।
पेण्डे कुपेण्डे पादं न पदानि ।