स्वय्या
कुटुम्बे दुःखदघटनाकारणात् विषादितः सः स्वगृहं त्यक्त्वा वने निवसितुं आगतः ।
तस्य नाम सूरथ इति ऋषिवेषं स्वीकृत्य चिन्तने प्रवृत्तः ।
सम्यक् तेजः चण्डिका देवी सर्वेभ्यः पुरतः अस्ति, सा राक्षसविनाशिनी देवपालिका च।
सुरथः मुनिः स्वसहचरं मुनिं अवदत्, हे सन्यासी, इदानीं ज्ञातुं प्रयतस्व, तस्य का अद्भुतकथा अस्ति?7.
तोटक स्तन्जा
महामुनिः उक्तवान् ।
यत्र हरिः (विष्णुः) सेजं (सेन) अलङ्कृत्य सुप्तः आसीत्।
घोरे विशाले जलविस्तारस्य अन्तः अलङ्कृतशयने सुप्तः आसीत् ।
(तत्र विष्णोः) नाभितः कमलफुल् जातः (तस्मात्) जगतः सृष्टिकर्ता (ब्रह्मा) जातः।
तस्य नाभिपद्मात् ब्रह्मा जातः, केनचित् यन्त्रेण तस्य कर्णस्य कण्ठात् राक्षसाः निर्मिताः।।८।।
ते (द्वौ दैत्यौ) मधु कैत्भ इति नाम्ना
मधुकैताभ इति नाम्ना तेषां शरीरं महतीं महत्।
तान् दृष्ट्वा ब्रह्मा (लूका) हृदये अतीव भीतः अभवत्।
तान् दृष्ट्वा ब्रह्मा भीतः बभूव मनसि विश्वमातरं चिन्तयन्।।9।।
दोहरा
विष्णुः निद्रायाः जागरणसमये युद्धस्य सज्जतां कृतवान् ।
यथा दानवानां संख्या न्यूनीभवन्तु देवशासनं च वर्धते।।10।।
स्वय्या
दानवानां विरुद्धं युद्धं कृतवान्, परन्तु तेषां वधं कर्तुं न शक्तवान् यतः ते अतीव शूराः आसन् ।
युद्धे पञ्च वर्षसहस्राणि यावत् समयः अभवत्, परन्तु ते श्रान्ताः न आसन् ।
भगवतः सामर्थ्येन प्रसन्नाः भूत्वा राक्षसाः भगवन्तं वरं याचयितुम् आग्रहं कृतवन्तः, भगवान् तान् शरीराणि समर्पयितुं प्रार्थितवन्तः।
अङ्के स्थापयित्वा तेषां शिरः छित्त्वा तेषां बलं आत्मनः अन्तः समासृत्य।।११।।
सोरथः
मधुकैतभं च हत्वा देवराज्यं स्थापितवान् ।
तेभ्यः सर्वोपकरणं दत्त्वा स्वयं स्वर्गं जगाम।।12।।
मार्कण्डेयपुराणे चण्डीचरित उकतिषु यथा वर्णितं मधुकैताभवधस्य प्रथमाध्यायस्य समाप्तिः।१.