दासी उक्तवती।
हे राजन ! मया वैद्यः प्राप्तः।
तेन मे (चिकित्सायाः एकः विधिः) अतीव सम्यक् उक्तः।
अतः मया तत् चिकित्सा कृता।
एतत् (मम) सम्पूर्णतया शृणु।7.
सः (वैद्यः) मां अवदत् यत् राज्ञः यक्ष्मा अस्ति इति।
अतः अस्य दासस्य वधः।
मेदः (तस्य मस्तिष्कस्य) बहिः निष्कास्य राज्ञः भोजयेत्।
तदा तस्य दुःखं निवृत्तं भविष्यति। ८.
अतः अहं तत् प्रहारितवान्
मेदः (निष्कासन) योजनां च कृतवान्।
यदि त्वं (एतत् मेदः) खादितुम् इच्छसि तर्हि मया तत् अपसारणीयम्?
अन्यथा इदानीं (तत्) त्यजतु। ९.
इति श्रुत्वा राजा
अतः तं वैद्यत्वेन स्वीकृतवान्।
सः मनसि वक्तुं आरब्धवान् यत् विधाता सुकृतं कृतवान् इति
गृहे व्याधिचिकित्सायै स्त्रिया दीयते इति। १०.
(राजा) तस्मै आशिषं दत्तवान् (तथा च) ।
अद्य भवतः गुणं मया ज्ञातम्।
पश्चिमदिशि (देशेषु) क्रियमाणं (एतादृशं औषधं) मया श्रुतम्।
परन्तु अस्माकं देशे वयं किमपि मलं न प्राप्नुमः। ११.
त्वं जानासि त्वं च मां वदसि
अस्मिन् देशे अपि मेदः (औषधः) क्रियते इति।
दासः हतः चेत् किं भवति स्म ?
त्वया मम बृहत् रोगः समाप्तः। १२.
अत्र श्रीचरितोपख्यानस्य त्रिचरितस्य मन्त्री भूप साम्बदस्य २७४तमस्य चरितस्य समापनम्, सर्वं शुभम्। २७४.५३०२ इति । गच्छति
चतुर्विंशतिः : १.
यत्र बन्दर बास इति उपनिवेशः अस्ति,
हबशीरायः नाम राजा आसीत् ।
तस्य गृहे हबश मति नाम राज्ञी आसीत् ।
यथा चतुर्दश जनाः अन्वेषिताः आनीताः। १.
तत्र हाशिमखान इति पठानः आसीत्
यस्य सौन्दर्यं अन्यत्र कुत्रापि नासीत्।
तं दृष्ट्वा राणी भ्रान्ता अभवत्।
(तस्य च) वियोगे सा विक्षिप्ता उन्मत्ता च अभवत्। २.
रानी अनेकाः प्रयत्नाः अकरोत्
तथा वालः धूर्ततया मित्रं गृहम् आमन्त्रितवान्।
तस्य सह यौनसम्बन्धं कृतवान्
अनेकानि च चुम्बनानि आसनानि च कृतवान्। ३.
द्वयम् : १.
(स्वस्य) मित्रेण सह विविधक्रीडां कृत्वा सा तं आलिंगितवती ।
(एवं प्रतीयते स्म) यथा दरिद्रः धनं प्राप्य हृदये सक्तं धारयति। ४.
चतुर्विंशतिः : १.
अथ राजा तस्याः गृहम् आगतः।
तं मुने उपविष्टं दृष्ट्वा अतिक्रुद्धः |
(सः) खड्गं गृहीत्वा अधः पातितवान् परन्तु सा महिला (तस्य) हस्तं गृहीतवती
हसन् च एवं उक्तवान्। ५.
हे राजन ! अस्य (वस्तुनः) रहस्यं त्वया न अवगतम्।