श्री दसम् ग्रन्थः

पुटः - 466


ਲਾਜ ਆਪਨੇ ਨਾਉ ਕੀ ਕਹੋ ਕਹਾ ਭਜਿ ਜਾਉ ॥੧੬੮੭॥
लाज आपने नाउ की कहो कहा भजि जाउ ॥१६८७॥

मया मम नाम न्याय्यं कर्तव्यं तदा भवन्तः वदन्तु, कुत्र पलायितव्यम्?१६८७।

ਸਵੈਯਾ ॥
सवैया ॥

स्वय्या

ਚਤੁਰਾਨਨ ਮੋ ਬਤੀਆ ਸੁਨਿ ਲੈ ਚਿਤ ਦੈ ਦੁਹ ਸ੍ਰਉਨਨ ਮੈ ਧਰੀਐ ॥
चतुरानन मो बतीआ सुनि लै चित दै दुह स्रउनन मै धरीऐ ॥

“हे ब्रह्म ! शृणु मां श्रवणं श्रवणं मनसि गृहाण

ਉਪਮਾ ਕੋ ਜਬੈ ਉਮਗੈ ਮਨ ਤਉ ਉਪਮਾ ਭਗਵਾਨ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਐ ॥
उपमा को जबै उमगै मन तउ उपमा भगवान ही की करीऐ ॥

यदा मनः स्तुतुमिच्छति तदा भगवान् एव स्तुतव्यः

ਪਰੀਐ ਨਹੀ ਆਨ ਕੇ ਪਾਇਨ ਪੈ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਰ ਕੇ ਦਿਜ ਕੇ ਪਰੀਐ ॥
परीऐ नही आन के पाइन पै हरि के गुर के दिज के परीऐ ॥

“ईश्वरगुरुब्राह्मणपादान् विहाय अन्यस्य पादौ न पूजयेत्

ਜਿਹ ਕੋ ਜੁਗ ਚਾਰ ਮੈ ਨਾਉ ਜਪੈ ਤਿਹ ਸੋ ਲਰਿ ਕੈ ਮਰੀਐ ਤਰੀਐ ॥੧੬੮੮॥
जिह को जुग चार मै नाउ जपै तिह सो लरि कै मरीऐ तरीऐ ॥१६८८॥

चतुर्युगेषु पूजितः स तेन सह युध्येत्, तस्य हस्ते मृतः, तस्य प्रसादेन घोरं संसारसागरं पारं कुर्यात्।१६८८।

ਜਾ ਸਨਕਾਦਿਕ ਸੇਸ ਤੇ ਆਦਿਕ ਖੋਜਤ ਹੈ ਕਛੁ ਅੰਤ ਨ ਪਾਯੋ ॥
जा सनकादिक सेस ते आदिक खोजत है कछु अंत न पायो ॥

स, यं सनकः, शेषनागः इत्यादयः अन्वेषयन्ति तथापि ते इदानीं तस्य रहस्यं जानन्ति

ਚਉਦਹ ਲੋਕਨ ਬੀਚ ਸਦਾ ਸੁਕ ਬ੍ਯਾਸ ਮਹਾ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁ ਗਾਯੋ ॥
चउदह लोकन बीच सदा सुक ब्यास महा कबि स्याम सु गायो ॥

यस्य स्तुतिः शुक्देवव्यासादिभिः सर्वचतुर्दशलोकेषु गायते

ਜਾਹੀ ਕੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਤਾਪ ਹੂੰ ਤੇ ਧੂਅ ਸੋ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਅਛੈ ਪਦ ਪਾਯੋ ॥
जाही के नाम प्रताप हूं ते धूअ सो प्रहलाद अछै पद पायो ॥

“ध्रुवं च प्रह्लादं च नाम्ना वैभवेन शाश्वतम् ।

ਸੋ ਅਬ ਮੋ ਸੰਗ ਜੁਧੁ ਕਰੈ ਜਿਹ ਸ੍ਰੀਧਰ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਨਾਮ ਕਹਾਯੋ ॥੧੬੮੯॥
सो अब मो संग जुधु करै जिह स्रीधर स्री हरि नाम कहायो ॥१६८९॥

स भगवान् मया सह युद्धं कुर्यात्” १६८९ ।

ਅੜਿਲ ॥
अड़िल ॥

अरिल्

ਚਤੁਰਾਨਨ ਏ ਬਚਨ ਸੁਨਤ ਚਕ੍ਰਿਤ ਭਯੋ ॥
चतुरानन ए बचन सुनत चक्रित भयो ॥

एतत् वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा आश्चर्यचकितः अभवत्

ਬਿਸਨ ਭਗਤ ਕੋ ਤਬੈ ਭੂਪ ਚਿਤ ਮੈ ਲਯੋ ॥
बिसन भगत को तबै भूप चित मै लयो ॥

एतानि संसारं श्रुत्वा ब्रह्मा विस्मितः अभवत्, अस्मिन् पार्श्वे राजा विष्णुभक्तौ मनः लीनः अभवत्

ਸਾਧ ਸਾਧ ਕਰਿ ਬੋਲਿਓ ਬਦਨ ਨਿਹਾਰ ਕੈ ॥
साध साध करि बोलिओ बदन निहार कै ॥

(राजस्य) मुखं दृष्ट्वा (ब्रह्मा) धन्यम् इति उक्तवान्।

ਹੋ ਮੋਨ ਰਹਿਯੋ ਗਹਿ ਕਮਲਜ ਪ੍ਰੇਮ ਬਿਚਾਰ ਕੈ ॥੧੬੯੦॥
हो मोन रहियो गहि कमलज प्रेम बिचार कै ॥१६९०॥

राज्ञः मुखं दृष्ट्वा ब्रह्मा साधुः साधुः इति उक्त्वा तस्य प्रेम्णः (भगवतः) अवलोक्य तूष्णीम् अभवत्।1690।

ਬਹੁਰਿ ਬਿਧਾਤਾ ਭੂਪਤਿ ਕੋ ਇਹ ਬਿਧਿ ਕਹਿਯੋ ॥
बहुरि बिधाता भूपति को इह बिधि कहियो ॥

अथ ब्रह्मा राजानं प्रोवाच तथा ।

ਭਗਤਿ ਗ੍ਯਾਨ ਕੋ ਤਤੁ ਭਲੀ ਬਿਧਿ ਤੈ ਲਹਿਯੋ ॥
भगति ग्यान को ततु भली बिधि तै लहियो ॥

ब्रह्मा पुनरुवाच- हे राजन्! भक्तितत्त्वानि त्वया अतीव सुन्दरं ज्ञातानि,

ਤਾ ਤੇ ਅਬ ਤਨ ਸਾਥਹਿ ਸੁਰਗਿ ਸਿਧਾਰੀਐ ॥
ता ते अब तन साथहि सुरगि सिधारीऐ ॥

अतः इदानीं स्वशरीरेण सह स्वर्गं गच्छतु।

ਹੋ ਮੁਕਤ ਓਰ ਕਰਿ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਨ ਜੁਧ ਨਿਹਾਰੀਐ ॥੧੬੯੧॥
हो मुकत ओर करि द्रिसटि न जुध निहारीऐ ॥१६९१॥

“अतः त्वं स्वदेहेन सह स्वर्गं गत्वा मोक्षं प्राप्नुयात्, युद्धपक्षं मा पश्यतु”१६९१.

ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा ॥

दोहरा

ਕਹਿਯੋ ਨ ਮਾਨੈ ਭੂਪ ਜਬ ਤਬ ਬ੍ਰਹਮੇ ਕਹ ਕੀਨ ॥
कहियो न मानै भूप जब तब ब्रहमे कह कीन ॥

ब्रह्मणा किं कृतम् यदा नृपः अङ्गीकृतवान्?

ਨਾਰਦ ਕੋ ਸਿਮਰਨਿ ਕੀਓ ਮੁਨਿ ਆਯੋ ਪਰਬੀਨ ॥੧੬੯੨॥
नारद को सिमरनि कीओ मुनि आयो परबीन ॥१६९२॥

यदा राजा ब्रह्मणा कामं न अनुसृत्य तदा ब्रह्मा नारदं चिन्तयन् नारदस्तत्र प्राप्तः।1692।

ਸਵੈਯਾ ॥
सवैया ॥

स्वय्या

ਤਬ ਹੀ ਮੁਨਿ ਨਾਰਦ ਆਇ ਗਯੋ ਤਿਹ ਭੂਪਤਿ ਕੋ ਇਕ ਬੈਨ ਸੁਨਾਯੋ ॥
तब ही मुनि नारद आइ गयो तिह भूपति को इक बैन सुनायो ॥

तत्र आगत्य नारदः राजानं प्राह ।