मया मम नाम न्याय्यं कर्तव्यं तदा भवन्तः वदन्तु, कुत्र पलायितव्यम्?१६८७।
स्वय्या
“हे ब्रह्म ! शृणु मां श्रवणं श्रवणं मनसि गृहाण
यदा मनः स्तुतुमिच्छति तदा भगवान् एव स्तुतव्यः
“ईश्वरगुरुब्राह्मणपादान् विहाय अन्यस्य पादौ न पूजयेत्
चतुर्युगेषु पूजितः स तेन सह युध्येत्, तस्य हस्ते मृतः, तस्य प्रसादेन घोरं संसारसागरं पारं कुर्यात्।१६८८।
स, यं सनकः, शेषनागः इत्यादयः अन्वेषयन्ति तथापि ते इदानीं तस्य रहस्यं जानन्ति
यस्य स्तुतिः शुक्देवव्यासादिभिः सर्वचतुर्दशलोकेषु गायते
“ध्रुवं च प्रह्लादं च नाम्ना वैभवेन शाश्वतम् ।
स भगवान् मया सह युद्धं कुर्यात्” १६८९ ।
अरिल्
एतत् वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा आश्चर्यचकितः अभवत्
एतानि संसारं श्रुत्वा ब्रह्मा विस्मितः अभवत्, अस्मिन् पार्श्वे राजा विष्णुभक्तौ मनः लीनः अभवत्
(राजस्य) मुखं दृष्ट्वा (ब्रह्मा) धन्यम् इति उक्तवान्।
राज्ञः मुखं दृष्ट्वा ब्रह्मा साधुः साधुः इति उक्त्वा तस्य प्रेम्णः (भगवतः) अवलोक्य तूष्णीम् अभवत्।1690।
अथ ब्रह्मा राजानं प्रोवाच तथा ।
ब्रह्मा पुनरुवाच- हे राजन्! भक्तितत्त्वानि त्वया अतीव सुन्दरं ज्ञातानि,
अतः इदानीं स्वशरीरेण सह स्वर्गं गच्छतु।
“अतः त्वं स्वदेहेन सह स्वर्गं गत्वा मोक्षं प्राप्नुयात्, युद्धपक्षं मा पश्यतु”१६९१.
दोहरा
ब्रह्मणा किं कृतम् यदा नृपः अङ्गीकृतवान्?
यदा राजा ब्रह्मणा कामं न अनुसृत्य तदा ब्रह्मा नारदं चिन्तयन् नारदस्तत्र प्राप्तः।1692।
स्वय्या
तत्र आगत्य नारदः राजानं प्राह ।