ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री दसम् ग्रन्थः
पुटः - 1381
ਮਹਾ ਕਾਲ ਕਹ ਲਗਤ ਨ ਭਏ ॥
महा काल कह लगत न भए ॥परन्तु महाकालस्य भावः नासीत्
ਤਾ ਮਹਿ ਸਭੈ ਲੀਨ ਹ੍ਵੈ ਗਏ ॥੩੦੯॥
ता महि सभै लीन ह्वै गए ॥३०९॥सर्वे च महायुगे लीनाः आसन्। ३०९.
ਸਸਤ੍ਰ ਲੀਨ ਲਖਿ ਅਸੁਰ ਰਿਸਾਨੇ ॥
ससत्र लीन लखि असुर रिसाने ॥अस्त्राणि लीनानि दृष्ट्वा (महायुगे) दैत्याः अतीव क्रुद्धाः अभवन्
ਸਸਤ੍ਰ ਅਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੋਪਿ ਸਿਧਾਨੇ ॥
ससत्र असत्र लै कोपि सिधाने ॥अस्त्राः च कवचस्य विषये क्रुद्धं गतवन्तः।
ਅਮਿਤ ਕੋਪ ਕਰਿ ਸਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਾਰਤ ॥
अमित कोप करि ससत्र प्रहारत ॥ते अतीव क्रुद्धाः शस्त्रप्रयोगं कुर्वन्ति स्म
ਮਾਰਿ ਮਾਰਿ ਦਿਸਿ ਦਸੌ ਪੁਕਾਰਤ ॥੩੧੦॥
मारि मारि दिसि दसौ पुकारत ॥३१०॥ते च दशदिक्षु 'मारो मारो' इति उद्घोषयन्ति स्म। ३१०.
ਮਾਰਿ ਮਾਰਿ ਕੀ ਸੁਨਿ ਧੁਨਿ ਕਾਨਾ ॥
मारि मारि की सुनि धुनि काना ॥श्रुत्वा मरो मारो' शब्दं कर्णैः |
ਕੋਪਾ ਕਾਲ ਸਸਤ੍ਰ ਗਹਿ ਨਾਨਾ ॥
कोपा काल ससत्र गहि नाना ॥कलः नानाशस्त्राणि धारयन् क्रुद्धः अभवत् ।
ਹਾਕਿ ਹਾਕਿ ਹਥਿਯਾਰ ਪ੍ਰਹਾਰੇ ॥
हाकि हाकि हथियार प्रहारे ॥(सः) अवज्ञापूर्वकं हत्वा शस्त्रं प्रज्वलितवान्
ਦਸਟ ਅਨਿਕ ਪਲ ਬੀਚ ਸੰਘਾਰੇ ॥੩੧੧॥
दसट अनिक पल बीच संघारे ॥३११॥क्षणमात्रेण च बहूनि दुष्टान् जनान् नाशयत्। ३११ इति ।
ਤਿਨ ਤੇ ਮੇਦ ਮਾਸ ਜੋ ਪਰੋ ॥
तिन ते मेद मास जो परो ॥तेषां मांसं फलं च पृथिव्यां पतति,
ਤਾ ਤੇ ਬਹੁ ਅਸੁਰਨ ਤਨ ਧਰੋ ॥
ता ते बहु असुरन तन धरो ॥तस्मात् बहवः दिग्गजाः शरीराणि धारयन्ति स्म ।
ਮਾਰਿ ਮਾਰਿ ਕਹਿ ਸਮੁਹਿ ਸਿਧਾਏ ॥
मारि मारि कहि समुहि सिधाए ॥माओ माओ' इति उत्साहेन कूर्दनं च
ਬਾਧੇ ਚੁੰਗ ਚੌਪਿ ਤਨ ਆਏ ॥੩੧੨॥
बाधे चुंग चौपि तन आए ॥३१२॥समूहान् निर्माय अग्रे आगच्छन्तु। ३१२ इति ।
ਇਕ ਇਕ ਟੂਕ ਸਹਸ ਕਰਿ ਡਾਰੇ ॥
इक इक टूक सहस करि डारे ॥(महायुगः) एकैकं खण्डसहस्राणि भग्नवान्
ਤਿਨ ਤੇ ਭਏ ਅਸੁਰ ਰਨ ਭਾਰੇ ॥
तिन ते भए असुर रन भारे ॥यस्मात् रणनगरे विशालाः दिग्गजाः जाताः।
ਤਿਨ ਕੇ ਟੂਕ ਟੂਕ ਕਰਿ ਲਛਨ ॥
तिन के टूक टूक करि लछन ॥तान् कोटिखण्डान् विभज्य
ਗੀਧ ਪਿਸਾਚ ਗਏ ਕਰਿ ਭਛਨ ॥੩੧੩॥
गीध पिसाच गए करि भछन ॥३१३॥गृध्राः गृध्राः च तान् खादितवन्तः। ३१३ इति ।
ਤੇ ਭੀ ਅਮਿਤ ਰੂਪ ਕਰਿ ਧਾਏ ॥
ते भी अमित रूप करि धाए ॥ये सैनिकाः क्षिप्ताः आसन्
ਜੇ ਤਿਲ ਤਿਲ ਕਰਿ ਸੁਭਟ ਗਿਰਾਏ ॥
जे तिल तिल करि सुभट गिराए ॥अमितरूपेण च आरुहन् ।
ਤਿਨ ਕੀ ਕਰੀ ਨਾਸ ਸਭ ਸੈਨਾ ॥
तिन की करी नास सभ सैना ॥महाकालः तान् सर्वथा न बिभेति स्म
ਮਹਾ ਕਾਲ ਕਰ ਰੰਚਕ ਭੈ ਨਾ ॥੩੧੪॥
महा काल कर रंचक भै ना ॥३१४॥(तेषां) सम्पूर्णं सेना नष्टम्। ३१४ इति ।
ਮਾਰਿ ਮਾਰਿ ਜੋਧਾ ਕਹੂੰ ਗਾਜਹਿ ॥
मारि मारि जोधा कहूं गाजहि ॥कुत्रचित् योद्धा 'मारो मारो' (उल्लास) जपन्ति स्म ।
ਜੰਬੁਕ ਗੀਧ ਮਾਸ ਲੈ ਭਾਜਹਿ ॥
जंबुक गीध मास लै भाजहि ॥तथा (कुत्रचित्) शृगालगृध्राः मांसेन सह पलायन्ते स्म।
ਪ੍ਰੇਤ ਪਿਸਾਚ ਕਹੂੰ ਕਿਲਕਾਰਹਿ ॥
प्रेत पिसाच कहूं किलकारहि ॥कुत्रचित् भूताः पिशाचाः च क्रन्दन्ति स्म।
ਡਾਕਨਿ ਝਾਕਿ ਕਿਲਕਟੀ ਮਾਰਹਿ ॥੩੧੫॥
डाकनि झाकि किलकटी मारहि ॥३१५॥(कुत्रचित्) डाकनी, बृहत् ईल ('झक्की' गृध्राः) च क्रन्दन्ति स्म । ३१५ इति ।
ਕੋਕਿਲ ਕਾਕ ਜਹਾ ਕਿਲਕਾਰਹਿ ॥
कोकिल काक जहा किलकारहि ॥यत्र कोकिलाः काकाः च कूजन्ति स्म,
ਸ੍ਰੋਨਤ ਕੇ ਕੇਸਰ ਘਸਿ ਡਾਰਹਿ ॥
स्रोनत के केसर घसि डारहि ॥(तत्र) केसरेण रक्तं मर्द्यते स्म।
ਜਾਨੁਕ ਢੋਲ ਬਡੇ ਡਫ ਸੋਹੈ ॥
जानुक ढोल बडे डफ सोहै ॥बृहत् ढोलः डफरी इव वादयति
ਦੇਵ ਦੈਤ ਦਾਨਵ ਮਨ ਮੋਹੈ ॥੩੧੬॥
देव दैत दानव मन मोहै ॥३१६॥देवदैत्यानां च मनः मोहितं भवितुमर्हति। ३१६.
ਬਾਨ ਜਾਨ ਕੁੰਕਮਾ ਪ੍ਰਹਾਰੇ ॥
बान जान कुंकमा प्रहारे ॥बाणाः कुङ्कुमपूरितस्य लाहस्य कन्दुकवत्
ਮੂਠਿ ਗੁਲਾਲਨ ਬਰਛਾ ਭਾਰੇ ॥
मूठि गुलालन बरछा भारे ॥गुरुशूलानि च गुलालमुष्टिवत् |
ਢਾਲ ਮਨੋ ਡਫਮਾਲਾ ਬਨੀ ॥
ढाल मनो डफमाला बनी ॥कवचानि ढोलकैः निर्मिताः भवन्ति
ਪਿਚਕਾਰਿਯੈ ਤੁਫੰਗੈ ਘਨੀ ॥੩੧੭॥
पिचकारियै तुफंगै घनी ॥३१७॥बन्दूकाः च बहुभिः पिस्तौलैः निर्मिताः इव सन्ति। ३१७.
ਇਹ ਬਿਧਿ ਭਯੋ ਘੋਰ ਸੰਗ੍ਰਾਮਾ ॥
इह बिधि भयो घोर संग्रामा ॥एतादृशं घोरं युद्धं जातम् ।
ਕਾਪਾ ਇੰਦ੍ਰ ਚੰਦ੍ਰ ਕੋ ਧਾਮਾ ॥
कापा इंद्र चंद्र को धामा ॥इन्द्रचन्द्रजनाः कम्पिताः |
ਪਸੁ ਪੰਛੀ ਅਤਿ ਹੀ ਅਕੁਲਾਏ ॥
पसु पंछी अति ही अकुलाए ॥पशवः पक्षिणः अपि अतीव विक्षिप्ताः अभवन् ।
ਛੋਡਿ ਧਾਮ ਕਾਨਨਹਿ ਸਿਧਾਏ ॥੩੧੮॥
छोडि धाम काननहि सिधाए ॥३१८॥गृहं त्यक्त्वा वनं प्रति धावितवन्तः । ३१८.
ਬਾਜੀ ਕਹੂੰ ਘਾਇਲ ਭਭਕਾਵਤ ॥
बाजी कहूं घाइल भभकावत ॥क्वचित् द्रुतगतिना अश्वाः द्रुतं गच्छन्ति स्म,
ਉਠਿ ਉਠਿ ਸੁਭਟ ਸਮੁਹ ਕਹ ਧਾਵਤ ॥
उठि उठि सुभट समुह कह धावत ॥(कुत्रचित्) योद्धाः उत्थाय अग्रे आक्रमणं कुर्वन्ति स्म।
ਕਹਕਹਾਟ ਕਹੂੰ ਕਾਲ ਸੁਨਾਵੈ ॥
कहकहाट कहूं काल सुनावै ॥कुत्रचित् कालस्य घोरं हास्यं श्रूयते स्म।
ਭੀਖਨ ਸੁਨੇ ਨਾਮ ਭੈ ਆਵੈ ॥੩੧੯॥
भीखन सुने नाम भै आवै ॥३१९॥(तस्य) घोरं नाम भयङ्करं आसीत्। ३१९.
ਸੂਰਨ ਕੇ ਲੋਮਾ ਭੇ ਖਰੇ ॥
सूरन के लोमा भे खरे ॥नायकाः उत्तिष्ठन्ति स्म।
ਕਾਤਰ ਨਿਰਖਿ ਧਾਮ ਰਨ ਬਰੇ ॥
कातर निरखि धाम रन बरे ॥भीरुं दृष्ट्वा ते गृहेषु प्रविशन्ति स्म।
ਸੋਫੀ ਸੂਮ ਭਏ ਬਹੁ ਬ੍ਯਾਕੁਲ ॥
सोफी सूम भए बहु ब्याकुल ॥सोफी, सूम च अतीव दुःखिता अभवताम् ।
ਦਸੋ ਦਿਸਨ ਭਜਿ ਚਲੇ ਡਰਾਕੁਲ ॥੩੨੦॥
दसो दिसन भजि चले डराकुल ॥३२०॥द्राकुला दशदिशः पलायितवान् । ३२० ।
ਕੇਤਿਕ ਸੁਭਟ ਪਾਵ ਤੇ ਰੋਪੈ ॥
केतिक सुभट पाव ते रोपै ॥कति वीराः पादं नष्टवन्तः
ਲੈ ਲੈ ਖੜਗ ਨਗਨ ਕਰਿ ਧੋਪੈ ॥
लै लै खड़ग नगन करि धोपै ॥नग्नगदाभ्यां च ऋजुखड्गहस्तैः (परिक्रमणं गच्छतु)।