श्री दसम् ग्रन्थः

पुटः - 840


ਸਰ ਅਨੰਗ ਕੇ ਤਨ ਗਡੇ ਕਢੇ ਦਸਊਅਲਿ ਫੂਟਿ ॥
सर अनंग के तन गडे कढे दसऊअलि फूटि ॥

कामदेवस्य बाणाः तां प्रहृत्य ऋजुं गच्छन्ति स्म,

ਲੋਕ ਲਾਜ ਕੁਲ ਕਾਨਿ ਸਭ ਗਈ ਤਰਕ ਦੈ ਤੂਟਿ ॥੧੨॥
लोक लाज कुल कानि सभ गई तरक दै तूटि ॥१२॥

सा मानवविनयस्य आवरणं विदारितं अनुभवति स्म।(12)

ਏਕ ਪੁਰਖ ਸੁੰਦਰ ਹੁਤੋ ਤਾ ਕੌ ਲਯੋ ਬੁਲਾਇ ॥
एक पुरख सुंदर हुतो ता कौ लयो बुलाइ ॥

सा एकं सुन्दरं पुरुषम् आहूतवती,

ਮੈਨ ਭੋਗ ਤਾ ਸੌ ਕਿਯੋ ਹ੍ਰਿਦੈ ਹਰਖ ਉਪਜਾਇ ॥੧੩॥
मैन भोग ता सौ कियो ह्रिदै हरख उपजाइ ॥१३॥

तस्य च पूर्णतृप्तिपर्यन्तं मैथुनं कृतवान्।(13)

ਚੌਪਈ ॥
चौपई ॥

चौपाई

ਤਾ ਸੌ ਭੋਗ ਕਰਤ ਤ੍ਰਿਯ ਰਸੀ ॥
ता सौ भोग करत त्रिय रसी ॥

सः तया सह प्रशंसनीयरूपेण संभोगं कृतवान्,

ਜਨ ਹ੍ਵੈ ਨਾਰਿ ਭਵਨ ਤਿਹ ਬਸੀ ॥
जन ह्वै नारि भवन तिह बसी ॥

यथा सा तस्य स्वपत्नी।

ਨਿਤ ਨਿਸਾ ਕਹ ਤਾਹਿ ਬੁਲਾਵੈ ॥
नित निसा कह ताहि बुलावै ॥

सा प्रतिरात्रं तं आह्वयितुं आरब्धा,

ਮਨ ਭਾਵਤ ਕੇ ਭੋਗ ਕਮਾਵੈ ॥੧੪॥
मन भावत के भोग कमावै ॥१४॥

आनन्दितं च हृदयं मैथुनम् अनुभवति स्म।(14)

ਆਵਤ ਤਾਹਿ ਲੋਗ ਸਭ ਰੋਕੈ ॥
आवत ताहि लोग सभ रोकै ॥

तत्र आगत्य जनाः तं दृष्ट्वा उपदिष्टवन्तः।

ਚੋਰ ਪਛਾਨਿ ਪਾਹਰੂ ਟੋਕੈ ॥
चोर पछानि पाहरू टोकै ॥

प्रहरणाः तं चोरं मन्यन्ते स्म।

ਜਬ ਚੇਰੀ ਤਿਨ ਬਚਨ ਸੁਨਾਵੈ ॥
जब चेरी तिन बचन सुनावै ॥

ततः, दासी कथयति स्म,

ਤਬ ਗ੍ਰਿਹ ਜਾਰ ਸੁ ਪੈਠੈ ਪਾਵੈ ॥੧੫॥
तब ग्रिह जार सु पैठै पावै ॥१५॥

प्रेम्णः च प्रविशति स्म।(15)

ਭੋਗ ਜਾਰ ਸੋ ਤ੍ਰਿਯ ਅਤਿ ਕਰੈ ॥
भोग जार सो त्रिय अति करै ॥

सा स्त्रियाः मित्रेण सह अतीव सुन्दरं क्रीडति स्म

ਭਾਤਿ ਭਾਤਿ ਕੇ ਭੋਗਨ ਭਰੈ ॥
भाति भाति के भोगन भरै ॥

ततः, सा स्त्री कान्तेन सह मैथुनं करोति स्म,

ਅਧਿਕ ਕਾਮ ਕੋ ਤ੍ਰਿਯ ਉਪਜਾਵੈ ॥
अधिक काम को त्रिय उपजावै ॥

(सा) स्त्री अतीव कामुकः स्यात्

ਲਪਟਿ ਲਪਟਿ ਕਰਿ ਭੋਗ ਕਮਾਵੈ ॥੧੬॥
लपटि लपटि करि भोग कमावै ॥१६॥

विविधसंभोगशैल्याः स्वीकृत्य।(16)

ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा ॥

दोहिरा

ਜਬ ਚੇਰੀ ਪਹਰੂਨ ਕੋ ਉਤਰ ਦੇਤ ਬਨਾਇ ॥
जब चेरी पहरून को उतर देत बनाइ ॥

(तथा) यदा दासी प्रहरणेन सह सम्भाषणं कुर्वती आसीत् ।

ਤਬ ਵਹੁ ਪਾਵਤ ਪੈਠਬੋ ਮੀਤ ਮਿਲਤ ਤਿਹ ਆਇ ॥੧੭॥
तब वहु पावत पैठबो मीत मिलत तिह आइ ॥१७॥

सः तां मिलितुं लुब्धः आसीत् ।(१७)

ਚੌਪਈ ॥
चौपई ॥

चौपाई

ਰੈਨਿ ਭਈ ਤ੍ਰਿਯ ਮਿਤ੍ਰ ਬੁਲਾਯੋ ॥
रैनि भई त्रिय मित्र बुलायो ॥

अपरं रात्रौ आगतं, सा स्त्रियाः सखीं आहूतवती,

ਤ੍ਰਿਯ ਕੋ ਭੇਸ ਧਾਰਿ ਸੋ ਆਯੋ ॥
त्रिय को भेस धारि सो आयो ॥

स्त्रीवेषं कृत्वा सः अन्तः आगतः ।

ਇਹ ਬਿਧਿ ਤਾ ਸੋ ਬਚਨ ਉਚਰੇ ॥
इह बिधि ता सो बचन उचरे ॥

अथ सा तस्मै एतदब्रवीत्।

ਹਮ ਸੋ ਭੋਗ ਅਧਿਕ ਤੁਮ ਕਰੇ ॥੧੮॥
हम सो भोग अधिक तुम करे ॥१८॥

'भवता मया सह पर्याप्तं मैथुनं कृतम्।'(18)

ਨਾਰਿ ਕਹਿਯੋ ਸੁਨਿ ਮਿਤ੍ਰ ਹਮਾਰੇ ॥
नारि कहियो सुनि मित्र हमारे ॥

सा अवदत्-'शृणु मम प्रियसखी, .

ਕਹੋ ਬਾਤ ਸੋ ਕਰਹੁ ਪ੍ਯਾਰੇ ॥
कहो बात सो करहु प्यारे ॥

'शृणुत यत् अहं वदामि।'

ਮੰਤ੍ਰ ਮੋਰ ਕਾਨਨ ਧਰਿ ਲੀਜਹੁ ॥
मंत्र मोर कानन धरि लीजहु ॥

पूर्णकर्णेन च मां प्रति शृणुत,

ਅਵਰ ਕਿਸੂ ਤਨ ਭੇਦ ਨ ਦੀਜਹੁ ॥੧੯॥
अवर किसू तन भेद न दीजहु ॥१९॥

'कदाचित् कस्मैचित् न प्रकाशयसि इति शर्तेन।'(१९)

ਏਕ ਦਿਵਸ ਤੁਮ ਬਨ ਮੈ ਜੈਯਹੁ ॥
एक दिवस तुम बन मै जैयहु ॥

'त्वं एकस्मिन् दिने काननं गच्छसि, .

ਏਕ ਬਾਵਰੀ ਭੀਤਰਿ ਨੈਯਹੁ ॥
एक बावरी भीतरि नैयहु ॥

प्राकृतिकवसन्तजले स्नानं च कुर्वन्तु।

ਮੋਹਿ ਮਿਲੇ ਜਦੁਪਤਿ ਯੌ ਕਹਿਯਹੁ ॥
मोहि मिले जदुपति यौ कहियहु ॥

(अन्येभ्यः कथयतु), 'श्रीकृष्णं मया मिलितम्' इति।

ਏ ਬਚ ਭਾਖਿ ਮੌਨ ਹ੍ਵੈ ਰਹਿਯਹੁ ॥੨੦॥
ए बच भाखि मौन ह्वै रहियहु ॥२०॥

ततः च मौनतपस्वी भव।(20)

ਤੁਮ ਜੋ ਲੋਗ ਦੇਖ ਹੈ ਆਈ ॥
तुम जो लोग देख है आई ॥

'ये जनाः त्वां द्रष्टुं आगमिष्यन्ति स्म, .

ਯੌ ਕਹਿ ਯਹੁ ਤਿਨ ਬਚਨ ਸੁਨਾਈ ॥
यौ कहि यहु तिन बचन सुनाई ॥

'त्वं तान् कथयसि।'

ਆਨਿ ਗਾਵ ਤੇ ਬਚਨ ਕਹੈਂਗੇ ॥
आनि गाव ते बचन कहैंगे ॥

'ते न संशयः काकोफोन्यां लीनाः भवन्ति स्म।'

ਸੁਨ ਬਤਿਯਾ ਹਮ ਚਕ੍ਰਿਤ ਰਹੈਂਗੇ ॥੨੧॥
सुन बतिया हम चक्रित रहैंगे ॥२१॥

'तानि श्रुत्वा वयं आश्चर्यं दर्शयामः।(21)

ਚੜਿ ਝੰਪਾਨ ਸੁ ਤਹਾ ਹਮ ਐ ਹੈ ॥
चड़ि झंपान सु तहा हम ऐ है ॥

'अहं भवतः समीपं पालकीयां उपविष्टः आगमिष्यामि, .

ਗੁਰੂ ਭਾਖਿ ਤਵ ਸੀਸ ਝੁਕੈ ਹੈ ॥
गुरू भाखि तव सीस झुकै है ॥

'अहं त्वां गुरुं मत्वा प्रणमिष्यामि।'

ਲੈ ਤੋ ਕੋ ਅਪਨੇ ਘਰ ਜੈਹੋ ॥
लै तो को अपने घर जैहो ॥

'तदा अहं त्वां मम गृहं आनयामि स्म, .

ਭਾਤਿ ਭਾਤਿ ਕੇ ਭੋਗ ਕਮੈਹੋ ॥੨੨॥
भाति भाति के भोग कमैहो ॥२२॥

तत्र वयं विविधमैथुनक्रीडासु आनन्दं कुर्मः।'(22)

ਤਵਨੈ ਜਾਰ ਤੈਸ ਹੀ ਕਿਯੋ ॥
तवनै जार तैस ही कियो ॥

तस्याः सखी मार्गे कार्यं कृतवती,

ਜਵਨ ਭਾਤਿ ਅਬਲਾ ਕਹਿ ਦਿਯੋ ॥
जवन भाति अबला कहि दियो ॥

सा महिला तस्मै अवदत् आसीत्..

ਭਯੋ ਪ੍ਰਾਤ ਬਨ ਮਾਹਿ ਸਿਧਾਰਿਯੋ ॥
भयो प्रात बन माहि सिधारियो ॥

(ततः) परेण प्रातःकाले सः काननं गतः,

ਏਕ ਬਾਵਰੀ ਮਾਹਿ ਬਿਹਾਰਿਯੋ ॥੨੩॥
एक बावरी माहि बिहारियो ॥२३॥

प्राकृतिकवसन्तजले स्नानं च कृतवान्।(23)

ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा ॥

दोहिरा

ਮਜਨ ਕਰਿ ਬਾਪੀ ਬਿਖੈ ਬੈਠਿਯੋ ਧ੍ਯਾਨ ਲਗਾਇ ॥
मजन करि बापी बिखै बैठियो ध्यान लगाइ ॥

मुखप्रक्षालनं कृत्वा वसन्तस्यातिरिक्तं गभीरचिन्तनेन उपविष्टवान् ।

ਕਹਿਯੋ ਆਨਿ ਮੁਹਿ ਦੈ ਗਏ ਦਰਸਨ ਸ੍ਰੀ ਜਦੁਰਾਇ ॥੨੪॥
कहियो आनि मुहि दै गए दरसन स्री जदुराइ ॥२४॥

श्रीकृष्णः स्वदृष्टौ आगतः इति च घोषितवान्।(24)