द्वादशवर्षं यावत् (तम्) सह नीत्वा।
गृहे पुत्रो जायते न संशयः ।
तस्मिन् अन्यत् (अर्थं वा) नास्ति। १०.
तं मुनिं महतीं जातिं मन्यताम्
न च तं कदाचन अविनाशी ('बिन्सा') इति न चिन्तयतु।
रम्भा (अपछारा) आदि स्त्रियाः भक्षिताः
न तु (सः) व्रतः व्रतव्यभिचारितः। ११.
(तथा) भवन्तौ अहं च तत्र गच्छतः
कथं च मुनिं (गृहं) पादपदं कृत्वा आनयेत्।
द्वादश वर्षाणि मया सह स्वपितु
गृहे च पुत्रं प्राप्नुहि अविचलितः। १२.
तद्वचनं श्रुत्वा राजा उत्तिष्ठत |
राज्ञ्या सह च तत् बन्न् गतः।
यत्र पक्षाः आकाशं स्पृशन्ति स्म।
(तत् बन्) अतीव घोरं (यत्) वर्णयितुं न शक्यते। १३.
राजा राज्ञ्या सह तत्र ययौ
(गत्य) च तं मुनिं दृष्टवान्।
तस्य पादयोः सह तया सह शयिता आसीत्
एतत् विचारं च मनसि कृतवान्। १४.
शिवः स्वप्ने यत् उक्तवान् आसीत् ।
मया स्वचक्षुषा दृष्टम्।
यथा गृहं कथं नेतव्यम्
राज्ञ्या सह च गृहाण। १५.
यथा राजा पादयोः पतितः
मुनिः तदा तदा नेत्राणि न उद्घाटयति स्म ।
राजा शिरः मुण्डनं करोति स्म
तं च महामुनिं मन्यते स्म। 16.
यदा राजा बहुवारं पतितः ।
तदा मुनिः नेत्रद्वयं उद्घाटितवान्।
यस्मात् (कार्यम्) आगतं तदर्थं सः अवदत्
केन कारणेन च त्वया स्त्रियं सह आनीता। १७.
वयं मुनिजनाः वनवासिनः स्मः
एकस्यैव अमरस्य च नाम जानीमः।
राजा प्रजाः च यत्र निवसन्ति (न जानीमः)।
वयं भगवतः रसे मग्नाः स्मः। १८.
हे राजन ! अस्माकं किं एतत् सम्पत्तिः ?
यत् (भवन्तः) अस्मान् दर्शयन्ति।
वयं कस्यचित् गृहं न गच्छामः,
(केवलम्) वयं हरे केवलं बाणे एव ध्यायामः। १९.
(उत्तरेण राजा मुनिः वक्तुं प्रवृत्तः)
कृपया राज्ञः गृहं गत्वा अस्माकं प्रमुखान् पापान् अपसारयतु।
द्वादश वर्षाणि तिष्ठतु कृपया।
अथ बन्ने एव मार्गं गृहाण। २०.
यदा राजा बहु याचितवान् तदा ।
ततोऽब्रवीत् ऋखिः एवं प्रत्युवाच ।
भवतः गृहे अस्माकं किं व्यापारः ?
हे राजन ! (किमर्थं) पादं धारयसि पुनः पुनः। २१.
(राजा प्रत्युवाच) शिवः स्वयमस्माकं त्वदीयं कथितवान्।