पोपबीजानां, भाङ्गस्य, अफीमस्य च आदेशेन
उभौ एकस्मिन् शयने उपविश्य भोजनं कृतवन्तौ।7.
अत्यन्तमत्तमात्रेण ते ।
तदा एव तौ एकत्र रतिक्रीडं क्रीडितवन्तौ।
भिन्न-भिन्न-आसनानि कृत्वा
चुम्बनमालिङ्गनेन च (संयुक्तम्) ॥८॥
श्रान्ताः मत्ताः च यदा ।
अतः निद्रां गतः, नेत्रे न उद्घाटितवान्।
तस्य पिता प्रातः तत्र आगतः।
सखी गत्वा तान् जागृतवान्। ९.
सा सखी तदा प्रेषिता तत्र (पुनः)।
तत् राज्ञे उक्तम्
ब्राह्मणोत्सवः सज्जीकृतः इति।
(अतः) नृपः स्नानं विना न प्रविशेत्। १०.
(उवाच सखी) वस्त्रं उद्धृत्य अत्र स्नानं कुरु।
ततः कन्यायाः गृहं गच्छतु।
इति श्रुत्वा राजा कवचमुपार्जयत्
चाउबचे स्नानं कर्तुं च अगच्छत्। ११.
यदा राजा मज्जितवान् तदा .
तदा एव (राज कुमारी) मित्रं दूरीकृतवान्।
कवचं धारयित्वा पुनः तत्र ययौ राजा |
मूर्खः भेदं न अवगच्छत्। १२.
द्वयम् : १.
स राजा बुद्धिमान् आहूय भङ्गसेवनं न विस्मरत् ।
अनेन युक्त्या सः व्यावहारिकेन युक्त्या गत्वा (तस्य राज्ञः) शिरसि जूतां प्रहारं कृतवान् । १३.
अत्र श्रीचरितोपख्यानस्य त्रिचरित्रस्य मन्त्री भूप साम्बदस्य ३६५तमस्य चरितस्य समापनम्, सर्वं शुभम्।३६५।६६३३। गच्छति
चतुर्विंशतिः : १.
हे राजन ! अन्यं प्रकरणं शृणुत, .
यथा (एकः) सुन्दराङ्गयुक्तः युक्तिं कृतवान्।
चितपतिः नाम सुराजा आसीत् ।
तस्य गृहे अबला (देई) नाम स्त्री आसीत् । १.
तस्य कन्यायाः नाम नाभा मतिः आसीत् ।
देवमनुष्यनागदानवहृदयं मोहितवती ।
पूर्वं (एकः) पादुमावतीनगरः आसीत्
यद् दृष्ट्वा इन्द्रवती (नगरम्) अपि लज्जिता आसीत्। २.
तत्र बीर करण इति अन्यः राजा आसीत्
यो भद्रवतीपुरे निवसन् |
तस्य (गृहे) एथिसिंहः नाम पुत्रः जातः ।
यस्य रूपं दृष्ट्वा कामदेवोऽपि पूर्वं विक्रीयते स्म। ३.
(सः) राजकुमारः मृगयाक्रीडां कर्तुं अगच्छत्
तत्पुरं च आगतः
यत्र राज्ञः कन्या स्नानं कुर्वती आसीत्।
तस्य रूपं दृष्ट्वा सिथलः पतितः । ४.
राज कुमारी (तम् अपि दृष्ट्वा) तस्य प्रेम्णि अभवत्
तस्मिन् च काले देहस्य शुद्धं प्रज्ञां विस्मृतवान्।
उभौ (परस्परं प्रति) क्रुद्धौ आस्ताम्।
उभयोः कृते स्पष्टा प्रज्ञा नासीत् । ५.
कुमारी तं शयितं चतुरं दृष्ट्वा ।