कृष्णस्य सेनायां अजैबखानः नाम योद्धा आसीत्, सः आगत्य राज्ञः अनगसिंहस्य सम्मुखीभवति स्म, सः युद्धक्षेत्रात् स्वपदं न प्रत्यागत्य, अतीव क्रुद्धः च अभवत्,
सः अजयबखानस्य उपरि खड्गेन प्रहारं कृतवान्
तस्य शिरः च्छिन्नः आसीत्, परन्तु तस्य शिरःहीनः कूपः युद्धं कर्तुं आरब्धवान्, ततः सः प्रचण्डतूफानेन भग्नः पतितः च विशालः वृक्षः इव भूमौ पतितः।११५०।
अजैबखानस्य एतादृशी स्थितिं दृष्ट्वा घैरातखानस्य मनः क्रोधेन पूरितः अभवत्
चालितं रथं कृत्वा शत्रून् अपतत् निर्भयम् |
उभौ खड्गहस्ते घोरं युद्धं कृतवन्तौ महाबलौ
वने परस्परं युद्धं कुर्वन्तः टोहजाः इव दृश्यन्ते स्म।1151।
नागतखानः शूलं गृहीत्वा बलेन शत्रुयोद्धां प्रति प्रेषितवान् ।
स्वशूलं हस्ते धारयन् घैरतखानः शत्रुः उपरि क्षिप्तवान् यत् अनगसिंहेन अवरुद्धं कृत्वा विद्युत् इव चलन्त्याः खड्गेन भूमौ क्षिप्तम्
सः (शत्रुः) क्रुद्धः यतः सः न आक्रमितवान् (सः) द्वितीयं शूलं गृहीत्वा शत्रुं क्षिपत्।
सः शूलं न शत्रुं प्रहारं कृतवान्, परन्तु सः द्वितीयं शूलं आकाशे विक्षिप्तं विमानबम्ब इव विसर्जितवान्।1152।
आगच्छन्तं द्वितीयं शूलं दृष्ट्वा महाबलः तं छित्त्वा भूमौ निपातयत् ।
द्वितीयः शूलः अपि राज्ञा अवरुद्धः भूमौ क्षिप्तः, अतीव क्रोधेन च स्वशूलं घैरातखानस्य उपरि क्षिप्तवान्,
यत् तस्य मुखं आहतवान्
हृदयात् निर्गतं क्रोधवह्निमिव रक्तं निर्गतम्।1153।
दोहरा
मृतः पतितः भूमौ तस्य चैतन्यः समाप्तः
स भयाद् भूमौ आकाशात् अवतीर्णः सूर्यः इव आविर्भूतः।1154।
स्वय्या
श्याम कविः (आह) श्रीकृष्णः कोपपूर्णः एवम् उक्तवान् रणभूमियां,
अथ कृष्णः क्रोधेन एवम् उक्तवान्, कोऽयं वीरः योद्धा सर्वान् योद्धान् हत्वा हृदयस्य इच्छानुसारं भूमौ क्षिप्तवान्?
अहं जानामि यत् तस्मात् भयात् त्वं धनुर्बाणहस्तेषु न गृह्णासि
मम मते भवन्तः सर्वे स्वगृहं गच्छन्तु, यतः भवतः साहसं समाप्तं इव दृश्यते।११५५।
श्रीकृष्णेन एवम् उक्ते (तदा) सर्वे क्रुद्धाः भूत्वा धनुः बाणौ च आदाय।
कृष्णेन एतद्वाक्यमुच्चारयन्ते सर्वे धनुः बाणं च उद्धृत्य साहसं चिन्तयित्वा समागत्य युद्धाय अग्रे गतवन्तः
(सर्वत्र) 'वध-हत्या' इति शब्दः श्रूयते, ते तं शत्रुम् (यम्) आगत्य निश्चलं स्थितवान् इति निहत्य।
तेषां सम्मुखीभूतानाम् सर्वान् मारितवन्तः, मारयतु इति उद्घोषयन्तः, राजा जरसन्धः उभयतः एतत् घोरं युद्धं कुर्वन्तं दृष्टवान्।११५६।
एकः बृहत् बलवान् पुरुषः (सुजनः नाम) खड्गहस्तेन अश्वं नेतवान् ।
एकः पराक्रमी योद्धा खड्गहस्ते धारयन् स्वस्य अश्वं धावितवान् पञ्चाशत् सैनिकान् च मारितवान्, सः अनगसिंहम् अस्मात् पार्श्वे आव्हानं कृतवान्,
सुजनसिंहः त्वरितम् आगत्य राज्ञः उपरि प्रहारं कृतवान् यत् तस्य कवचस्य उपरि वामहस्तेन बाधितं आसीत्
दक्षिणहस्तेन राजा खड्गेन सुजनसिंहस्य शिरः छिन्नत्।1157।
दोहरा
यदा तस्मिन् स्थाने अनगसिंहः सुजनं (नाम) सूर्मं मारितवान्
यदा अनगसिंहः सुजनसिंहं मारितवान् तदा तदा अतीव क्रुद्धा यादवसेना शत्रुसैन्यस्य उपरि पतिता ।११५८ ।
स्वय्या
लॉजस्य पूर्णा योद्धा भयेन पतिताः न शत्रुभयम् आगत्य युद्धं कृतवन्तः।
लज्जाभावेन परिपूर्णाः योद्धाः सेनायाः उपरि पतित्वा क्रोधेन उद्घोषयन्ति स्म, अधुना वयं अवश्यमेव अनागं मारयिष्यामः,
ते स्वस्य शूलं खड्गं गदां शूलं इत्यादीनि हस्तेषु गृहीत्वा आह्वानं कृतवन्तः
कविः रामः कथयति यत् असंख्यधनुषः ताराः आकृष्यन्ते स्म।1159।
अस्मिन् पार्श्वे अनगसिंहः अपि महता क्रोधेन धनुषं बाणं च गृहीत्वा रक्ताक्षिणः अभवन्
हहि वध इति उद्घोषयन् शत्रुहृदयेषु बाणान् विसृजत् ।
यस्य प्रवेशेन कश्चित् हतः, कश्चित् क्षतम्, कश्चित् रणक्षेत्रात् पलायितः
ये गर्वे युद्धाय आगताः, तेषां आगमनसमये युद्धं घोरतरं जातम्।1160।
शतकं बलरामं च बासुदेवं च रथोपविष्टाः सर्वे पलायन्ते |
बलरामः, वासुदेवः, सत्यम् इत्यादयः अग्रे गतवन्तः, उधवः, अक्रूर् इत्यादयः अपि युद्ध-क्षेत्रस्य कृते
तैः परितः राजा (अनगसिंहः) एवं अलङ्कृतः आसीत्, तस्य प्रतिबिम्बं दृष्ट्वा योद्धाः क्रुद्धाः भवन्ति स्म ।
तेषां सर्वैः व्याप्तः राजा अनगसिंहः वर्षाऋतौ मेघैः परितः सूर्यः इव दृश्यते।1161।
बलरामः हलं हस्ते गृहीत्वा शत्रुस्य चतुर्णां अश्वानाम् अपि हतवान्