यथा ते केनचित् शरीरेण लक्ष्यितुं न शक्यन्ते स्म,(७८)
तौ च सौहार्दपूर्णं च सौहार्दपूर्णं च देशं प्राप्तवन्तौ ।
एकः च राज्ञः पुत्रः अन्यः च मन्त्रिणः कन्या आसीत्।(79)
ततो राजानं यत्र उपविष्टः तत्र प्राप्ताः ।
राजा रात्रौ इव कृष्णः स च कृष्णशासकः सुवर्णटोपीं धारयति स्म।(८०)
स तान् दृष्ट्वा समीपस्थान् आहूतवान्।
उवाच च मे सिंहहृदयान् स्वातन्त्र्यकामनाम्(८१) इति।
'कस्मिन् देशस्य त्वं किं च नाम?
'अस्मिन् च जगतः भागे कम् अन्वेष्टुं प्रयतसे?'(८२)
'यदि सत्यं न वदसि ।
'तर्हि देव साक्षि तव मृत्युः निश्चितः।'(८३)
'अहं मयिन्द्रदेशशासकस्य पुत्रः, .
'सा च मन्त्रिणः कन्या।'(८४)
पूर्ववृत्तं सर्वं कथयामास सः ।
तेषां व्यतीतानि सर्वाणि क्लेशानि च व्याख्यातवान्।(85)
स (राजा) तेषां स्नेहेन अभिभूतः,
उवाच च मम गृहं स्वकीयं मन्यताम् इति।(८६)
'अहं भवद्भ्यः मम मन्त्रिकार्यं समर्पयामि, .
'तेन सह अहं भवतः अधिकारक्षेत्रे अनेकाः देशाः स्थापयिष्यामि।'(८७)
अनेन उद्घोषणया सः मन्त्री नियुक्तः,
रोशन जमीर इति उपाधिं दत्त्वा प्रबुद्धा चैतन्यम्।(88)
(अधिग्रहणं कृत्वा) यदा यदा शत्रून् सम्मुखीभवति स्म ।
ईश्वरस्य उपकारेन सः प्रतिद्वन्द्वीम् आक्रमणं कृतवान्।(89)
सः स्वस्य रक्तं प्रक्षिप्तुं न संकोचयति स्म,