शंकेने भ्रमित झालेले मन, मधमाशीसारखे घुटमळते.
भ्रष्ट वासनेच्या एवढ्या मोठ्या इच्छेने मन भरले असेल तर शरीराची छिद्रे व्यर्थ आहेत.
तो स्वतःच्या लैंगिक इच्छेने अडकलेल्या हत्तीसारखा आहे.
त्याला साखळदंडांनी पकडून घट्ट पकडून डोक्यावर मारले जाते. ||2||
भक्तीभावाशिवाय मन हे मूर्ख बेडकासारखे आहे.
भगवंताच्या दरबारात, नामाशिवाय, शापित आणि निंदा केली जाते.
त्याला कोणताही वर्ग किंवा सन्मान नाही आणि कोणी त्याच्या नावाचा उल्लेखही करत नाही.
ज्या व्यक्तीमध्ये सद्गुणांची कमतरता आहे - त्याच्या सर्व दुःख आणि दुःख हे त्याचे एकमेव साथीदार आहेत. ||3||
त्याचे मन बाहेर भटकते, आणि त्याला परत आणता येत नाही किंवा रोखता येत नाही.
भगवंताच्या उदात्त तत्वाने ओतप्रोत झाल्याशिवाय त्याला सन्मान किंवा श्रेय नाही.
तुम्हीच श्रोता आहात, प्रभु आणि तुम्हीच आमचे रक्षणकर्ता आहात.
तू पृथ्वीचा आधार आहेस; तुम्ही स्वतः ते पहा आणि समजून घ्या. ||4||
जेव्हा तूच मला भटकायला लावतोस तेव्हा मी कोणाकडे तक्रार करू?
आई, गुरूंना भेटून मी त्यांना माझ्या वेदना सांगेन.
माझ्या निरर्थक अवगुणांचा त्याग करून आता मी पुण्य आचरणात आणतो.
गुरूंच्या वचनाने ओतप्रोत होऊन मी खऱ्या परमेश्वरात लीन झालो आहे. ||5||
खऱ्या गुरूंच्या भेटीने बुद्धी उन्नत व उन्नत होते.
मन निष्कलंक होते आणि अहंकार धुऊन जातो.
तो कायमचा मुक्त होतो आणि त्याला कोणीही बंधनात टाकू शकत नाही.
तो सदैव नामाचा जप करतो, दुसरे काही नाही. ||6||
मन परमेश्वराच्या इच्छेनुसार येते आणि जाते.
एकच परमेश्वर सर्वांमध्ये सामावलेला आहे; बाकी काही सांगता येत नाही.
त्याच्या आज्ञेचा हुकूम सर्वत्र व्याप्त होतो आणि सर्व त्याच्या आज्ञेत विलीन होतात.
दुःख आणि सुख सर्व त्याच्या इच्छेने येतात. ||7||
तू अचुक आहेस; तुम्ही कधीच चुका करत नाही.
जे गुरूंचे वचन ऐकतात - त्यांची बुद्धी खोल आणि प्रगल्भ होते.
हे माझ्या महान स्वामी आणि स्वामी, तुम्ही शब्दात सामावलेले आहात.
हे नानक, माझे मन प्रसन्न झाले आहे, खऱ्या परमेश्वराची स्तुती करीत आहे. ||8||2||
बसंत, पहिली मेहल:
ती व्यक्ती, ज्याला भगवंताच्या दर्शनाची तहान लागते,
द्वैत सोडून एका परमेश्वरात लीन होतो.
तो मंथन करतो आणि अमृत पितो तेव्हा त्याच्या वेदना दूर होतात.
गुरुमुख समजून घेतो आणि एका परमेश्वरात विलीन होतो. ||1||
हे प्रभो, तुझ्या दर्शनासाठी अनेक जण ओरडतात.
गुरूचे वचन जाणणारे आणि त्याच्यात विलीन होणारे किती दुर्लभ आहेत. ||1||विराम||
वेद सांगतात की आपण एकाच परमेश्वराचे नामस्मरण केले पाहिजे.
तो अंतहीन आहे; त्याच्या मर्यादा कोण शोधू शकतो?
एकच निर्माता आहे, ज्याने जग निर्माण केले.
कोणत्याही खांबाशिवाय तो पृथ्वी आणि आकाशाला आधार देतो. ||2||
अध्यात्मिक बुद्धी आणि ध्यान बानी, एक परमेश्वराच्या वचनात समाविष्ट आहे.
एकच परमेश्वर अस्पर्शित आणि निर्दोष आहे; त्याची कथा अव्यक्त आहे.
शब्द, शब्द, एक खऱ्या परमेश्वराचे प्रतीक आहे.
परिपूर्ण गुरूद्वारे जाणता परमेश्वर ओळखला जातो. ||3||
धर्माचा एकच धर्म आहे; प्रत्येकाने हे सत्य समजून घ्यावे.
गुरूंच्या शिकवणीने, व्यक्ती सर्व युगात परिपूर्ण बनते.
अव्यक्त स्वर्गीय प्रभूमध्ये ओतलेला, आणि प्रेमाने एकामध्ये लीन झाला,
गुरुमुख अदृश्य आणि अनंताची प्राप्ती करतो. ||4||
एक स्वर्गीय सिंहासन आणि एक सर्वोच्च राजा आहे.
स्वतंत्र परमेश्वर सर्व ठिकाणी व्याप्त आहे.
तिन्ही जग त्या उदात्त परमेश्वराची निर्मिती आहे.
सृष्टीचा एक निर्माता अथांग आणि अनाकलनीय आहे. ||5||
त्याचे रूप एक आहे, आणि खरे त्याचे नाम आहे.
खरा न्याय तिथेच दिला जातो.
जे सत्याचे आचरण करतात त्यांना सन्मानित केले जाते आणि स्वीकारले जाते.
खऱ्या परमेश्वराच्या दरबारात त्यांचा सन्मान होतो. ||6||
एका परमेश्वराची भक्तीपूर्वक उपासना म्हणजे एक परमेश्वरावरील प्रेमाची अभिव्यक्ती होय.
देवाचे भय आणि त्याची भक्ती न करता, मर्त्य पुनर्जन्मात येतो आणि जातो.
ज्याला गुरूंकडून ही समज प्राप्त होते तो या जगात सन्माननीय पाहुण्यासारखा राहतो.