संसार संसाराचा पाठलाग करीत आहे; पकडले आणि बांधले, ते चिंतनशील ध्यान समजत नाही.
मूर्ख, अज्ञानी, स्वार्थी मनमुखाला जन्ममरणाचा विसर पडला आहे.
गुरूंनी ज्यांचे रक्षण केले तेच खरे शब्दाचे चिंतन करून रक्षण करतात. ||7||
दैवी प्रेमाच्या पिंजऱ्यात पोपट, बोलतो.
ते सत्याला चटका लावते, आणि अमृतमय अमृत पितात; ते फक्त एकदाच उडून जाते.
गुरूंच्या भेटीने, आपल्या स्वामीला ओळखले जाते; नानक म्हणतात, त्याला मुक्तीचे द्वार सापडते. ||8||2||
मारू, पहिली मेहल:
जो शब्दात मरतो तो मृत्यूवर विजय मिळवतो; अन्यथा, तुम्ही कुठे पळू शकता?
देवाच्या भीतीने, भीती पळून जाते; त्याचे नाव अमृत आहे.
तू एकटाच मारून रक्षण करतोस; तुझ्याशिवाय कुठेही जागा नाही. ||1||
हे बाबा, मी घाणेरडा, उथळ आणि पूर्णपणे न समजणारा आहे.
नामाशिवाय कोणीही काही नाही; परिपूर्ण गुरूंनी माझी बुद्धी परिपूर्ण केली आहे. ||1||विराम||
मी दोषांनी भरलेला आहे, आणि माझ्यात अजिबात पुण्य नाही. सद्गुणांशिवाय मी घरी कसे जाऊ?
शब्दाच्या द्वारे, अंतर्ज्ञानी शांतता वाढते; चांगल्या नशिबाशिवाय संपत्ती मिळत नाही.
ज्यांचे मन नामाने भरलेले नाही ते बांधलेले आणि गुदमरलेले आहेत आणि दुःखाने ग्रस्त आहेत. ||2||
जे नामाला विसरले आहेत - ते जगात का आले आहेत?
इकडे आणि परलोकात त्यांना शांती मिळत नाही; त्यांनी त्यांच्या गाड्या राखेने भरल्या आहेत.
जे विभक्त आहेत, ते परमेश्वराला भेटत नाहीत; ते मृत्यूच्या दारात भयंकर वेदना सहन करतात. ||3||
पुढे जगात काय होईल हे मला माहीत नाही; मी खूप गोंधळलो आहे - कृपया मला शिकवा, प्रभु!
मी गोंधळलो आहे; जो मला मार्ग दाखवतो त्याच्या पाया पडेन.
गुरूशिवाय दाता मुळीच नाही; त्याचे मूल्य वर्णन करता येत नाही. ||4||
जर मला माझा मित्र दिसला तर मी त्याला मिठीत घेईन; मी त्याला सत्याचे पत्र पाठवले आहे.
त्याची आत्मा-वधू आतुरतेने वाट पाहत उभी आहे; गुरुमुख म्हणून मी त्याला माझ्या डोळ्यांनी पाहतो.
तुझ्या इच्छेच्या प्रसन्नतेने तू माझ्या चित्तात रहा आणि तुझ्या कृपेने मला आशीर्वाद दे. ||5||
जो भुकेने तहानलेला आहे - तो काय देऊ शकतो आणि कोणी त्याच्याकडून काय मागू शकतो?
माझ्या मनाला आणि शरीराला परिपूर्णतेने आशीर्वाद देणारा दुसरा कोणताच मी विचार करू शकत नाही.
ज्याने मला निर्माण केले तो माझी काळजी घेतो; तो स्वतःच मला गौरव देतो. ||6||
देह-गावात माझा स्वामी आणि स्वामी आहे, ज्याचे शरीर नित्य नवनवीन, निरागस आणि बालकांसारखे, अतुलनीय खेळकर आहे.
तो ना स्त्री, ना पुरुष, ना पक्षी; खरा परमेश्वर खूप ज्ञानी आणि सुंदर आहे.
त्याला जे आवडते ते घडते; तू दिवा आहेस आणि तू धूप आहेस. ||7||
तो गाणी ऐकतो आणि चव चाखतो, पण या फ्लेवर्स निरुपयोगी आणि फालतू असतात आणि शरीराला फक्त रोग आणतात.
जो सत्यावर प्रेम करतो आणि सत्य बोलतो तो वियोगाच्या दु:खापासून वाचतो.
नानक नाम विसरत नाही; जे काही घडते ते प्रभूच्या इच्छेने होते. ||8||3||
मारू, पहिली मेहल:
सत्याचे आचरण करा - इतर लोभ आणि आसक्ती निरुपयोगी आहेत.
या मनाला खऱ्या परमेश्वराने मोहित केले आहे आणि माझ्या जिभेने सत्याचा आस्वाद घेतला आहे.
नामाशिवाय रस नाही; इतर निघून जातात, विषाने भरलेले. ||1||
हे माझ्या प्रिय स्वामी आणि स्वामी, मी तुझा असा दास आहे.
हे माझ्या खऱ्या, गोड प्रिये, मी तुझ्या आज्ञेनुसार चालतो. ||1||विराम||
रात्रंदिवस गुलाम त्याच्या अधिपतीसाठी काम करतो.
गुरूंच्या वचनासाठी मी माझे मन विकले आहे; माझ्या मनाला शब्दाने सांत्वन आणि सांत्वन मिळते.