رن-بھومی وچ شریر ٹوٹے ہو کے ڈگ رہے ہن (پر جو) دکھ انھاں دے من وچ ہے، اہ مکھ توں نہیں کہندے (ارتھات مونہ توں 'ہائ' دی آواز تک نہیں کڈھدے) ॥1817۔۔
جو یودھے رن-بھومی وچ آئ ہن، اہ کرودھت ہو کے لڑدے ہن اتے ڈر کے بھجدے نہیں ہن۔
ساریاں شستراں نوں ہتھ وچ سمبھال کے، شریراں نوں (ویری دے) ساہمنے کردے ہن اتے پراناں نوں پیارا نہیں کردے ہن۔
کرودھ دے بھرے ہوئے جو لڑ موئے ہن، کوی شیام کہندے ہن (اہ) سئرگ لوک نوں چلے گئے ہن۔
اہ مکھ توں اس تراں کہندے ہن کِ (اسیں) سئرگ وچ آ وسے ہاں، ساڈے بھاگ بہت چنگے ہن ۔۔1818۔۔
یدھّ-بھومی وچ کئی اجہے سورمے ہن جہڑے ویری نال بل پوروک لڑ کے دھرتی اتے ڈگے پئے ہن۔
اک (اجہے ہن جہڑے) آپنے سورمیاں دی ہالت ویکھ کے کوی شیام کہندے ہن، من وچ کرودھ کر کے لڑ رہے ہن۔
تد شستر سمبھال کے اتے للکارا مار کے پے گئے ہن اتے سری کرشن نال آ کے اڑ کھڑوتے ہن اتے ٹلے نہیں ہن۔
(اہ) سنسے نوں چھڈ کے لڑے ہن اتے رن-بھومی وچ مر گئے ہن۔ (انھاں نوں) اپچھراواں نے جا کے ترت ور لیا ہے ۔۔1819۔۔
اک لڑ مرے ہن، اک (ستھتی نوں) ویکھ کے ڈر گئے ہن اتے اکناں دے چت وچ تاں بہت کرودھ بھر گیا ہے۔
آپنے آپنے رتھواناں نوں کہِ کے اتے رتھاں نوں بھجا کے (یدھّ-بھومی) وچ آ ڈٹے ہن۔
(اہ) تلواراں، کٹاراں (آدِ شستراں) نال بہت لڑے ہن اتے یدھّ-بھومی وچ کوئی ڈر نہیں منیا ہے۔
کوی شیام کہندے ہن، سری کرشن دے ساہمنے 'مارو-مارو' پکاردے ہن اتے ٹلدے نہیں ہن ۔۔1820۔۔
جد اس تراں سورمے سری کرشن دے ساہمنے آؤندے ہن تاں اہ سارے شستر سمبھال لیندے ہن۔
انھاں نوں ویکھ کے کرودھ نوں ودھا لیندے ہن اتے اکو وار (شستراں نوں) ویریاں دے شریراں اتے چھڈ دندے ہن۔
اکناں (ویریاں نوں) پیراں نال مار دتا ہے اتے اکناں نوں داؤ نال پکڑ کے بھومی اتے پٹکا ماریا ہے۔
اس ویلے اس یدھّ-بھومی وچ بہت سورمیاں نوں بنا پران کر دتا ہے ۔۔1821۔۔
کئی سورمے گھاؤ لگن کارن دیہ نوں چھڈ کے پراناں نوں یمراج دے گھر لے گئے ہن۔
کوی شیام کہندے ہن، اکناں دے سندر شریر لہو نال لتھّ پتھّ ہوئے پئے ہن۔
کئی دھڑ یدھّ-بھومی وچ پھر رہے ہن جنھاں دے سندر سر سری کرشن نے کٹ دتے ہن۔
کئی اک من وچ ڈر کے اتے رن-بھومی نوں چھڈ کے راجا (جراسندھ) پاس چلے گئے ہن ۔۔1822۔۔
یدھّ-بھومی توں ادوں بھج کے گئے سارے سورمے اکٹھے ہو کے راجے پاس اس تراں پکاردے ہن،
ہے راجن! جتنے ہی سورمے تسیں بھیجے سن، اہ سارے ہتھیار سمبھال کے سری کرشن اپر جا پئے سن۔
پر (انھاں وچوں) کوئی وی اس نوں جت نہیں سکیا ہے۔ اسیں سارے بل پوروک (یدھّ کر کے) رنبھومی وچ ہار گئے ہاں۔
(سری کرشن نے) دھنش-بان نوں ہتھ وچ کس کے انھاں ساریاں نوں پراناں توں بنا کر دتا ہے ۔۔1823۔۔
راجا (جراسندھ) نوں یودھیاں نے اس تراں بول کے کہا، ہے سوامی! ساڈی بینتی سن لوو۔
یدھّ (دی ووستھا) منتریاں نوں سونپ کے گھر نوں چلو اتے سارے نگر نوں سکھ دیو۔
ہن تک تاں یدھّ وچ لاج رہی ہے (کیونکِ ہالاں تک) برابر دا یدھّ ہویا ہے اتے اجے (چونویں) سورمے موئے نہیں ہن۔
(کوی) شیام کہندے ہن، (انھاں یودھیاں نے راجے نوں دسیا) کِ شیام کولوں یدھّ جتن دی آس سپنے وچ وی نا کرو ۔۔1824۔۔
دوہرا:
راجا جراسندھ اہ بچن سن کے کرودھت ہو کے بچن بولن لگیا
کِ سری کرشن دی سینا دے سارے یودھے (میں) یمراج دے گھر بھیج دیانگا ۔۔1825۔۔
سوییا:
کی ہویا جے اندر بلوان ہے، اج میں اس نال یدھّ مچاوانگا۔
سورج وی (آپنے آپ نوں) پرچنڈ (تیز والا) اکھواؤندا ہے، اس نوں وی مار کے میں یمراج دے گھر بھیج دیانگا۔
ہور جو کہا جاندا ہے کِ شو وچ بل ہے، (پر) میں کرودھ ودھاوانگا (تاں اہ وی) پل وچ مر جاویگا۔
میں (آپنے وچ) اتنی شکتی رکھدا ہاں، کیہ راجا ہو کے میں گوالے (کرشن) کولوں بھج جاوانگا ۔۔1826۔۔
اس تراں کہِ کے من وچ کرودھ بھر لیا اتے جو چترنگنی سینا سی، اس نوں بلا لیا۔
اہ سارے سری کرشن نال لڑائی کرن لئی شستر دھارن کر کے آ گئے۔
چھتر تنوا کے راجا پچھے چلیا ہے اتے ساری سینا نوں اگے تور دتا ہے۔
(انج پرتیت ہندا ہے) مانو برکھا رت وچ گھنگھور گھٹاواں گجدیاں ہوئیاں امڈ پئیاں ہون ۔۔1827۔۔
راجے نے کرشن نوں کہا:
دوہرا:
راجا (جراسندھ) نے سری کرشن نوں ویکھ کے اس تراں سنا کے کہا-
توں گوالا ہو کے چھتریاں نال آ کے یدھّ کرینگا ۔۔1828۔۔
کرشن نے راجے نوں کہا:
سوییا:
(توں) آپنے آپ نوں چھتری اکھواؤندا ہے، پر جدوں (میں) یدھّ مچاوانگا، ادوں ہی بھج جائینگا۔