(ہر پاسے) روہ دا واتاورن بن گیا اتے سورویرا نے گھوڑے نچاؤنے شرو کر دتے۔
دوہرے نگارے گونجن لگے جویں جھوٹا ('جم-باہن') ارڑاؤندا ہے۔
دیوتے اتے دینت یدھّ کرن لئی آن ڈھکے ۔۔23۔۔
پؤڑی:
دینتاں اتے دیوتیاں نے نرنتر (بنا ناغے دے) یدھّ مچا دتا۔
یودھیاں دے بانے (اس تراں پرتیت ہندے ہن) مانو باغ وچ پھل کھڑے ہون۔
بھوتاں، الاں تے کاواں نے (خوب) ماس خایا سی۔
سورمیاں نے شور مچایا ہویا سی ۔۔24۔۔
نگارے اتے چوٹ وجی تاں سینک دلاں دا یدھّ آرمبھ ہو گیا۔
راکھشاں نے مل کے دیوتیاں نوں (یدھّ-بھومی وچوں) بھجا دتا۔
(دینتا نے) تناں لوکاں وچ آپنی دہائی پھرا دتی۔
بھے-بھیت ہوئے دیوتیاں نوں درگا دی شرن (سام) وچ جانا پیا۔
(اتے) راکھشاں اتے چنڈی چڑھا لیاندی ۔۔25۔۔
پؤڑی:
بھوانی پھر آ گئی۔ (اس پرکار دا) سماچار (جدوں دینتاں نوں) پراپت ہویا
(تاں سارے) وڈے ابھیمانی دینت اکٹھے ہو گئے۔
(راکھشاں دے) راجے (سمبھ) نے ابھیمانی دھومر-لوچن نوں بلایا
(جو) جگت وچ آپنے آپ نوں وڈا دینت اکھواؤندا سی۔
(دھومرلوچن نے) دوہرے نگارے (کھرچامی) اتے سٹ مار کے (کہا کِ میں) درگا نوں (بنھ کے) لیاؤنا ہے ۔۔26۔۔
پؤڑی:
رن-بھومی وچ (دینتاں دیاں) فوجاں ویکھ کے چنڈی کڑک اٹھی۔
میان وچوں کھنڈا کھچ کے (دینت دے) ساہمنے ہو گئی۔
(اس نے) دھومر نین دے سارے سورمے مار دتے؛ (انج پرتیت ہندا ہے)
مانو ترکھاناں نے آرے لے کے برچھ کٹ دتے ہون ۔۔27۔۔
پؤڑی:
نگارچی ('چوبی') نے دھونسا وجایا، دلاں دا مکابلا (شرو ہو گیا)۔
درگا وی کرودھت ہو کے راکھساں اپر آ چڑھی۔
(دیوی نے) کھبے ہتھ وچ لوہے دی شیرنی (تلوار) نچائی
اتے بہتیاں دے شریرا اتے مار کے (اس نوں) راگلا کر دتا۔
(گھمسان یدھّ وچ اتئنت مگن پر گھبرائے ہوئے) راکھش آپنے بھرا راکھشاں نوں ہی دیوی سمجھ کے ماری جاندے سن۔
(دیوی نے) غسے وچ آ کے راکھش راجے (دھومر-نینر) اتے تلوار چلا دتی۔
(پھلسروپ) دھومر۔ نین نوں یم-پری ول بھیج دتا۔
انج پرتیت ہندا ہے کِ شمبھ نوں مارن دی سائی دتی ہووے ۔۔28۔۔
پؤڑی:
(رن-بھومی توں) بھجے ہوئے راکھش راجے شمبھ کول (جا کے) پکارن لگے
کِ (دیوی نے) دھومر-نینر نوں سپاہیاں سمیت مار دتا ہے۔
(اس توں الاوا اس نے) رن کھیتر وچ چن چن کے (ہور وی بہت سارے) یودھے مارے ہن۔
(اتھے) سورمے آکاش توں ڈگدے ہوئے تاریا جہے پرتیت ہندے سن۔
(جاں پھر) بجلی دے مارے ہوئے وڈے وڈے پربت ڈگے پئے سن۔
(چنڈی دی) دہشت نال ہی دینتاں دے دل ہار گئے سن۔
(اہی) بچے سن جو ماڑے سن (کیونکِ اہ) ماڑے راکھش راجے دی شرن وچ رہندے سن (نہیں تاں اہ وی مارے جاندے) ॥29۔۔
پؤڑی:
راکھش راجے (شمبھ) نے غسے نال بھر کے (سبھ نوں) بولایا۔
(ساریاں نے) بیٹھ کے سلاہ کیتی کِ درگا (نوں بنھ کے) لیاندا جائے۔
(پھر) چنڈ اتے منڈ نوں بہت ساری سینا دے کے (رن-بھومی ول) بھیجیا گیا
(جنھاں دیاں انگنت) تلواراں (نوں ویکھ کے اؤں) پرتیت ہویا مانو چھپراں دا پسارا کر دتا گیا ہووے۔
راجے نے جتنے راکھش بلائے سن، (اہ) سارے یدھّ نوں چل پئے
مانو ساریا نوں مارن لئی یمپری نوں بھیج دتا گیا ہووے ۔۔30۔۔
پؤڑی:
(نگارچیاں نے) ڈھول اتے نگارے وجائے اتے دلاں وچ مکابلا شرو ہو گیا۔
روہ نال بھرے ہوئے راکھش اتھے چڑھ آئے۔
سبھ نے برچھیاں پکڑ کے گھوڑے نچائے۔
(دیوی نے انھاں وچوں) بہتے یدھّ-بھومی وچ مار کے ڈگا دتے۔
دیوی نے پرسنّ ہو کے تیراں دی جھڑی لائی ہوئی سی ۔۔31۔۔
درگا نے بھیریاں سنکھ وجا کے یدھّ شرو کر دتا