تد ہی (راجے نے اس نوں) ویری سمجھ کے تیراں نال مار دتا۔
پھر راجے نے گنیش نوں للکاریا،
(اہ) ڈر کے یدھّ-کھیتر وچوں بھج گیا ۔۔1527۔۔
جدوں شو نوں کجھ سرت پرتی
(تاں اہ) لڑائی چھڈ کے بھج گیا۔
ہور سارے گن وی ڈر کے بھج گئے۔
اجہا کون سورما ہے، (جو راجے دے) اگے آوے ۔۔1528۔۔
جدوں سری کرشن نے شو نوں بھجدیاں ویکھیا
(تاں) آپنے ہردے وچ اس تراں وچار کیتا،
ہن میں آپ ہی اس نال یدھّ کراں؛
جاں (تاں) ویری نوں مار سٹاں جاں (آپ) لڑ مراں ۔۔1529۔۔
تد سری کرشن اس (راجے) دے ساہمنے گئے۔
(کوی) رام کہندے ہن، (دوہاں نے) خوب یدھّ مچایا۔
تد راجے نے تک کے سری کرشن نوں بان ماریا
اتے سری کرشن نوں رتھ اتوں دھرتی تے سٹ دتا ۔۔1530۔۔
کوی نے کہا:
سوییا:
جس پربھو نوں برہما، اندر، سنکادک ورگے نتّ جپدے ہن،
جس دے دھیان وچ سورج، چندرما، دیوتے، نارد اتے شاردا نے من نوں جوڑیا ہویا ہے؛
جس نوں سدھّ اتے مہامنی ویاس اتے پراشر کھوجدے ہن، پر (اس دا) بھید نہیں پا سکے ہن؛
اس (کرشن) نوں کھڑگ سنگھ نے یدھّ-بھومی وچ بیسدھ کر کے والاں توں پکڑ لیا ہے ۔۔1531۔۔
(جس نے) پوتنا (بکی) بکاسر، اگھاسر اتے دھینک دینت نوں پل وچ مار دتا سی؛
(جس نے) کیسی، بچھاسر، مشٹ، چنڈور ورگیا نوں چکناچور کر دتا سی اتے تناں لوکاں وچ (جس دے بل دی گلّ) سنی گئی سی؛
(جس) سری کرشن نے انیکاں ویری مار دتے سن، کوی شیام کہندے ہن، انھاں دی گنتی کرن وچ کون پربین ہے؟
(انج پرتیت ہندا ہے) مانو کرشن دوارا کنس نوں کیساں توں پکڑن دا بدلا راجا (کھڑگ سنگھ) نے لیا ہووے ۔۔1532۔۔
اس راجا (کھڑگ سنگھ) نے چت وچ اہ سوچ کیتی کِ جے میں اس دا ہن ودھّ کر دیاں،
(تاں) جدوں (اس دی) ساری سینا بھج جائیگی، تدوں میں کس نال یدھّ کرانگا۔
میں کس اتے بہت گھاؤ لگاوانگا اتے کس دے گھاؤ میں سنمکھ ہو کے سہانگا۔
(اہ وچار کر کے راجے نے کرشن نوں) چھڈّ دتا اتے کہا، ہے کرشن! چلا جا، تیرے ورگا سورما ہور کتوں وی نہیں مل سکیگا ۔۔1533۔۔
جس تراں دی وڈی بہادری راجے نے کیتی ہے، اس تراں دی اگے کسے راجے نے نہیں کیتی۔
سارے سورمے (اس دی بہادری نوں) ویکھ کے بھج گئے ہن اتے کسے نے ہتھ وچ دھنش بان دھارن نہیں کیتا ہے۔
ہتھیاراں نوں اتار کے بنا سوچ وچار کیتے رتھوان رتھاں نوں چھڈ کے ہردے وچ ڈردے ہوئے (بھج چلے ہن)۔
کھڑگ سنگھ یودھے نے یدھّ-بھومی وچ بل پوروک (پھڑ کے) اتے آپنا بنا کے (ارتھات ادھین کر کے) سری کرشن نوں چھڈ دتا ہے ۔۔1534۔۔
چوپئی:
جدوں (راجے نے) کرشن نوں کیساں توں چھڈ دتا
(تاں کرشن نوں) لجت ہون کارن (آپنا) سارا بل بھل گیا۔
تد برہما پرتکھّ ہو کے آیا
اتے اس نے کرشن دا سارا دکھ دور کر دتا ۔۔1535۔۔
(اس نے) کرشن نوں اس تراں دے بول کہے،
ہے کمل نین! لجا نا کرو۔
اس دی بہادری (دی گلّ) میں تہانوں سناؤندا ہاں،
جس کر کے تہانوں ہنے پرسنّ کردا ہاں ۔۔1536۔۔
برہما نے کہا:
توٹک چھند:
جدوں ہی اس راجے نے جنم لیا سی،
تدوں ہی گھر چھڈ کے (اس نے) بن وچ واسا کر لیا سی۔
تپسیا کر کے (اس نے) جگت ماتا (دیوی) نوں پرسنّ کر لیا
اتے اس توں ویری نوں جتن دا ور پراپت کر لیا ۔۔1537۔۔