ഗുരുബോധമുള്ള ഒരു അന്വേഷകൻ സമൂഹത്തിൽ ഒരു ലൗകിക ജീവിയെപ്പോലെ ജീവിക്കുകയും പണ്ഡിതന്മാർക്കിടയിൽ അറിവുള്ള വ്യക്തിയായി സ്വയം പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നിട്ടും അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതെല്ലാം ലൗകികമായ പ്രവൃത്തികളാണ്, അവയിൽ നിന്ന് അവനെ കളങ്കപ്പെടുത്താതെ സൂക്ഷിക്കുന്നു. എന്ന സ്മരണയിൽ അവൻ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു
യോഗാഭ്യാസങ്ങൾ ഒരു അന്വേഷകന് ഭഗവാൻ്റെ യഥാർത്ഥ ഐക്യം നൽകുന്നില്ല. ലൗകിക സുഖങ്ങളും യഥാർത്ഥ സുഖവും സമാധാനവും ഇല്ലാത്തതാണ്. അങ്ങനെ ഒരു ഗുരുബോധമുള്ള വ്യക്തി അത്തരം ശ്രദ്ധാശൈഥില്യങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കുകയും ഹായ്യിൽ മുഴുകി യഥാർത്ഥ ആനന്ദം ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഗുരുബോധമുള്ള വ്യക്തിയുടെ ദർശനം എപ്പോഴും തൻ്റെ ഗുരുവിൻ്റെ ദർശനത്തിലാണ് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. അവൻ്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും ഭഗവാൻ്റെ നാമത്തിൻ്റെ ആവർത്തിച്ചുള്ള സ്മരണയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു. അത്തരം ദൈവിക അവബോധം നേടുന്നതിലൂടെ, ഭഗവാൻ്റെ സ്നേഹത്തിൻ്റെ ദിവ്യ നിധി സ്വീകരിക്കാൻ അവനു കഴിയും.
മനസ്സുകൊണ്ടും വാക്കുകൊണ്ടും പ്രവൃത്തികൊണ്ടും അവൻ ചെയ്യുന്ന നന്മകളെല്ലാം ആത്മീയമാണ്. നാം സിമ്രാൻ്റെ പരമോന്നത നിധിയിൽ അവൻ എല്ലാ സന്തോഷവും ആസ്വദിക്കുന്നു. (60)