Ο Σιχ οπαδός του Γκουρού χάνει τον εαυτό του και πετυχαίνει τη σωτηρία στη ζωή του όταν είναι ακόμα ζωντανός. Ζώντας τη ζωή ενός ιδιοκτήτη σπιτιού, δεν αισθάνεται καμία ανησυχία για στενοχώρια ή γαλήνη/άνεση που του έρχεται.
Και μετά η γέννηση και ο θάνατος, η αμαρτία και η ευσέβεια, ο παράδεισος και η κόλαση, οι απολαύσεις και οι θλίψεις, η ανησυχία και η ευτυχία όλα σημαίνουν ίσα με αυτόν.
Για ένα τέτοιο άτομο με συνείδηση του Γκουρού, η ζούγκλα και το σπίτι, η απόλαυση και η απάρνηση, οι λαϊκές παραδόσεις και οι παραδόσεις των γραφών, η γνώση και ο στοχασμός, η ειρήνη και η αγωνία, η λύπη και η ευχαρίστηση, η φιλία και η εχθρότητα είναι όλα τα ίδια.
Ένα κομμάτι γης ή χρυσού, δηλητήριο και νέκταρ, νερό και φωτιά είναι όλα τα ίδια για ένα άτομο που έχει συνείδηση του Γκουρού. Γιατί, η αγάπη του είναι να παραμείνει απορροφημένος στη σταθερή κατάσταση της αέναης γνώσης του Γκουρού. (90)