Το φως της πανσελήνου θεωρείται δροσερό και ανακουφιστικό από όλο τον κόσμο. Για μένα όμως (υποφέρω τον πόνο του χωρισμού της αγαπημένης) είναι σαν ξύλο που καίγεται.
Αυτός ο πόνος του χωρισμού προκαλεί αμέτρητους πύρινους σπινθήρες στο σώμα. Οι αναστεναγμοί του χωρισμού είναι σαν συριγμός κόμπρας,
Έτσι η φωτιά του διαχωρισμού είναι τόσο δυνατή που ακόμη και οι πέτρες σπάνε σε κομμάτια όταν την αγγίζουν. Παρά την πολλή προσπάθεια το στήθος μου σπάει σε κομμάτια. (Δεν αντέχω άλλο τον πόνο του χωρισμού).
Ο χωρισμός του αγαπημένου Κυρίου έχει κάνει τόσο τη ζωή όσο και τον θάνατο επαχθή. Πρέπει να έκανα μια γκάφα με το να τηρήσω τους όρκους και τις υποσχέσεις αγάπης που είχα δώσει και που βλάπτουν την ανθρώπινη γέννησή μου. (Η ζωή πάει χαμένη). (573)