अनेकानि रङ्गिणः उत्सवाः नेत्रेण दृष्ट्वा अज्ञानी सच्चिदानन्दगुरुदृष्टेः महिमा न प्रशंसितुं शक्तवान् । सः नामसिमरनस्य महत्त्वं अपि न ज्ञातवान्, सर्वदा स्तुतिनिन्दां श्रुत्वा ।
अहोरात्रं लौकिकवस्तूनाम् जनान् च स्तुतिं गायन् गुणाब्धिं न गतः-सत्यगुरुः। सः निष्क्रियवार्तालापेषु, हसने च समयं व्ययितवान् परन्तु सच्चिदानन्दस्य अद्भुतं प्रेमं न परिचितवान् ।
माया कृते विलपन् रोदन् च सः आयुः व्यतीतवान् परन्तु सच्चिदानन्दगुरुस्य विरहस्य पीडां कदापि न अनुभूतवान्। मनः लौकिककार्येषु निमग्नः आसीत् किन्तु सच्चिगुरुस्य शरणं न ग्रहीतुं मूर्खता आसीत्।
वेदशास्त्रस्य अतल्लीनप्रतालेषु संस्कारज्ञानेषु च लीनः मूर्खः सत्गुरुस्य परमं ज्ञानं ज्ञातुं न शक्तवान्। तादृशस्य जन्म आयुः च निन्दनीयं यत् सः धर्मत्यागीरूपेण व्यतीतवान् च