माता बालकं ताडयति, प्रहारं च करोति परन्तु अन्यस्य ताडनं, प्रहारं, प्रेम्णः च सहितुं न शक्नोति ।
मातृभिः बालस्य ताडनं, प्रहारः च तस्य हिताय भवति परन्तु यदा अन्यः करोति तदा तत् खलु दुःखदं भवति।
(यद्यपि जलं शीतं अग्निः च उष्णः) जले पतनं वह्नौ प्लवमानः मज्जति, मनुष्यः मृतः भवति । तथा परस्त्रीणां दयालुतां क्रोधं वा विश्वासः मूर्खता। (अन्यदेवे/देवे विश्वासं स्थापयितुं सर्वथा मूर्खता एव
मातृवत् सच्चिगुरुः सर्वप्रयत्नं कृत्वा सिक्खान् सर्वस्य स्रोतः परमेश्वरस्य प्रेम्णि संलग्नं करोति। एवं च ते कदापि कस्यचित् देवस्य/देव्याः वा मिथ्यासन्तस्य वा प्रेम्णा वा क्रोधेन वा मोहाः न आकृष्टाः न भवन्ति। (३५५) ९.