कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 355


ਜਨਨੀ ਸੁਤਹਿ ਜਉ ਧਿਕਾਰ ਮਾਰਿ ਪਿਆਰੁ ਕਰੈ ਪਿਆਰ ਝਿਰਕਾਰੁ ਦੇਖਿ ਸਕਤ ਨ ਆਨ ਕੋ ।
जननी सुतहि जउ धिकार मारि पिआरु करै पिआर झिरकारु देखि सकत न आन को ।

माता बालकं ताडयति, प्रहारं च करोति परन्तु अन्यस्य ताडनं, प्रहारं, प्रेम्णः च सहितुं न शक्नोति ।

ਜਨਨੀ ਕੋ ਪਿਆਰੁ ਅਉ ਧਿਕਾਰ ਉਪਕਾਰ ਹੇਤ ਆਨ ਕੋ ਧਿਕਾਰ ਪਿਆਰ ਹੈ ਬਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਨ ਕੋ ।
जननी को पिआरु अउ धिकार उपकार हेत आन को धिकार पिआर है बिकार प्रान को ।

मातृभिः बालस्य ताडनं, प्रहारः च तस्य हिताय भवति परन्तु यदा अन्यः करोति तदा तत् खलु दुःखदं भवति।

ਜੈਸੇ ਜਲ ਅਗਨਿ ਮੈ ਪਰੈ ਬੂਡ ਮਰੈ ਜਰੈ ਤੈਸੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕ੍ਰੋਪ ਆਨਿ ਬਨਿਤਾ ਅਗਿਆਨ ਕੋ ।
जैसे जल अगनि मै परै बूड मरै जरै तैसे क्रिपा क्रोप आनि बनिता अगिआन को ।

(यद्यपि जलं शीतं अग्निः च उष्णः) जले पतनं वह्नौ प्लवमानः मज्जति, मनुष्यः मृतः भवति । तथा परस्त्रीणां दयालुतां क्रोधं वा विश्वासः मूर्खता। (अन्यदेवे/देवे विश्वासं स्थापयितुं सर्वथा मूर्खता एव

ਤੈਸੇ ਗੁਰਸਿਖਨ ਕਉ ਜੁਗਵਤ ਜਤਨ ਕੈ ਦੁਬਿਧਾ ਨ ਬਿਆਪੈ ਪ੍ਰੇਮ ਪਰਮ ਨਿਧਾਨ ਕੋ ।੩੫੫।
तैसे गुरसिखन कउ जुगवत जतन कै दुबिधा न बिआपै प्रेम परम निधान को ।३५५।

मातृवत् सच्चिगुरुः सर्वप्रयत्नं कृत्वा सिक्खान् सर्वस्य स्रोतः परमेश्वरस्य प्रेम्णि संलग्नं करोति। एवं च ते कदापि कस्यचित् देवस्य/देव्याः वा मिथ्यासन्तस्य वा प्रेम्णा वा क्रोधेन वा मोहाः न आकृष्टाः न भवन्ति। (३५५) ९.