कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 360


ਜੈਸੇ ਤਉ ਸੁਮੇਰ ਊਚ ਅਚਲ ਅਗਮ ਅਤਿ ਪਾਵਕ ਪਵਨ ਜਲ ਬਿਆਪ ਨ ਸਕਤ ਹੈ ।
जैसे तउ सुमेर ऊच अचल अगम अति पावक पवन जल बिआप न सकत है ।

यतो हि सुमेरपर्वतः अतीव उच्चः, स्थावरः, दुर्गमः च इति मन्यते, अतः अग्निवायुजलयोः न्यूनतया प्रभावः भवति;

ਪਾਵਕ ਪ੍ਰਗਾਸ ਤਾਸ ਬਾਨੀ ਚਉਗੁਨੀ ਚੜਤ ਪਉਨ ਗੌਨ ਧੂਰਿ ਦੂਰਿ ਹੋਇ ਚਮਕਤਿ ਹੈ ।
पावक प्रगास तास बानी चउगुनी चड़त पउन गौन धूरि दूरि होइ चमकति है ।

अग्नौ बहुगुणं प्रकाशते, प्रज्वलति च, वायुः तु तस्य रजः अपसारयति, दूरं अधिकं स्फुरति,

ਸੰਗਮ ਸਲਲ ਮਲੁ ਧੋਇ ਨਿਰਮਲ ਕਰੈ ਹਰੈ ਦੁਖ ਦੇਖ ਸੁਨਿ ਸੁਜਸ ਬਕਤਿ ਹੈ ।
संगम सलल मलु धोइ निरमल करै हरै दुख देख सुनि सुजस बकति है ।

तस्मिन् जलं पातयन् सर्वं मलं प्रक्षाल्य स्वच्छं करोति। अनेकानि ओषधयः औषधानि च प्रदातुं जगतः दुःखानि निवारयति । एतेषां सर्वेषां गुणगुणानां कारणात् जनाः सुमेरपर्वतस्य महिमाम् गायन्ति ।

ਤੈਸੇ ਗੁਰਸਿਖ ਜੋਗੀ ਤ੍ਰਿਗੁਨ ਅਚੀਤ ਚੀਤ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰ ਸਬਦ ਰਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਤਿ ਹੈ ।੩੬੦।
तैसे गुरसिख जोगी त्रिगुन अचीत चीत स्री गुर सबद रस अंम्रित छकति है ।३६०।

तथा गुरुपादकमलसक्तस्य सिक्खानां मनः माया (मम्मन) त्रिगुणप्रभावात् मुक्तं भवति। सः न कचरान् सञ्चयति। सुमेरपर्वत इव सः स्थिरः, दुर्गमः, पुण्यवान्, सर्वदुष्टाचारविहीनः, यः अन्येषां दुःखं शान्तयति