यावत् मनुष्यः स्वकामसिद्ध्यर्थं वा केनचित् उद्देश्येन वा कर्माणि करोति स्म, तावत् तस्य कृतानि कर्माणि किमपि न साधयन्ति स्म, न च तस्य कस्यापि संकल्पस्य फलं भवति स्म ।
एतावत्कालं यावत् मानवः स्वकामानां पूर्तये पराश्रितः आसीत्, सः कुत्रापि विरामं विना स्तम्भात् स्तम्भं यावत् भ्रमति स्म।
एतावत्कालं यावत् मनुष्यः मम, मम, मम, भवतः च भारं लौकिकवस्तूनि, सम्बन्धेषु च आसक्तिप्रभावेण वहति स्म, सः एकस्मात् स्थानात् अन्यस्मिन् स्थाने दुःखितः भ्रमति स्म।
सच्चिदानन्दगुरुस्य शरणं गृहीत्वा तस्य नाम सिमरनस्य प्रवचनस्य अभ्यासं कृत्वा एव असक्तः सर्वैः लौकिकमोहैः मुक्तः च भवितुम् अर्हति यत् आध्यात्मिकं उच्चं, समतायाः आरामः, विनयस्य च आरामं प्राप्तुं साहाय्यं करोति। (४२८) ९.