प्रियः प्रियः यस्य न एकः अपि तु बहवः आज्ञाकारीः भार्याः सन्ति; दुःखितानां दयावितरकः, प्रियः मयि कृपालुः अभवत्।
तस्याः चन्द्रप्रकाशस्य रात्रौ (शुभक्षणः) यदा मम भगवतः प्रेम्णः अमृतस्य भोक्तुं च समयः आगतः, तदा एषा विनयशीलः दासी दासः सर्वेषु विनयेषु· प्रियस्य सत्यगुरुस्य पुरतः याचनां कृतवती
अहो प्रिये ! यद्भवेत् तव आज्ञा, अहं अन्तर्निहिततया आज्ञापयिष्यामि। अहं त्वां नित्यं आज्ञाकारी विनयेन च सेविष्यामि।
अहं त्वां सेविष्यामि समर्पणेन हृदये प्रेमपूजनभक्त्या च। अयं क्षणः यदा त्वया मम अभिषेकेन एतावत् कृपापूर्वकं आशीर्वादः दत्तः, तदा मम प्रियस्य भगवतः मिलनस्य वारः आगतः तदा आरभ्य मम मानवजन्मः उद्देश्यपूर्णः अभवत् । (२१२) ९.